Blogger Backgrounds

Σάββατο, Φεβρουαρίου 07, 2015

Manipulations


Υπάρχουν άνθρωποι που χρόνια προσπαθούν να σπείρουν διχόνοια μέσα στα μέλη μιάς δεμένης οικογένειας. Εχουν το ταλέντο να εντοπίζουν τα μέλη εκείνα που "φαίνονται" μέσα στην οικογένεια, που την επηρεάζουν κατά κάποιο τρόπο και να προσπαθούν να τα κάνουν υποχείριά τους.
Στην αρχή αυτό φαίνεται σαν απλή φιλικότητα, αργότερα καθοδήγηση-παροχή βοήθειας, στήριξη, καταλήγοντας σε συγχώνευση σχέσεων, δλδ να κάνουν και παρέα. Η άλλη πλευρά είναι ενθουσιασμένη που βρήκε τέτοιο καλό καρδιακό φίλο και ο "manipulator" τρίβει τα χέρια του ότι βρήκε κορόϊδο να κατευθύνει πρός όφελός του.
Το πράγμα στραβώνει όταν η μία απο τις δύο πλευρές γίνει άπληστη. Τότε ο προστάτης ξεσπαθώνει και αποκαθηλώνει τον πρώην προστατευόμενο.. ο οποίος σκυλιάζει και εκδικείται. Απο "μοναχοπαίδι" γίνεται παραγυιός.. Αν πιέσει καταστάσεις, ο πρώην "φίλος" τον προδίδει..τον παρατά, τον διασύρει..
Και λέει τον πρώην "οδηγό του, αφιλότιμο... Εχει γίνει και τραγούδι..


Κάνοντας κύκλους

Κάνουμε πράγματα και μετά απο λίγο τα ίδια πράγματα αλλά σε άλλο μοτίβο μας ξαναχτυπούν τη πόρτα.

Νέα puzzles στον ορίζοντα

Εχω να γράψω μήνες, όχι γιατί δεν γίνονται πράγματα, όχι γιατί δεν έχω τι να πώ. Η οικονομική κρίση μου έφερε ανείπωτο τρόμο, γιατί δεν ήξερα πόσο θα φτωχύνω και αν θα τα καταφέρω να επιβιώσω. Η μάλλον σε τι κατάσταση θα επιβιώσω. Σαν το σαλαμάκι μας έκοβαν το εισόδημα και τις προοπτικές για νέες δουλειές.. η ολική επαναπροσδιόριση της ζωής μας βαρύ πακέτο. Αύξηση ψυχολογικού άσθματος. Ηρεμήστε και θα καταλαγιάσει..  Και το μόνο που σταματάει είναι το δικό μας λαχάνιασμα..Ανακοπή, λέει ο γιατρός. Πέθανε απο το άγχος της αγωνίας για το αύριο. Αυτό εγινε σε έναν γνωστό. Τι κέρδισε ? Ποιός κέρδισε?
Η κρίση κάνει το μυαλό να δουλέψει. Οσοι μπορούν φεύγουν για τα ξένα. Πάνε σε άλλα ημισφαίρια, εκεί που υπάρχει δουλειά. Και βέβαια γερή αμοιβή.Αυτοί που μένουν, το ξανασκέφτονται. Κόβουν το ένα, κόβουν το άλλο.

Το ένα λοιπόν είναι η αγωνία για το ακαθόριστο αύριο, η καταστροφή του σήμερα.
 Για όλα αυτά τα παραπάνω δεν γράφω. Εχουν γραφτεί τόμοι. Μόνο συναισθάνομαι την αγωνία όλων μας.

Το δεύτερο είναι η πλήρης ρήξη με την οικογένεια των πεθερικών. Αυτό δεν έγινε απότομα, ούτε έγινε με τυμπανοκρουσίες. Απλά αποτραβήχθηκα, αρνούμαι να συμμετέχω. Πρώτα με δικαιολογίες `'δεν μπορώ, δεν κάνω", ώστε τελικά να μη με πλησιάζουν όντας σίγουροι ότι δεν θα μπορώ.
Είναι καλοί άνθρωποι, όμως αντιμετωπίζουν τις περιστάσεις και σκέφτονται εντελώς διαφορετικά απο εμένα. Βλέπω το τρόπο που κάνουν κάποια πράγματα και μου έρχεται το αίμα στο κεφάλι. Σαν να βγήκε όλος ο καταπιεσμένος παλιός εαυτός στον αέρα. Οι τσιριμόνιες της παλιάς ζωής δεν εφαρμόζονται πλέον, μένει ο κακιασμένος παπούς, η άπληστη γιαγιά που με κάθε τρόπο προσπαθούν να σε φέρουν στα νερά τους να σε ελέγχουν και εκμεταλλευθούν. Επιτέλους κατάφερα να αποσπασθώ. Ας λένε ότι θέλουν, είμαι αλλού.