Blogger Backgrounds

Τρίτη, Φεβρουαρίου 19, 2013

Φωτογραφίζοντας

Απο μικρό παιδί δεν μου άρεσε να με φωτογραφίζουν. Ενοιωθα άβολα, δεν ήξερα που να κυττάξω, που να κρύψω τα μάτια μου γιατί είχα λίγο στραβισμό που δεν ήθελα να "βγεί" και στη φωτογραφία. Οσο κρύβεσαι τόσο φανερώνεται. Εβγαινα μονίμως αλλοίθωρη, όχι πως δεν ήξερα ότι το ένα μου μάτι "έφευγε", το ήξερα,  δεν ήθελα όμως να το βλέπω και αποτυπωμένο.
Μεγαλώνοντας προσπάθησαν να "κάνω παιχνίδι" με τη κάμερα, 1-2 φορές το πέτυχα γιατί είχα το κατάλληλο φωτογράφο που έβλεπε αυτό που αγνοούσα. Ηταν φωτογράφος αλλά και ζωγράφος, που αντιλαμβανόταν το αποτέλεσμα πρίν γίνει το κλίκ. Δεν με έστηνε, θυμάμαι, με άφηνε να κυττάω ότι ήθελα, όχι στο στούντιό του, αλλά στο δρόμο, στη πόλη, μπροστά στην εκκλησία όταν παντρεύτηκα. Εκεί δεν με ένοιαζε πως θα φαίνομαι, γιατί το περιβάλλον μου ήταν πιο συναρπαστικό. Τελικά αν η αποτυπωμένη φωτογραφία δεν μ' αρεσε, την έσκιζα και τελείωνε. 
Το πρόβλημα ξεκίνησε με τις ψηφιακές, έρχεται κάποιος σε τραβάει και μένει, τίποτα δεν μπορείς να κάνεις μόνο να πατώνεις συναισθηματικά, να θέλεις να γίνεις καπνός, να μη ξαναδείς μπροστά σου το φωτογράφο που σε αποθανάτισε επειδή το ήθελε εκείνος/εκείνη, επειδή σε είδε σαν καλό θέμα, επειδή του/της γυάλισες, χωρίς να φαντάζεται τις φουρτούνες που μου προκαλεί.Το άλλο πόδι της υπόθεσης είναι ότι μου αρέσει να φωτογραφίζω και εγώ, ερασιτεχνικά πάντα. Τοπία με κάποια συναρπαστική λεπτομέρεια, πουλιά, έντομα, ζώα, εικόνες της πόλης, σπανίως περαστικούς, ποτέ δεν έστησα κανέναν για φωτογράφιση.

Πρίν μερικά χρόνια έγινε μιά κίνηση ερασιτεχνών φωτογράφων να βρεθούμε και να γνωριστούμε. Πήγα μήπως μάθω και τίποτα απο άλλους. Πήγα απο περιέργεια. Πήγα 2 φορές και ....το έβαλα στα πόδια. Αρέσκονται να φωτογραφίζουν ο ένας τον άλλον, τόσο στημένα, όσο και αιφνιδιαστικά. Αυτό με τσάκισε. Και ενώ με καλούν δεν νοιώθω άνετα να τους πλησιάσω, είμαι σφιγμένη κόμπος γιατί αισθάνομαι την απειλή να παρακολουθεί το κάθε μου βήμα, τη κάθε μου έκφραση..σαν το κυνηγόσκυλο πίσω απο το λαγό. Δεν θέλω να με πιάσεις, θέλω να αισθάνομαι ελεύθερη.

Ετσι δεν πάω στις συγκεντρώσεις τους. Και λυπάμαι γι' αυτό γιατί είναι καλοί και ευχάριστοι άνθρωποι..

Τρίτη, Φεβρουαρίου 12, 2013

Εξωσωματικές και υιοθεσίες

Δύο θέματα που καίνε, τσουρουφλίζουν, ψήνουν. Εμένα έψησαν, τσουρούφλισαν και τελικά έκαψαν. Και τώρα κάθομαι να αναπολώ την ελπίδα που γεννήθηκε το 1995 για να τσουρουφλισθεί και να εκπνεύσει το 2000. Το μωράκι που περίμενα, ποτέ δεν ήρθε.

Δεν με ενδιαφέρει πλέον να κατηγορώ τις επιλογές μου, το γιατρό, το Ιδρυμα Βρεφών Μητέρα που μου αρνήθηκαν την υιοθεσία και τη κατάντια ορισμένων δικηγόρων/μεσολαβητών "να αγοράσω" ένα παιδί, χωρίς να μου λένε ποιά η μητέρα, "ολα θα γίνουν άμα πληρώσετε". Η ελπίδα εδώ ανακατεύτηκε με τη φρίκη της αγοραπωλησίας ψυχών. Τελικά κανένα μωράκι δεν ήρθε. Δεν ήμουνα φαίνεται αρκετά πλούσια σε φλουριά και αργύρια. Σήμερα ανακοινώνω ότι δεν ξεπέρασα την έλλειψη παιδιού ως τώρα.  Αντίθετα όσο περνάνε τα χρόνια υποφέρω όλο πιο πολύ.


Εχουν περάσει 13 χρόνια απο τη τελευταία χυλόπιτα απόκτησης μωρού και ακόμη σκέφτομαι τα γιατί. Δεν με απασχολούν πλέον οι διαδικασίες, με απασχολεί το γεγονός οτι δεν έχω παιδί. Το ήθελα τότε πολύ, τώρα ακόμη περισσότερο. Εχω ανάγκη να μάθω πώς να μεγάλώσω ένα παιδί, πώς να του/της δώσω τα μέσα ν' αναπτύξουν τη προσωπικότητά τους, την ανεξαρτησία τους, να τα βλέπω να ωριμάζουν σιγά-σιγά μέσω των επιλογών, επιτυχιών και αποτυχιών τους μέσω της γλυκιάς ζωής. Ελεγα παλιά ότι όταν αποκτούσα παιδιά (που νάξερα τότε οτι αυτό δεν θα γινόταν ποτέ) θα τους έδινα εφόδια, θα τα μάθαινα να κάνουν μόνα τους πράγματα ώστε να αποκτούν αυτοπεποίθηση και να αποκόπτονται απο τη μητρική εξάρτηση, θα τα μάθαινα να ζούν όπως οι ξένες μητέρες, ώστε στα 18 τους να μπορούν να φύγουν για σπουδές π.χ. χωρίς να γίνεται ο οδυρμός, χωρίς να χρειάζονται να παραλαμβάνουν τα ταπεράκια με το σπιτικό φαγητό της μαμάς με το ΚΤΕΛ, να μπορούν άνετα να ζούν μακριά μου χωρίς την ανάγκη μου. Θα ήθελα να πειραματιστώ, βρε αδελφέ, με μία ανθρώπινη ύπαρξη, όχι μόνο με τα σκυλιά και τα γατιά που με υιοθετούν..και με υποστηρίζουν. Οι γάτες μου συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι, ελα εδώ τους λές και έρχονται, πήγαινε να κάτσεις εκεί και πάνε. Υποτίθεται οτι οι γάτες κάνουν του κεφαλιού τους..
Αυτό δεν συμβαίνει στις δικές μου, ή σε όποιες με υιοθετήσουν..απο το δρόμο..αλλάζει η συμπεριφορά τους και γίνονται ήρεμες, γλυκές όλο στοργή.  

Θα ήθελα να μεγαλώσω και εγώ ένα παιδί του Ουρανού και της Γής.

"Τα παιδιά σου, δεν είναι παιδιά σου"

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες

Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου
ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.
Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με τη δύναμή του
τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.
Άς χαροποιεί τον τοξοτή ο κομπασμός του
Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο."

Χαλίλ Γκιμπράν

Εχουν περάσει 13 χρόνια και ακόμη νοιώθω ένα κενό μέσα μου για μία αγάπη πρωτόγνωρη που δεν δόθηκε ποτέ.