What puzzles me

Μη μου το status quo τάραττε

2012-01-17T09:00:00.004+02:00

Η κοινωνία όπως έχει ορισθεί σήμερα αντιπαθεί την αντίδραση, σιχαίνεται την επανάσταση γιατί κατά βάση δεν θέλει να αλλάξει. Η τωρινή διαμόρφωσή της είναι απόρροια κάποιων παρελθόντων αλλαγών που καταστάλαξαν και έθεσαν τις βάσεις για το τωρινό κοινωνικό περίγυρο. Ετσι τα μέλη της κοινωνικής ομάδας που γαλουχήθηκαν να δέχονται τις τότε αλλαγές, βολεύτηκαν μιά χαρά ο ένας με τον άλλον, εφόσον όλοι συμφωνούν να τηρούν τους κανόνες που οι ίδιοι ασπάστηκαν και να ζούν αρμονικά.
Το πρόβλημα ξεκινάει όταν κάποιοι αρνούνται να συμβαδίσουν με το δεδομένο status quo. Αν είναι πολλοί όπως π.χ. οι Αγανακτισμένοι στις πλατείες κάνουν πρόβλημα γιατί προκαλούν. Είτε έχουν δίκιο, είτε άδικο δεν το συζητάμε τώρα, αυτό που συζητάμε είναι η ενόχληση, η μη διατήρηση των κανόνων. Η κοινωνία - η πλειοψηφία αν θέλετε - τους στέλνει τα ΜΑΤ, πέφτει ξύλο, αυτοί δεν πτοούνται και τελικά στρέφει τα φώτα της δημοσιότητας σε άλλα θέματα, παρασύροντας και τον κοσμάκη, ευελπιστώντας έτσι να βαρεθούν οι Αγανακτισμένοι και να φύγουν. Αν γίνει αυτό σώθηκε η "ομαλότητα" κανείς δεν χάνει τη βολή του για μία χούφτα κακομαθημένων ανέργων ή κωλόπαιδων..όλα υπό έλεχο.

Η κάθε κοινωνία αποτελείται απο μικρότερα κομμάτια που τη δημιουργούν σαν σύνολο. Μία μεγάλη οικογένεια, είναι σαν τη κοινωνία, υπάρχουν κανόνες και μέλη που θέλουν να τους τηρούν. Μία οικογένεια είναι σαν μία πολυκατοικία, όπου βάσει καταστατικού συμφωνεί η πλειοψηφία για τη τήρηση κάποιων κανόνων. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ένα άτομο δεν προσαρμόζεται στις βουλές της οικογένειας και κάνει πράγματα αντίθετα με τη πεπατημένη. Στην οικογένεια πάντα υπάρχει μία μορφή ΜΑΤ που θα προσπαθήσει να εξαναγκάσει το μέλος να σταματήσει αυτό που κάνει και να συμμορφωθεί. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ο επαναστάτης δεν προσαρμόζεται. Γι αυτό ονομάζεται και επαναστάτης.

Κάνουμε κάτι που έχει αντίκτυπο. Ο αντίκτυπος αυτός προκαλεί. Προκαλεί το θυμό, την ενόχληση, τις πολιτικές πεποιθήσεις, προκαλεί τη βολή της κοινωνίας γιατί θέτει νέες απόψεις που πιθανόν να τις εστερνιστούν πολλοί με αποτέλεσμα να χρειαστεί ν' αλλάξουν οι θεσμοί που σημαίνει γενικό ξεβόλεμα. Σε μία οικογένεια, ο επαναστάτης χτυπιέται συχνά, τρώει πόρτα, ούτως ώστε ή να το βουλώσει και να κάνει αυτό που λένε, ή να σηκωθεί να φύγει. Η βολεψούλα να είναι ασφαλής.

Κάνω πράγματα που προκαλούν μέλη της οικογένειάς μου. Αυτό γινόταν απο τότε που ήμουνα στο νήπιο, τα κάνω επειδή μου βγαίνουν. Πάντα προκαλούσα τα δεδομένα, τα ωραία τοποθετημένα, ο "brave new world" του A. Huxley μου ήταν απεχθής, ούτε brave ούτε καλός για τα μάτια μου. Οι δάσκαλοι και καθηγητές μου, μου έλεγαν ότι τους ανακάτευα τη τάξη τους με τις ερωτήσεις μου, οι γονείς μου αμφισβητούσαν και τις δικές τους αξίες. Μεγάλωσα να αμφισβητώ και να αντιστέκομαι. Εχω μάθει βέβαια να πολεμάω για τις απόψεις μου, ακούγοντας πρώτα τους άλλους. Μπορεί οι ιδέες τους να είναι καλύτερες απο τις δικές μου.

Ομως , οταν με τιμωρείς πληγώνοντάς με, χτυπώντας με εκεί που πονάει, για να περισσώσεις τη θέση σου (που θεωρείς απειλημένη) επειδή είσαι τυπολάτρης και πιστεύεις ότι οι πράξεις μου ενοχλούν τη κοινωνική ΣΟΥ θέση στην ομάδα, μη περιμένεις να είμαι με το μέρος σου. ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.
Επειδή είμαστε μία οικογένεια, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να αδιαφορήσω ΓΙΑ ΣΕΝΑ.

Μη φοβάσαι δεν θα υπάρξει καυγάς, ούτε και σχόλια. Μόνο αδιαφορία και πλήρης αποχή απο τα ΔΙΚΑ ΣΟΥ κοινά. Στο τέλος-τέλος εσύ είσαι το άτομο που θεωρητικά απειλήται απο εμένα..εγώ δεν αισθάνομαι απειλημένη. It' s your problem.

Φιλοδοξίες

2011-12-05T18:53:00.002+02:00

Ενοχλεί πολύ κόσμο το γεγονός ότι δεν φαίνεται να έχω φιλοδοξίες.

Εχω κατηγορηθεί για το ότι δεν είμαι φιλόδοξη, σαν κάτι να μου λείπει, προφανώς εννοούν οτι δεν βάζω υψηλούς στόχους, δεν προσπαθώ να ανταγωνισθώ για να κερδίσω το ιδανικό, την ευτυχία ας πούμε. Δεν κάνω πράγματα υστερόβουλα, βάσει προσωπικής προβολής. Δεν κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα για να πετύχω κάτι ξένο με εμένα, προσπαθώ να τα κάνω πραγματικότητα για κάτι που αρέσει σε εμένα ανεξάρτητα αν θα αρέσει και στον περίγυρό μου. Θυμάμαι παλιά που μου έλεγαν συγγενείς να ντύνομαι ώστε να εντυπωσιάζω, ενώ έκανα ακριβώς το αντίθετο, σαν να ήθελα να χάνομαι μέσα στο πλήθος των παραδείσιων πουλιών που με το πλουμιστό φτέρωμα τραβούσαν και το θαυμασμό αλλά και την απόχη του θηρευτή.

Θα ήθελα να ταξιδέψω σε πολλά μέρη του κόσμου, που δεν μοιάζουν με τη κουλτούρα μου. Να ταξιδέψω όχι σαν τουρίστρια που θα πάει στα αξιοθέατα και μετά θα αφιερωθεί στον εξοντωτικό μαραθώνιο του shopping, αλλά να μπώ μέσα στο πλήθος των γηγενών, να ζήσω όπως ζούνε, να ενσωματωθώ εντελώς, να ξεχωρίζω ίσως μόνο επειδή το πρόσωπό μου έχει άλλο χρώμα.
Γνώρισα πρόσφατα μία πολύ ενδιαφέρουσα γυναίκα, που απο πολύ νέα μπήκε σε κάποιες εθελοντικές οργανώσεις και πήγε στη Μαύρη Ηπειρο όχι για τουρισμό αλλά για να βοηθήσει λαούς που το καθημερινό φαγητό και η υγεία είναι απο τις δυσκολίες της ζωής. Σε ένα τραπέζι που της κάναμε με τον Κ σπίτι μας, την ακουσα να εξιστορεί την Αφρική που έζησε, εκεί που τα φυτά φυτρώνουν απο τα φύλλα που έπεσαν στο χώμα, εκεί που οι άνθρωποι κοιμούνται στη σκιά ενός δένδρου ελπίζοντας η εθελοντική αποστολή να τους δίνει ακόμη ένα πιάτο φαγητό, ένα χαπάκι για την ελονοσία, για μία ακόμη μέρα. Μας μίλησε για τους ανθρώπους εκεί, την άγαπη που της έδειχναν, για τη πανίδα και τη χλωρίδα, για το καθήκον που θέλεις να το κάνεις, για την ελευθερία να είσαι εσύ και ας είναι σκονισμένη η κελεμπία σου.

Μακάρι να την είχα γνωρίσει νωρίτερα, ήταν μία εποχή της ζωής μου που ήθελα να εξαφανιστώ απο την Ελλάδα. Οχι για να φύγω απο τις υποχρεώσεις μου, δεν είχα καμμία υποχρέωση τότε σε κανέναν, παρά μόνο πρός τον εαυτό μου που συνερχόταν αργά, μετά απο ένα διαζύγιο. Είχα πάει Σαντορίνη τότε, αλλά δεν με γέμισε γιατί ήταν πολύ κοσμοπολίτισσα για μένα, έψαχνα τότε κάπου να χαθώ. Θα ήμουνα διαφορετικός άνθρωπος τώρα αν είχα πάει Αφρική το 1989 έστω για 15 ημέρες.

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που χαρακτηρίζονται ως άσημοι, που δεν ξεχωρίζουν μέσα στο πολυποίκιλο πλήθος των ανθρώπων γύρω μας. Που δεν μιλάνε συνέχεια για τα επιτεύγματά τους, ούτε είναι ετερόφωτοι, δλδ να κολλάνε δίπλα στους εκκεντρικούς ελπίζοντας λίγη αίγλη να πέσει και στα δικά τους κεφάλια. Οπως λέει και ο Νίκος Καββαδίας, στο ποίημα

"Mal du depart"
" Θα μείνω πάντα ιδανικός και ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων"

Ψάχνοντας μέσα μας

2011-11-16T14:34:00.012+02:00

Μεγάλωσα σε μία οικογένεια όπου το να ψάχνει κανείς μέσα του ήταν καθημερινότητα. Οι γονείς μου δεν ήταν της εκκλησίας, παρόλλο που μία κοντινή και αγαπημένη ξαδέλφη της μητέρας μου ήταν μοναχή. Οποτε ερχόταν η Μαριάμ στο σπιτι μας ήταν ημέρα χαράς και γιορτής. Εκτός απο τις γλάστρες που πραγματικά υπέφεραν στα χέρια μου- χρειαζόμουν βλέπεις το τέλειο λουλούδι για να της το προσφέρω - και απο τη μητέρα μου που συνοφρυωμένη με κυνηγούσε που της χάλαγα το κήπο. Η μοναχή αυτή ήταν γλυκομίλητη, ευχάριστη, πνευματώδης, πεθαίναμε όλοι στα γέλια όταν μας εξιστορούσε τη καθημερινότητά της ή έδινε ρεσιτάλ παντομίμας για τα πολιτικά της τότε εποχής μας. Καμμία σχέση με τους μαυροφορεμένους παπάδες που μονίμως κατακεραύνωναν ή πούλαγαν εικόνες, βαπτίσεις, γάμους..ευχέλαια..όλα με τη παλάμη απλωμένη. Δεν θυμάμαι ποτέ να μας έκανε κήρυγμα, θυμάμαι ότι μας έφερνε υφάσματα του αργαλειού που προφανώς εκείνη ή το μοναστήρι της ύφαιναν, τα οποία φυσικά αγοράζαμε. Θυμάμαι όμως πόσο διαφωνούσε με τη μαμά μου για το θέμα του ψαξίματος μέσα μας.

Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον όπου η παραμικρή κίνησή μας, σκέψη, πράξη αναλύετο απο εμάς τους ίδιους 100 φορές , είτε πρίν είτε μετά. Για να δούμε πώς είμαστε σαν άνθρωποι, γιατί αντιδρούμε έτσι, κριτικάροντας βάσει κάποιων κριτιρίων (τα οποία δίνονταν απο τους γονείς κυρίως) τα κίνητρά μας και αξιολογώντας το αποτέλεσμα. Τη διαδικασία μου τη μάθανε και επειδή απο τότε φαινόμουνα εμπειρική, την αντέγραφα απο τους γονείς μου. Η μητέρα μου ιδιαίτερα όλο έψαχνε μέσα της: είτε για να βρεί κάποιο φώς, έστω και Θείο ή για να αποδεκατίσει τα λογείς ελαττώματα που θεωρούσε ότι είχε. Εκεί ερχόταν σε σύγκρουση με τη Μαριάμ, που θεωρούσε ότι "το καλύτερο κίνητρο για ζωή είναι η έγνοια για κάτι έξω απο εμάς" δλδ ν' αφήσουμε τα εις εαυτόν ψαξίματα και να ασχοληθούμε με τη προσφορά και υπηρεσία ίσως προς τους άλλους. Και επειδή η μαμά μου δεν έπαιρνε απο λόγια, την επόμενη φορά που εμφανίσθηκε η Μαριάμ, μας έφερε ένα γατάκι.
Δυστυχώς δεν υπάρχουν φωτογραφίες της συγκεκριμμένης γάτας (Ζουζού), το σίγουρο είναι ότι η παρουσία της έφερε επανάσταση σε όλο το σπιτικό και σταδιακά όλοι μας αρχίσαμε να τη νοιαζόμαστε σε τέτοιο βαθμό που η προηγούμενη εσωστρεφής στάση μας (ιδιαίτερα της μαμάς μου) απορρίφθηκε.

Ομως όσο εύκολο και ωραίο ακούγεται το να νοιαζόμαστε σε οτιδήποτε πέρα απο εμάς, οι άνθρωποι είτε γιατί έχουν ανασφάλεια, είτε γιατί είναι εσωστρεφείς, είτε γιατί πιστεύουν σε μεταφυσική-ανατολίτικες θρησκείες στρέφονται πάντα στο μέσα τους, σκάβουν πηγάδια μέχρι τα έγκατα της ψυχής τους και τι βρίσκουν; Τις περισσότερες φορές σκέτη απογοήτευση είναι τα ευρεθέντα. Δεν θα ήταν όμως καλύτερα αν παράταγαν κάπως αυτή τη προσήλωση για να ασχοληθούν με άλλους ανθρώπους ή και ζώα, αν έκαναν κάτι άλλο που να τους απομακρύνει απο τον εαυτό τους και να τους ωθεί πρός τα έξω; Ισως η φροντίδα, το ενδιαφέρον και η αγάπη πρός τον συνάνθρωπο να φέρνουν περισσότερη χαρά και κέφι απο τη συνεχή δείσδυση στα σκοτάδια της δικής μας ζωής.

Ψιθυροι

2011-10-30T23:45:00.011+02:00

Ερχονται οι βραδυνές ώρες και όλα ησυχάζουν. Η σιγαλιά της νύχτας σκεπάζει τις αγωνίες των ανθρώπων, οι ρυθμοί αρχίζουν να πέφτουν, η προσδοκία του ύπνου, της χαλάρωσης ίσως και κάποιου γλυκού ονείρου να γίνονται εντρυφείς προσμονές. Αυτό το δίωρο είναι η δική μου στιγμή. Οπου ο φόρτος της ημέρας, η συσσώρευση ενέργειας που διοχετεύθηκε σε κάποιους στόχους, φεύγει απο πάνω μου σαν το πέπλο του Αριελ. Οπου ο φόρτος των εντυπώσεων που άντιλαμβάνομαι απο το γύρω μου κόσμο, είναι βαρύς. Με συνθλίβει κατά περίπτωση. Αυτό το δίωρο, 23.00-01.00 π.μ. είναι η στιγμή μου.

Δεν επιλέγω να ζώ στη γυάλα, επιλέγω να ζώ όπου η μοίρα με βγάλει. Η μοίρα είναι οι επιλογές μου. Υπεύθυνη για αυτές είμαι μόνο εγώ. Δεν γράφω για να κατηγορήσω εμένα, δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος, δεν μαστιγωνω τον εαυτό μου για τη κάθαρση. Λέω απλά ότι πέτυχα ή απέτυχα. Οι ευχές που κάνουμε όντας παιδιά ή νέοι, πιάνουν όχι όμως 100%. Πάντα κάτι λείπει, όποια επιλογή να κάνουμε το μείον θα το έχουμε στο τσεπάκι. Λογικό είναι αν σκεφτεί κανείς ότι η απόλυτη Νιρβάνα θα ήταν και βαρετή. Μπλά μπλά. Δε πιστεύω ότι θα ήταν βαρετή.

Αυτό το δίωρο είναι η δική μου Εδέμ. Οπου το μυαλό αδειάζει απο τις εμπειρίες της ημέρας, τη τριβή, τα πολιτικά, τη καθημερινότητα, τους στόχους που βάζουμε και που άλλοτε πιάνουμε και άλλοτε..ας μη προχωρήσω. Εχω κουρασθεί γιατί βιώνω μία συνεχή πίεση. Αισθάνομαι πολύ πιεσμένη, όλα σαν να κλείνουν γύρω μου, εγκλωβίζοντάς με. Οσο με σφίγγεις, θέλω να φύγω..όμως κάθε φορά επιστρέφω οίκαδε. Στη φωλιά μου. Με ή χωρίς παράδες. Οι πολιτικοί της Ελλάδος αποφάσισαν να μας πατικώσουν, εμάς του ιδιωτικού τομέα. Δε πάνε στο διάλο λέω εγώ.
Παίζω πολλά διαδικτυακά παιχνίδια, σκέψεως, puzzles, management, escape, hidden object και μερικά με σφαγές και aliens. Διαβάζω κατα κόρον θρίλερς, αστυνομικά ή και fantasy. Οποιαδήποτε άλλη πραγματικότητα είναι καλύτερη απο τη μουτζούρα του σήμερα. Εχω κουραστεί γιατί βιώνω μία συνεχή πίεση. Το πρόβλημα είναι δικό μου, γιατί αντιλαμβάνομαι τη συμπεριφορά των άλλων ως καταπιεστική. Ισως να μην είναι έτσι, εμένα θεωρώ ότι με κατατρέχουν. Ισως ο στόχος να είναι η χειραγώγηση. Ισως να φαίνομαι άπιαστη, ασυγκράτητη και κυρίως ανεξέλεγκτη. Βαρέθηκα τη πίεση, αυτό είναι.

Εμεινε μία ακόμη ώρα. Πρίν καταλήξω στο κρεββάτι μου όπου με φακό (για να μην ξυπνήσω τον Κ) διαβάζω Στήβεν Κίνγκ αυτές τις μέρες.. "το φυλαχτό", αυτός ο συγγραφέας, εκεί που σκοτώνει τους ήρωές του εδώ, πάει λές, τέρμα αυτός, τους ξαναζωντανεύει αλλού σε άλλη διάσταση, στο παράλληλο κόσμο μας..Είχα δεί μια ταινία με τη Paltrow που την έλεαν "Sliding doors" που δύο πραγματικότητες συνυπάρχουν παράλληλα..και μετά είναι θέμα επιλογών να πετάγεσαι στη μία ή στην άλλη. Ιδεώδης ζωή. Δε βαριέσαι ποτέ.
Should I stay or should I go? Both ways are as good...In the meantime I dream on..

..ακόμη στην ησυχία της Εδέμ μου είμαι.. γεμίζουν τ' αυτιά μου μουσική Aerosmith, Guns n' roses, Rory Gallagher, Meatloaf..Crimson King, κάτι παλιά κομμάτια. Οχι δεν φεύγω απο τη πραγματικότητα, η μουσική δεν είναι πρέζα. Και τα γέλια που έκανα απο τα τσιγαριλίκια παλια, δεν ήταν για να με κρατήσουν. Σαφώς δεν γελάω τώρα όσο παλιά. Θα ήθελα το γέλιο να είναι αυθόρμητο και όχι από έξη. Please don't cry tonight.

Θέλω το Παράδεισό μου πίσω. Αυτόν που νόμιζα ότι είχα τότε παλιά. Εθελοτυφλούσα, ήμουνα τυφλωμένη, ή δεν έβλεπα τπτ, δε με νοιάζει, θέλω πίσω τις χίμαιρες. Τις δικές μου χίμαιρες, μαλάκα, όχι του κόσμου όλου. Θέλω πίσω αυτό που νόμιζα ότι είχα.

Δεν προσεύχομαι

2011-09-21T08:39:00.016+03:00

Σε αγάπησα απο τη πρώτη στιγμή που σε είδα, στο μαιευτήριο, όταν σε κρατούσε ο μπαμπάς σου αγκαλιά. Σου είχα φέρει δώρο, μία φορμίτσα για νεογέννητα καθώς και μία κουβερτούλα. Γαλάζια η κουβέρτα - πέτυχα το χρώμα. Κόκκινη η φορμα - απέτυχα γιατί ξέχασα τη μανία του μπαμπά σου με το ΠΑΟ. Για πρώτη φορά δε γκρίνιαξε, δεν μου είπε "όχι και κόκκινο". Συγκινημένος σε κρατούσε σαν το πιο πολύτιμο, εύθραυστο αντικείμενο τέχνης.Πέρασαν τα χρόνια και μεγάλωσες. Απέκτησες και άλλα αδέλφια. Σας παίρναμε δώρα και ογκώδη παιχνίδια, παρόλλο που η μαμά σας αντιδρούσε και μου έλεγε: "Μη ξοδεύεσθε για τα παιδιά, πάρτε τους κάτι μικρό, κάτι ενδεικτικό - μη τα κακομαθαίνετε".

Δεν άκουγα αυτό που μου έλεγε, δεν μεγάλωσα έτσι με μικρά και ενδεικτικά, μεγάλωσα μέσα στα χάδια, στην αγάπη, το σεβασμό, στην εκτίμηση. Ο κόσμος όλος ήταν δικός μου και οι γονείς μου ευχαρίστως θα μου προσέφεραν αυτόν και άλλο τόσον. Σωρεία τα παιχνίδια, παντού. Δε ζήτησα ποτέ τίποτα. Ακόμη δεν ζητάω, δίνω όμως. Με μάθανε να δίνω, όχι μόνο τον οβολό μου, με παρότρυναν να προσφέρω βοήθεια και να το χαίρομαι, να δουλεύω εθελοντικά (ξεκινώντας στο να βοηθάω τη γιαγιά μου) και η επίτευξη του στόχου να είναι η καλύτερη ανταμοιβή. Με μάθανε να εργάζομαι για τη χαρά της εργασίας και όταν αργότερα άρχισα να δουλεύω και να πληρώνομαι, να δέχομαι μιά χαρά τα χρήματα χωρίς τύψεις. Με μάθανε να μη προσεύχομαι.

Αν το καλοσκεφθείς, οι περισσότερες προσευχές που ξέρουμε, ζητάνε "δος υμίν σήμερον. Αμην". Γιατί θεωρούν ότι ο άνθρωπος προσεύχεται όταν χρειάζεται να απαλύνει το πόνο του, να ακουμπήσει στο θεό τις πίκρες και τα βάσανά του, να γίνει ποίμνιο και ο θεός καλός ποιμένας. Ετσι η προσευχή είναι μία συνεχής ζήτηση, ο θεός να καλύπτει πάντα τις ανάγκες του ανθρώπου και εις αντάλλαγμα (αν δεχθούμε ότι η ανώτερη δύναμη χρειάζεται ανταλλάγματα) να του κάνεις μία λειτουργία, ένα τάμα κλπ άλλα που ξέρουν οι παπάδες. Δεν ξέρω κανέναν που να λέει ευχαριστώ Θεέ μου που έχω καλή υγεία, που έχω αυτά και εκείνα τα καλά. Η προσευχή είναι συνώνυμο της ζήτησης. Ολοι μάθαμε να ζητάμε. Και επειδή απο παιδί δεν ζήταγα, δεν προσεύχομαι. Λέω όμως πολλά ευχαριστώ, χωρίς τάματα, δόγματα, εικόνες, παπάδες και εκκλησίες. Μακριά απο μένα όλα αυτά.

Η ζωή τα έφερε και ο μικρός νεογέννητος, μεγάλωσε, έγινε παλληκαράκι και για ένα χρονικό διάστημα ηρθε σε επαφή μαζί μου μέσω της μουσικής. Γιατί απο παιδί μου άρεσε η μουσική, είχα μάθει να παίζω σχετικά καλά 2 μουσικά όργανα. Εκδήλωσε ο μικρός ενδιαφέρον να μάθει ένα μουσικό όργανο και τον υποστήριξα, βρίσκοντας το κατάλληλο δάσκαλο. Το παιδί έκανε μαθήματα για ένα χρονικό διάστημα και μετά ξεφούσκωσε. Μου δήλωσε ότι δεν θα συνεχίσει και το δέχτηκα. Επιλογές κάνουμε στη ζωή. Το εξάμηνο όμως αυτό που το συνόδευα στα μουσικά του μαθήματα ήταν πολύ ευχάριστο και διδακτικό για μένα. Εμαθα να συμμερίζομαι στη προσπάθεια κάποιου και να βοηθώ όπου μου ζητηθεί. Εμαθα να στηρίζω, χωρίς να κηρύττω. Ν' ακούω χωρίς να διακόπτω και χωρίς να ρωτάω. Εμαθα ν' ακούω το παλμό της νέας γενιάς. Τον ευχαριστώ, τον μικρό μου ανηψιό, απο καρδιάς, που με δίδαξε τόσα πράγματα.

Οταν δεν ζητάς, όσα έρχονται είναι ανεκτίμητα. Ισως να μη καλύπτουν τις προσδοκίες σου, προσφέρουν όμως ενδιαφέροντα ερεθίσματα. Που μετά μετακινούνται, φεύγουν, αλλάζουν. Θα μου λείψει η παρουσία του μικρού. Ομως χρειάζεται να πετάξει μακριά γιατί είναι νέος και θέλει να γνωρίσει το κόσμο. Ετσι πέταξα και εγώ κάποτε, μακριά απο τη μητέρα μου. Ούτε έχει νόημα να γραφτώ στο Ωδείο του για να ξαναθυμηθώ ένα όργανο που έπαιζα παλιά. Το ερέθισμα ήταν η επαφή με το παιδί και όχι η μουσική. Ευχαριστώ μόνο το θεό που βίωσα και αυτή τη χαρά.

Ευχαριστώ

Δυσλεξία

2011-09-14T17:57:00.004+03:00

Κάπου διάβασα ότι η δυσλεξια
δεν είναι ασθένεια αλλά
μία εφεύρεση των εκπαιδευτικών
για να εξηγήσουν
την ανικανότητά τους στο
να εκπαιδεύσουν ένα παιδί.

Blogging

2011-08-12T21:52:00.012+03:00

Μου λείπει πολύ η έμπνευση να γράφω.

Γίνονται πολλά πράγματα στη ζωή μου. Αλλα μ' αρέσουν και άλλα όχι. Αυτά που δεν μ' αρέσουν, αυτά που δεν μ' αρεσαν παλιά τα ακουμπούσα εδώ και ξαλάφρωνα. Είχαν να κάνουν με το κόσμο γύρω μου καθώς και με το τρόπο που έβλεπα το κόσμο με τα μάτια μου. Πως αντιλαμβανόμαστε το κόσμο έχει να κάνει με τα βιώματά μας και τις επιθυμίες μας. Το παρελθόν και το παρών άρρηκτα συνδεδεμένα. Μας διαμορφώνουν σε εμάς. Μετά είναι θέμα επιλογών, αν θα μείνουμε στάσιμοι ή θα αλλάξουμε.

Επέλεξα την αλλαγή. Το 2002 σταμάτησα να δουλεύω για άλλους. Σταμάτησα τη δουλειά μου στην εταιρεία που δούλευα - εθελουσία έξοδος. Δεν ξέρω όμως αν έκανα καλά.

Τοτε ήμουνα πανευτυχής γιατί είχα κουρασθεί πάρα πολύ, απο το Πανεπιστήμιο και ύστερα δούλευα. Με μεγάλα ωράρια, πολλές ευθύνες, τεράστιες οι αποστάσεις των μετακινήσεών μου ανα το λεκανοπέδιο και υψηλώτατο ψυχικό-σωματικό κόστος. Στη πορεία, δλδ 9 χρόνια αργότερα αναθεωρώ. Ενώ στην αρχή ξεκουράστηκα, έχασα τη πρόκληση που - το κατάλαβα αργότερα - με έθρεφε και με γέμιζε ενέργεια για να προγραμματίσω και επιτύχω το επόμενο βήμα. Εχασα επίσης τη καθημερινή τριβή με άλλους ανθρώπους - καλούς ή κακούς - που με έδενε με τη πραγματικότητα. Δεν τόλεγα όμως σε κανένα αυτό γιατί οι φίλες μου με μακάριζαν που είχα τη πολυτέλεια - αν θέλετε πείτε το κι έτσι - να μην έχω ωράριο ή τον ΧΨ πάνω απο το κεφάλι μου, αλλά να δουλεύω μαζί με τον άνδρα μου. Μέχρι το 2005 είχα σκάσει, χωρίς άμιλλα, χωρίς τριβή με τη καθημερινότητα ενός γραφείου. Τότε βρήκα τη δυνατότητα του διαδικτυακού κόσμου, το blogging, που με απογείωσε. Επεσα με τα μούτρα, έγραφα, σχολίαζα, επισκεπτόμουνα άλλα μπλόγκς, είχα μία ακόμη απασχόληση να γεμίζει τη ζωή μου, να με κάνει να σκέφτομαι, να με προκαλεί.

Μετά το 2009 που αρρώστησα σοβαρά, αναθεώρησα. Οχι δε μου φτάνει ο εικονικός κόσμος. Θέλω το πραγματικό κόσμο. Και το πραγματικό κόσμο. Eψαξα για εθελοντική δουλειά. Κωμικοτραγικές στιγμές. Οι Ελληνες φοβούνται τους εθελοντές. Θεωρούν ότι πάνε να τους πάρουν τη δουλειά τους. Προτιμούν να σπάζουν τη μέση τους μέσα στο κυκεώνα του συγκεντρωτισμού που τους διακατέχει - η λέξη delegation είναι αντίστοιχα άγνωστη - παρά να πάρουν τον εθελοντή για βοήθεια. Στην Αγγλία που ζούσα με παρακαλούσαν να διαθέτω κάποιες εθελοντικές ώρες...που φυσικά και διέθετα. Εκεί όμως υπάρχει διάθεση για το συνάνθρωπο. Εδώ, εαυτούλης μόνο.

Σταμάτησα να γράφω στα μπλόγκς. Νόμισα οτι αν το κάνω αυτόματα θα μπώ στη πραγματικότητα. Μύθος. Σα να έχασα κάτι. Τη πονεμένη πραγματικότητα που βιώνει η Ελλάδα τώρα, δε θέλω να σχολιάζω. Δεν μπορώ. Ούτε να γυρίζω γύρω-γύρω απο τους ίδους ανθρώπους του περιβάλλοντός μου θέλω πιά, δεν τους βαρέθηκα, θέλω και κάτι άλλο. Ασχολήθηκα με τη φωτογραφία, πήγα και πήρα μία ψηφιακή μηχανή..έβγαζα, έβγαζα..τις δημοσίευα εδώ και εκεί, μόνο που τώρα διαπίστωσα ότι πάλι προσπάθησα να δημιουργήσω έναν εικονικό κόσμο. Πήγα και σε συγκεντρώσεις απο χομπίστες του είδους - δεν έδεσα. Αναμενόμενο. Δε δένω εύκολα, είμαι πολύ απαιτητική, πρωτίστως απο τον εαυτό μου. Εχω μαθει να κάνω καλή παρέα με τον εαυτό μου, έχω και πολύ καλές φίλες, λίγες αλλά ποιοτικές. Φιλίες που ξεκίνησαν μετά απο ομηρικούς καυγάδες το 1981 και συνεχίζουν. Η φίλες που γνώρισα διαδικτυακά, που δεν βλεπόμαστε συχνά αλλά που ειμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Και άλλες. Και νέες όπως τη Χριστίνα Μ. Ευτυχώς.

Θέλω να ξαναγυρίσω στα μπλόγκς. Και συγχρόνως θέλω να ξανα-βγώ στον έξω κόσμο. Μόνη μου βασισμένη στις δικές μου δυνάμεις. Χωρίς δεκανίκια. Στον απρόβλεπτο κόσμο της κρίσης..θέλω να κολυμπήσω και εγώ.

Aν

2011-07-05T00:50:00.003+03:00

Αν αυτό που κάνεις σε αρρωσταίνει,
αν επιλέγεις να συνεχίζεις να το κάνεις ξέροντας ότι το σώμα σου σε τιμωρεί
και θα σε τιμωρεί για τις αποφάσεις σου αυτές..
Αν βλέπεις τον Εφιάλτη να σε περιμένει στη γωνία και
το μάτι να σου κλείνει περιπαιχτικά..
θα επιλέξεις να κάνεις τη ζωή σου, Θερμοπύλη;

Τρία ημερολογιακά παράθυρα

2011-05-12T18:07:00.000+03:00

Ολο θέλω να γράψω κάτι στο μπλόγκ απο τα όσα γίνονται γύρω μου και όλο αναβάλλω. Οχι για να μη τα μοιράζομαι, αλλά γιατί ωσπου να σκεφτώ το ένα, μπάμ πέφτει το επόμενο ακριβώς επάνω στο πρώτο και το σβήνει. Πολυτάραχη ζωή; Ισως.

Συνοπτικά:

Ακόμη παλεύω με θέματα υγείας μου, είμαι σαφώς καλύτερα απο τότε που άρχισα φυσικοθεραπεία για το πιασμένο μου σπόνδυλο. Περιμένω πώς και πώς να καλοκαιριάσει να πηγαίνω στη θάλασσα. Ευελπιστώ τον Οκτώβριο να μπορέσω να κάνω λίγη γυμναστική. Ακόμη παίρνω κορτιζόνη, σε εισπνεύσιμη μορφή. Η πνευμονία μου άφησε σοβαρό βρογχόσπασμα. Να δώ πότε θα τελειώσει και αυτό. Θα δείξει.

Είναι πολύ σημαντικό ν' ακούει κανείς τι σου λέει ο ασθενής της οικογένειας (εδώ πρόκειται για τη πεθερά μου που αναρρώνει απο συντριπτικό μηριαίο κάταγμα) και τι έχεις εσύ στο νού σου. Το να ακούς τον άλλον είναι τέχνη που μαθαίνεται. Η άποψη του ασθενούς προηγείται υπέρανω όλων, ακόμη και του γιατρού που προσελήφθει για να βοηθήσει όχι όμως και να διοικήσει. Ενα τραυματισμένο σώμα έχει ιδιοκτήτη, που εκείνος αποφασίζει για ζωή-θάνατο. Οι άλλοι είμαστε για βοήθεια/συμπαράσταση και μόνο.
Δυστυχώς η άποψη της πεθεράς μου δεν εισακούγεται. Ο καθένας κάνει αυτά που νομίζει σωστά, χωρίς να τη λαμβάνουν υπόψη. Παράδειγμα: ο ένας γιός ψαχνει στο Ιντερνετ για έξτρα ασκήσεις φυσικοθεραπείας που τις εφαρμόζει στην ασθενή χωρίς να ρωτήσει το γιατρό ή τον φυσικοθεραπευτή αν χρειάζονται. Ετσι έχουμε εδώ, στιγμές απείρου κάλλους να ξετυλίγονται, οπου ο γιός-Σταυροφόρος (έτσι βλέπει τον εαυτό του) να προπηλακίζει λεκτικά τη μαμά του γιατί η τελευταία βαριέται να επαναλάβει την ορθοπεδική άσκηση για 102 φορά μέσα σε 12 ώρες.
Και εσύ κυρά-Μαρίνα τι κάνεις όταν βλέπεις αυτά; Μασάω τσίκλες. Δεν μιλάω. Η δικιά μου μαμά πέθανε. Οσο ζούσε έκανα ότι μπορούσα για εκείνη - ενοχή δεν έχω καμμία. Οι συμπεριφορές των άλλων προς τους γονείς τους είναι δικιά τους υπόθεση. Επειδή όμως διαφωνώ, με τα όσα βλέπω τα γράφω εδώ.

Υπάρχουν κάποιοι γονείς που θεωρούν τα παιδιά τους μόμολα. Τα τελευταία πρέπει να κάνουν αδιαμαρτύρητα αυτά που τους λένε γιατί εκείνοι ξέρουν καλύτερα. Ως ένα σημείο, αυτό γίνεται. Τα δύσκολα αρχίζουν στην εφηβεία. Ο γιός ή η κόρη σου βαρέθηκε το 5λεπτο κήρυγμα. Ποσο μάλλον αν αυτό γίνεται 10λεπτο ή και ημίωρο. Τότε κουφαίνεται εντελώς. Κάνει και τα αντίθετα. Ο γονιός θυμώνει. Και τιμωρεί. Το παιδί το έχασε. Δεν τον λογαριάζει πιά "με το μέρος του".

Υπάρχουν κάποιοι γονείς που πιστεύουν ότι επειδή εκείνοι δεν πήγαν στ' αστέρια, ούτε τα παιδιά τους θα πάνε έπειδή " το μήλο κάτω απο τη μηλιά πέφτει". Ετσι, αν εσύ ήσουνα πάτος στα μαθηματικά π.χ. πάτος θα πρέπει να είναι κ η κόρη σου. Φυσικά αυτό δεν είναι έτσι. Τα παιδιά είναι η προέκταση των γονέων. Θα πάρουν απο παιδεία και γνώση αυτά που θα τους δώσουν οι γονείς και θα ανοίξουν τα φτερά τους πετώντας πέρα απο τα όνειρα των γονέων. Ετσι είναι και το σωστό. Ετσι αλλάζει ο κόσμος, έτσι διαγράφεται το μέλλον.
Τι κάνουμε όμως με εκείνους τους γονείς που θυμώνουν όταν τα παιδιά τους καταπιάνονται με θέματα πέρα απο τα δικά τους γονέϊκα όνειρα; Που θέλουν το γιό τους να γίνει γιατρός αλλά τους βγαίνει κωμικός αλα Γκιωνάκης; Το ελληνικό σινεμά και όλοι εμείς λατρέψαμε το Γκιωνάκη σαν ηθοποιό, ο πατέρας του όμως θα πρέπει να έγινε θηρίο όταν παράτησε την Ιατρική για το πάλκο. Και καλά ο Γκιωνάκης καταξιώθηκε. Οι χιλιάδες άλλοι που δοκίμασαν και ακόμη δοκιμάζουν τη τύχη τους πρός το οτιδήποτε πέρα απο τα γονέϊκα όνειρα..πώς αντιμετωπίζονται;
Και εσύ κυρά-Μαρίνα, τι κάνεις όταν βλέπεις αυτή την άρνηση εκ μέρους των γονέων; Μασάω τσίκλα. Δεν μιλάω. Δικά μου παιδιά δεν έχω. Το μέρος δεν παίρνω κανενός. Συμπονώ το παιδί που για να μπορέσει ν' ανοίξει τα φτερά του όσο και όπως μπορεί, θα παλεύει συνεχώς με την άρνηση. Συμπονώ και το γονιό που δεν μπορεί να ξεφύγει απο τα ασφαλή κλισέ.
Τελευταία ακούω πολύ μουσική. Για να ξορκίσω αυτά τα ημερολογιακά παράθυρα.

Σπιτικός νταής

2011-04-05T10:14:00.023+03:00

Ακούμε συχνά για τραμπούκους που έδειραν, έσπασαν, κακοποίησαν. Ακούμε ότι σε ορισμένα σχολεία ομάδες παιδιών εκφοβίζουν, δέρνουν, ταλαιπωρούν συμμαθητές τους. Αυτό που λιγώτερο ξέρουμε είναι οτι και οι γονείς μπορεί να είναι οι ίδιοι τραμπούκοι μέσα στην οικογένειά τους, να πουλάνε τσαμπουκά προς τους συζύγους ή και στα παιδιά τους, ώστε να κάνουν το δικό τους. Δεν ξέρουν άλλο τρόπο να να πετύχουν το σκοπό τους πέρα απο τις βρισιές, φωνές, απειλές ακόμη και το ξύλο.

Ερευνες έχουν αποδείξει ότι ο γονιός που ουρλιάζει και απειλεί τα παιδιά του έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, αλλά υψηλή αυτολύπηση. Για κάποιο λόγο η ζωή του/της δεν είναι όπως τη θέλει, ειτε γιατί η δουλειά του/της δεν είναι ικανοποιητική, είτε γιατί τα έσοδα δεν φθάνουν, είτε γιατί έχει ψυχολογικά προβλήματα που τα κουβαλάει απο παιδί. Μπορεί και ο ίδιος να ήταν θύμα άλλου γονιού στην δική του οικογένειά που τον έδερνε και τον προπηλάκιζε γενικά. Ο γονιός αυτός συχνά νοιώθει ο ίδιος θύμα των περιστάσεων. Είτε επειδή αυτές ήδη υπάρχουν (π.χ. το αφεντικό του τον έχει για κλωτσιές, τα πεθερικά να τον έχουν κάνει καροτσάκι, να είναι άνεργος κλπ) είτε είναι στο μυαλό του (κανείς δεν με εκτιμάει), είτε υπήρχαν παλιά (τότε που στο Στρατό τον είχαν δούλο να πλένει συνέχεια τις τουαλέττες) . Μία διευκρίνηση: Ο "νταής" της οικογένειας δεν είναι πάντα ο άνδρας που χτυπάει τα παιδιά, μπορεί να είναι και η μητέρα της οικογένειας, μία μητέρα βίαιη, "τσαμπουκαλού" και πάρα πολύ άδικη σε θέματα συμπεριφοράς.
Ο περίγυρος του "σπιτικού νταή" δεν καταλαβαίνει γιατί ο γονιός χρησιμοποιεί τη λεκτική βία για να επιτύχει αυτό που θεωρεί σωστό, ενώ θα μπορούσε με έναν ήπιο/φιλικό τόνο να πετυχαίνει καλύτερα αποτελέσματα. Πιστεύω ότι αυτού του τύπου οι γονείς χρησιμοποιούν τη λεκτική βία σαν μορφή εξαναγκανασμού: επιλέγουν το παιδί "στόχο" και επάνω του εφαρμόζουν μία σειρά επαναλαμβανόμενων επιθέσεων ώστε να καμφεί η αντίσταση του μικρού για να δέχεται αδιαμαρτύρητα τις "καθοδηγήσεις" αλλά και τη περιφρόνηση. Γιατί μία μέθοδος βίας είναι και η προσπάθεια αποδόμησης της προσωπικότητας του άλλου.
Αυτή είναι μία ανεπαίσθητη μέθοδος εξαναγκασμού, που γίνεται ώστε να σπάσει ο γονιός την αντίσταση και να διαλύσει την οποια προσπάθεια γίνεται για απόκτηση αυτοπεποίθησης. Ενδεικτικά δίνω μία μέθοδο.."Τον/την ανεβάζεις ως "ρεμάλι, αλήτη, τσούλα", έως να τον/την κατεβάζεις "ένας άχρηστος είσαι, θα πάς να σαλαγάς πρόβατα, δεν θα πετάω λεφτά για σένα" ή να ενθαρρύνεις δραστηριότητες που αρέσουν σε εσένα π.χ. τον εκκλησιασμό και να αδιαφορείς/κριτικάρεις αρνητικά πρός εκείνες που αρέσουν στη κόρη σου π.χ. το μπαλέτο.
Αν η βία δεν πετυχαίνει, η περιφρόνηση και η αδικία σίγουρα θα στραπατσάρουν την ανερχόμενη προσωπικότητα της πεισματάρας κόρης ή του εφήβου γιού με αποτέλεσμα να πληγωθούν τα παιδιά και οι σχέσεις με τον νταή γονιό να χαλάσουν. Αν τα παιδιά πιστέψουν ότι όντως είναι "ρεμάλια" επειδή το λέει η μαμά, τότε θα γίνουν υποχείρια. Θα τα έχει του κλώτσου και του μπάτσου, επάνω τους θα πέφτει η δική της/του απογοήτευση της ζωής. Γιατί ο νταής θέλει να έχει το πάνω χέρι σε μία σχέση, εκείνος να ελέγχει πότε θα ανεβάζει τους άλλους στα ουράνια ή θα τους πετάει στα ερέβη και αυτός μαζί. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση τα παιδιά να φύγουν γρήγορα απο το σπίτι, απο τα 18 που λέει ο Νόμος. Και στις δύο περιπτώσεις το παιδί χάνει. Στη πρώτη γιατί δεν θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση ( ο γονιός θα τη σκάβει μονίμως απο κάτω) στη δεύτερη, μη έχοντας αυτοπεποίθηση και υπόβαθρο, θα παραπατήσει γρήγορα. Εκτός κι αν βρεθούν στο δρόμο του άνθρωποι που θα τον στηρίξουν, θα πιστέψουν σε εκείνον και θα τον βοηθήσουν να ενηλικιωθεί.

Οι σπιτικοί τραμπούκοι (γιατί περί αυτών πρόκειται- να μη κρυβόμαστε) συνήθως επιλέγουν για συντρόφους, ανθρώπους με εντελως αντίθετες προσωπικότητες απο εκείνους. Ησυχους-ευχάριστους άντρες, ήρεμες-χωρίς υπέρμετρες φιλοδοξίες γυναίκες ώστε να τους έχουν σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε. Επάνω τους να ξεσπάνε τα προβλήματά τους ή και τα απωθημένα τους. Αν παρεπιπτόντως ο/η σύντροφος εξεγερθεί και υπερασπίσει τα δικαιώματά του/της, αυτόματα μπαίνει στη κατηγορία του "ατίθασσου εφηβου" και η αντίστοιχη τακτική εξαναγκασμού-προσπάθεια αποδόμησης, εφαρμόζεται, ώστε είτε να υποταχθεί ειτε να φύγει. Αν τίποτα απο τα δύο δεν γίνει, τότε το ζευγάρι τσακώνεται απο το πρωϊ ως το βράδυ για όσο αντέξουν.

Και ποιά η λύση; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Συνήθως οι γονείς-νταήδες δεν καταλαβαίνουν ότι ασκούν βία εις βάρος των παιδιών τους. Θεωρούν ότι το κάνουν για το καλό τους, ότι τα πεισματάρικα παιδιά φταίνε που τους βγάζουν απο τα ρούχα τους. Επίσης πιστεύουν ότι λατρεύουν τα παιδιά τους και ότι όλες αυτές "οι νουθεσίες" γίνονται επειδή τα αγαπούν. Δεν καταλαβαίνουν ότι η αγάπη αυτή αφορά πρωτίστως τους ίδιους, που έχοντας τσαλακωθεί απο τις περιστάσεις της ζωής τους και απο τα αποτελέσματα των επιλογών τους, προσπαθούν να βγάλουν το άχτι τους πάνω στους απογόνους τους, τα αθώα πλάσματα, τα παιδιά τους και να τους καταστρέψουν τη ζωή.

Ανθρωποι σαν κι αυτούς δύσκολα αλλάζουν, γιατί έχουν βολευτεί μια χαρά να τραβολογανε το κόσμο. Αυτοί που συνήθως αλλάζουν είναι όσοι θέλουν να βελτιώσουν τη ζωή τους. Οι νταήδες του άρθρου μου αισθάνονται ότι μιά χαρά είναι η ζώή τους και για όλα φταίνε πάντα οι άλλοι που τους φέρνουν σ' αυτό το σημείο. Οταν οι άλλοι υποταχθούν στα δικά τους πιστεύω, τότε όλοι θα είναι ίδιοι και θα αποδειχθεί πόσο δίκιο είχαν οι verbal abusers μας στο να ασκούν βία. Ο σκοπός, γι αυτούς, αγιάζει κάθε μέσο για να επιβληθούν.

Ο λυσσασμένος σκύλος

2011-04-02T00:33:00.003+03:00

Κοντά στη γειτονιά σου υπάρχει ένας λυσσασμένος σκύλος. Τον μάντρωσαν κάποιοι σε ένα οικόπεδο. Η περίφραξη ψηλή, δεν μπορεί να δραπετεύσει για να δαγκώνει το κόσμο. Κάποιοι του αφήνουν φαγητό και νερό.

Ξέρεις οτι ο σκύλος είναι λυσσασμένος και έχει το ακαταλόγιστο, λόγω της ασθένειάς του. Σου λένε να μη πλησιάζεις γιατί θα βρείς το μπελά σου. Ετσι κι αλλιώς το ένστικτό σου σε προειδοποιεί. Εν τούτοις αποφασίζεις να μπείς στο οικόπεδο του σκύλου και να προσπαθήσεις να τον βοηθήσεις. Ισως και να τον γιατρέψεις. Νομίζεις ότι επιδέχεται αλλαγή.

Μπαίνεις και ο σκύλος σου επιτίθεται και σε δαγκώνει. Η ευθύνη όλη δική μου.

Αυτά παθαίνω όταν δεν ακολουθώ το ένστικτό μου, αλλά το συναισθηματισμό μου.

Ο φόβος φυλάει..

2011-03-20T00:14:00.004+02:00

Μία φίλη με ρώτησε την άποψή μου για τα πεθερικά μου. Της είπα ότι ενώ μου είναι πολύ αγαπητά, ενώ τα σέβομαι και κατά καιρούς χαίρομαι τη συντροφιά τους, κρατώ παντα μία απόμακρη στάση, δεν ανοίγομαι.
Απόρησε η φίλη για τη συμπεριφορά μου αυτή, γιατί σε εκείνη βγάζω έναν άλλο εαυτό, ευχάριστο, χαρούμενο και trusty. Της είπα λοιπόν ότι το ένστικτό μου, απο την αρχή που γνωρισα τα πεθερικά μου, μου έλεγε να κρατήσω αποστάσεις γιατί έχουν τη τάση να ανακατεύονται στη ζωή των άλλων για να διοικούν. Εγιναν πολλές απόπειρες απο τη μεριά τους να εισβάλουν στη ζωή μας (του συζύγου και τη δική μου), όμως ευγενικά αλλά σταθερά, τους απέτρεψα, κράτησα τη θέση μου. Δεν εισέβαλα ποτέ στη ζωή τους και δεν έδωσα δικαιώματα για να μπούν στη δική μας.

Και μετά ξεστόμισα τη μεγάλη αλήθεια, που ως τότε δεν την είχα ομολογήσει ούτε στον εαυτό μου. Οτι κατά βάθος τους φοβάμαι μη μου κάτσουν στο σβέρκο, μη με υποδουλώσουν και με κάνουν εκμεταλλεύσιμη. Το έχουν κάνει ήδη μία φορά σε άλλο άτομο του στενού οικογενειακού μας κύκλου. Βλέπω και τρομάζω. Βλέπω και θέλω να το βάζω στα πόδια.

Τα παθήματα των άλλων, είνα δικά μου μαθήματα.

Το ντουλαπάκι της λήθης

2011-02-26T14:29:00.004+02:00

Οι μη ανατρέψιμες πικρίες, βρίσκονται μέσα μας, μόνιμα καρφωμένες στη ψυχή μας με αλύγιστα καρφιά. Νωπές και βασανιστικές, μας πονάνε τη κάθε στιγμή.

Θέλω να τις εξοντώσω και αποφασίζω να το παίξω "σκληροτράχηλη".
Τις χώνω στο ντουλάπι της λήθης μου. Πετάω το κλειδί στα σκουπίδια και θεωρώ ότι το θέμα ξεχάστηκε αφού το πρόβλημα καταχωνιάστηκε. Στην αρχή το έχω στο νού μου. Μετά άλλα πράγματα έρχονται και αντικαθιστούν το περιεχόμενο του ντουλαπιού.. Ού! Πάει τέλειωσε..λέω και μακαρίζω την εφευρετικότητά μου να επινοήσω το ντουλαπάκι.
Υποτίθεται ότι το ξέχασα.

Τα χρόνια περνανε και έρχεται ΤΟ ΕΡΕΘΙΣΜΑ. Η επαφή με κάποια παιδιά. Για τα οποία αυθόρμητα σπεύδεις να βοηθήσεις, όχι δίνοντας χρήματα, αλλά σε είδος. Για τη προοδό τους και μόνο στέκεσαι κοντά τους υποστηρικτής, δάσκαλος, φίλος. Εκείνα σε θεωρούν "φιλαράκι", δικό τους άνθρωπο. Χαίρεσαι γι' αυτό.
Το ντουλαπάκι της λήθης βρίσκεται μπροστά σου, ορθάνοιχτο, ενώ το είχες διπλο-σφαλίσει, το παλιό τραύμα σε κυττάει στα μάτια. "Εδώ είμαι-ήμουν και ίσως συνεχίσω να είμαι" φαίνεται να λέει. Διαπιστώνεις άμεσα τη κουταμάρα σου. Δε ξεχνιέται η θλίψη, ότι και να κάνεις. Ομως αν αντικατασταθεί, η επούλωση της νωπής πληγής σταματάει να σε βασανίζει.

Η ουλή υπάρχει, θα υπάρχει. Ο πόνος όμως δεν θα είναι βαθύς. Θα είναι ανεπαίσθητος γιατί θα έχει αντικατασταθεί απο πολλές μικρές χαρές.

Εργαζεσαι για να ζείς;

2011-02-01T08:21:00.005+02:00

ή ζείς για να εργάζεσαι;

Το πρώτο είναι κατά κάποιο τρόπο αναγκαστικό. Αν δεν εργαστείς δεν θα έχεις χρήματα για να ζήσεις, να επιβιώσεις ή και να κάνεις τη ζωή που θέλεις.

Το δεύτερο είναι περισσότερο ηθελημένο. Εργάζεσαι βεβαίως για να παρέχεις στον εαυτό σου τα πρός το ζήν, αλλά στη πορεία είδες ότι σου αρέσει που εργάζεσαι, που κάνεις ότι κάνεις. Ετσι συχνά αλλάζει η πορεία μέσα στη ζωή σου. Μεταλλάσεται η ιδέα της εργασίας και γίνεται τρόπος ζωής.
Εργάζεσαι γιατί σ' αρέσει που εργάζεσαι. Αν σταμάταγε η εργασία ίσως και να σε έπιανε κατάθλιψη. Γιατί μέσω αυτής, αισθάνεσαι καταξιωμένος, ευχαριστημένος, υπαρκτός. Χωρίς εκείνη, νοιώθεις ένα τίποτα.

Δυστυχως βρίσκω το δεύτερο κομμάτι πολύ λάθος. Σα να έπιλέγει κανείς να δουλεύει, να δουλεύει, να δουλεύει παρά να ζεί. Παρά να απολαμβάνει. Ισως γιατί δεν μπορεί να απολαύσει χωρίς τη καταξίωση που του δίνει η εργασία. Αυτο όμως και απο μόνο του, πρόβλημα είναι.
Τώρα λοιπόν που βρήκαμε το πρόβλημα, ας το βάλω και στη βάση του. Ο σύζυγός μου ζεί για να εργάζεται. Η εργασία, του έχει γίνει ήδη πάθος. Και δεν μιλάμε για τη χαρά που επαγγέλεσαι κάτι που σου αρέσει και αμείβεσαι γι' αυτό, μιλάμε να ζείς για να δουλεύεις.
Και τις ώρες που δεν είσαι στο γραφείο, να σκέφτεσαι μόνο τη δουλειά σου.

Να μιλάς μόνο για τη δουλειά σου μη βλέποντας την ώρα να ξημερώσει για να πάς κοντά της. Η δουλειά και εσύ να είσθε ταυτόσημοι.
Αν η δουλειά σου πάει καλά, είσαι ευτυχισμένος, ο κόσμος είναι ωραίος.
Αν αρχίζουν τα προβλήματα, έχεις και εσύ πρόβλημα ύπαρξης..όλα σταδιακά μαυρίζουν.. και αν χάσεις τη δουλειά σου, τότε αρρωσταίνεις..και βέβαια

γίνεσαι καλά όταν βρείς μιά άλλη που εξ' ισου σ' αρέσει.

Και ο περίγυρος;
Τι κάνει ο περίγυρος του workacholic;
Περιθωριοποιείται.

και τελικά
γράφει γι' αυτό στο blogspot και περιμένει τη Θεία Φώτιση..να πάρει ιδέες.

Matters of love

2011-01-12T05:03:00.005+02:00

Τι γίνεται όταν ένας γονιός προτιμάει το ένα του παιδί απο το άλλο;
Τι επιπτώσεις μπορεί να υπάρξουν αν το μη προτιμώμενο παιδί το καταλαβαίνει;

Προέκυψε σχετικά πρόσφατα η περίπτωση που ένα γνωστό μου παιδί (16 ετών) μου ανέφερε ότι ο μπαμπάς του σίγουρα προτιμάει την αδελφή του επειδή η τελευταία είναι πολύ καλή στις σχολικές της επιδόσεις. Οτι όλη η προσοχή των γονέων είναι στραμμένη στο "χρυσό τους το παιδί" και όχι σε εκείνον που τον χαρακτηρίζουν "της ήσσονος προσπάθειας".

Δεν μ' αρεσε αυτό που άκουσα - στενοχωρέθηκα λίγο - όμως, συζητώντας το με εκπαιδευτικούς διαπίστωσα ότι συμβαίνει σχεδόν πάντα σε οικογένειες που έχουν πάνω απο ένα παιδί. Ενδόμυχα πολλοί γονείς κολλάνε πάνω στο ταλαντούχο παιδί, παραμελώντας ίσως το άλλο που δεν έχει τόσα προσόντα. Αντίστοιχα μπορεί να ενδιαφέρονται πιο πολύ για ένα άρρωστο παιδί παρά για το υγιές αδελφάκι του.
Θυμήθηκα τη μητέρα μου να προτιμάει πάντα άλλα παιδάκια απο εμένα που διέθεταν κάποιο ταλέντο π.χ. στη μουσική, στη ζωγραφική, στα αθλήματα, στις σχολικές επιδόσεις κλπ, ενώ εγώ υστερούσα στις Τέχνες και σαν μαθήτρια ήμουνα μέτρια (του 15) . Φαντάζομαι ότι θα ήθελε να λάμπει μέσω των επιτευγμάτων της κόρης της..και επειδή αυτό δεν γινόταν, θαύμαζε τις κόρες των άλλων. Θυμήθηκα επίσης το πονεμένο μούδιασμα που αισθανόμουν όταν παίνευε αυτά τα "ταλαντούχα" παιδιά και τα συνέκρινε μαζί μου - που κατά τα λεγόμενά της εγώ ήμουνα ατάλαντη, αδιάφορη, της λούφας, καλή στο vivere pericolozamente.

Τώρα λοιπόν που ο νεαρός έφηβος μου είπε αυτό για τον μπαμπά του..αναστατώθηκα γιατί ξύπνησε μέσα μου ένα δικό μου παρελθόν. Το γεγονός δε, ότι αποφάσισε να μάθει ένα μουσικό όργανο (κανονικά στο Ωδείο εννοείτε) και να εκφράζεται μέσω της μουσικής, μου άρεσε. Να κάνει κάτι που αρέσει σε εκείνον και όχι για να αρέσει στους άλλους. Τώρα αν οι γονείς του σταθούν πλάι του σε αυτή του τη προσπάθεια ή όχι..θα δείξει. Πιστεύω ότι δεν θα σταθούν, θέλω όμως τα γεγονότα να με διαψεύσουν.

Πόθοι

2011-01-02T14:56:00.005+02:00

Ανήμερα Πρωτοχρονιά μου έπεσε το γούρι της βασιλόπιτας..Μια ευχή, κάνε μία ευχή..

Εκανα λοιπόν την ευχή μου σιωπηλά. Την άκουσαν τ' αστέρια, την άκουσε η Φύση, την άκουσαν τα πλάσματα, την άκουσε το είναι μου, αλλά δεν τη ξεστόμισα.

Θέλω..αυτό. Το οποίο δεν κατοικεί στο Διάστημα, είναι κάτι απλό και εφικτό. Θέλει όμως προσπάθεια. Και υπομονή. Το μόνο που χρειάζεται για να το επιτύχω είναι να έχω καλή υγεία.Περπατώ εις το δάσος της φαντασίας. Αλλιώς είμαι, αλλιώς με βλέπουν όσοι μπορούν. Γι αλλους υπάρχει το δάσος μου, γι' αλλους όχι. Αόρατη πορεύομαι, δένομαι με τα δένδρα, με περικλύουν και με κρατούν. Με βλέπεις, δεν με βλέπεις. Εχω όμως στόχο. Που υφαίνεται απο τις ελπίδες μου. Μ' αρέσει που δεν με προσέχεις..έτσι νοιώθω ελεύθερη.

.......................
Ο πίνακας είναι του Magritte

Δεν μ' αρέσει

2010-12-26T23:19:00.002+02:00

που μερικοί γονείς δεν μαθαίνουν τα παιδιά τους να σέβονται, εκείνους πρωτίστως. Είχα πάει σε μία ονομαστική γιορτή χθές. Μετά λύπης μου διαπίστωσα ότι η έφηβη κόρη του ζευγαριού απουσίαζε καθ' ολη τη διάρκεια της γιορτής του μπαμπά της, ενώ ο γιός έμεινε λίγο μαζί μας και μετά ξεπόρτισε με τους φίλους του.

Οταν γιόρταζαν οι δικοί μου γονείς μου ήταν εντελώς αδιανόητο να μη παρευρίσκομαι αλλά να κυττάω μόνο τη δική μου ευχαρίστηση κάπου αλλού. Μου χτύπησε πολύ άσχημα αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος απο τη μεριά των παιδιών. Και επειδή το παιδί δεν γεννιέται μαθημένο..χρειάζεται ο γονιός να του μάθει κάτι πράγματα, που ίσως φαντάζουν βαρετά αλλά στην πορεία είναι απαραίτητα.

Γιατί αν δεν τα μάθουν νωρίς μετά δεν θα σέβονται τίποτα..ούτε και τον εαυτό τους.

Αλλαγές

2010-12-12T21:36:00.002+02:00

Ολα του γάμου δύσκολα..λέγαν οι παλαιοί.
Τώρα όμως λέμε άλλα, γιατί άλλα θέλουμε και άλλα μας έρχονται.

"Ο άντρας παντρεύεται και θέλει η γυναίκα του να μην αλλάξει
(αυτή όμως αλλάζει) κυρίως απο τη μητρότητα
και η γυναίκα παντρεύεται και θέλει να αλλάξει τον άντρα της
(αυτός όμως δεν αλλάζει)."

Και μετά; και μετά;

Χμμμμμμμ!

Δώρα και προσδοκίες

2010-11-30T12:01:00.010+02:00

Πάλι τα δώρα έχω στο νού μου. Εχω γράψει πολλά γι' αυτά εδώ αλλά και εδώ. Και δεν το εξάντλησες ακόμη; Οχι είναι η απάντηση.. γιατί πάντα θα υπάρχει κάτι που κουνιέται κάτω απο τη μύτη μας αλλά που σπάνια το βλέπουμε..συνήθως κυττάμε αλλού. Το θεμα που με απασχολεί είναι οι προσδοκίες που έχουμε απο τους άλλους. Οταν το δώρο ξεπερνάει τον αυθορμητισμό του δωρητή (είδα αυτό το φουλάρι και σε θυμήθηκα) και φορτώνεται τις προσδοκίες που έχει ο παραλήπτης απο το δωρητή. Οταν το δώρο παίρνει διαστάσεις τέτοιες ώστε να καλύπτει τις κάποιες ανάγκες που έχει ο άλλος. Ανάγκες που ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητες του δωρητή.

Σε θέμα δώρου υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να λάβουν τα δώρα εκείνα που χρειάζονται, που έχουν ανάγκη ή που τα ζήτησαν. Κι αν είναι κάτι παιδικό π.χ. "φέτος τα Χριστούγεννα θελω να μου πάρετε μία Barbie ή ένα gameboy" κάποιος ή κάποιοι απο την οικογένεια θα του το πάρουν του παιδιού. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ένας ενήλιξ ζητήσει έμμεσα απο την ευρύτερη οικογένεια το δώρο που θέλει. Γιατί συχνά αυτό το δώρο συνεπάγεται με ένα άλλο χρηματικό ποσό, πιο μεγάλο απο μία κούκλα. Και για να λέμε τα πράγματα με τ'όνομά τους, δεν είσαι διατεθειμένος να δίνεις στον κάθε ενήλικα του κύκλου σου, κάτι παραπάνω απο αυτά που θέλεις εσύ να δώσεις.
Να ένα παράδειγμα :
Τις προάλλες θα έκανα ένα Χριστουγεννιάτικο παιχνίδι, δώρο σε ένα γνωστό μου παιδάκι. Οι γονείς του παιδιού όμως, μου ζήτησαν να συνεισφέρω στην αγορά κρεββατιού για το συγκεκριμμένο παιδί, δλδ να πληρώσω τα μισά (για το κρεββάτι που εκείνοι διάλεξαν) και το παιδί να πάρει μισό κρεββάτι δώρο για τα Χριστούγεννα, κάτι που μακροπρόθεσμα είναι χρήσιμο, αλλά στη προκειμένη, δεν του λέει τίποτα. Τελικά αγόρασα το παιχνίδι και οι γονείς μου κρατήσαν μούτρα. Αυτό το μοτίβο έχει επαναληφθεί πολλές φορές, τώρα πιά ούτε που μου μιλάνε, αντίθετα μου κάνουν και παρατηρήσεις ότι "όλα αυτά τα δώρα χαλάνε τα παιδιά"..ενώ αν πληρωνα και για το κρεββάτι δεν τα χάλαγαν. Τότε θα ήταν "ευπρόσδεκτα".

Αυτό για μένα είναι μία νέα όψη του θέματος δώρου. Οπου το τελευταίο γίνεται μέσο για να μην αναλαμβάνουμε ποτέ τις ευθύνες μας, διότι πάντα θα υπάρχουν οι συγγενείς/φίλοι/οι χ κάποιοι που θα μοιρασθούν το κόστος των επιλογών μας που πάντα θα προσφέρουν τα απαραίτητα δεκανίκια ώστε άνετα να πορευόμαστε.. Ετσι τα δώρα παύουν να είναι αυθόρμητα αλλά να δίνονται σε τακτά διαστήματα, καλύπτοντας ανάγκες.. Οσο για το χ παιχνιδάκι του παιδιού, δεν χρειάζεται να μη πάρει.
Ολα αυτά είναι καλά όταν και οι δύο πλευρές συμφωνουν. Οι μέν να ζητούν οι δε να δίνουν. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν η δεύτερη πλευρά δεν θέλει να σου καλύψει τις τρύπες σου, αλλά προτιμάει να κάνει εκείνο που θέλει το παιδί.
Τότε φαίνεται το πρόβλημα που έχουν οι γονείς που ποτέ δεν ωρίμασαν, που πάντα περιμένουν απο τους άλλους να δώσουν αυτά που εκείνοι θέλουν. Και επειδή ο κόσμος γενικά δεν δίνει αυτό που θέλεις εσύ, τότε αρχίζουν οι συγκρούσεις.

Φέτος λοιπόν δεν θα δώσω σε όλους δώρα. Θα δώσω σε εκείνα τα άτομα που λατρεύω, που εκτιμώ, που θα χαρώ να γυρίσω όλη τη λαϊκή για να βρώ το ωραίο γλαστράκι ή θα τους φτιάξω κάτι με τα χεράκια μου. Θα δώσω κάτι σε εκείνους που θα χαρούν με τη χειρονομία είτε πάρουν μία γαρδένια απο τη γλάστρα είτε ένα ταψί μουσακά. Εχω φθάσει σε μία ηλικία, σε ένα επίπεδο που βαριέμαι τους συμβιβασμούς..

Σουτζουκάκια

2010-11-18T22:03:00.008+02:00

Εχω διαπιστώσει ότι όταν είμαι άρρωστη, όπως τώρα με γρίππη, μου λείπει πολύ η μητέρα μου. Μου λείπει η αίσθηση που δημιουργούσε, τότε παλιά που ήμουνα παιδί, ότι ο άρρωστος ναί μεν παιδεύεται αλλά κάτι καλό μπορεί να βγεί απο αυτό. Κύτταγε πάντα να μου φτιάχνει τη διάθεση.
Με έβαζε στο κρεβάτι, με κανάκευε, μου έλεγε διάφορα νέα. Δίπλα μου άφηνε τα νέα μου βιβλία, αλλά και τα σχολικά για να τα μελετάω.., υπήρχε ένα κινούμενο κομοδίνο με ροδάκια όπου ανάλογα έβαζε πράγματα επάνω του, μία συσκευή τηλεφώνου (γιατί μίλαγα με φίλες απο το πρωϊ, ώς το βράδυ), το πρωϊνό μου, μετά μία ωραιότατη σούπα, ή σουτζουκάκια σμυρνέϊκα. Ηταν τα αγαπημένα μου και πώς προέκυπτε να μου τα σερβίρει όταν είχα κρυώσει με λαιμά..και μόνο τότε. Απολάμβανα τη θαλπωρή που έφτιαχνε για μένα, κάτι σαν κουκούλι, κάτι σαν συγνώμη που υποφέρω, αλλά που προσπαθούμε να απαλύνουμε.
Αν είχα πολύ πυρετό και ίδρωνα μέσα στη νύχτα πάντα ερχόταν να με σκουπίσει, να με αλλάξει, λές και κοιμόταν με το ένα μάτι ανοιχτό.

Τώρα που αρρώστησα ξανά με γρίππη ( απο το κεφάλι μου γιατί κάθισα η ανόητη έξω τη Δευτέρα και κρύωσα) μου λείπει πολύ. Ιδρωσα προχθές το βράδυ, ο ανδρας μου δεν μπορεί να με βοηθήσει..έχει κινητικό πρόβλημα. Μόνη μου σηκώθηκα και άλλαξα.. Και την επομένη φορά που ίδρωσα, δεν σηκώθηκα καθόλου..

Ετσι σήμερα που είμαι καλύτερα, ετοίμασα σουτζουκάκια Σμυρνέϊκα.
Ετσι για να πιάσω τις αναμνήσεις. Τη λάτρευα τη μαμά μου παρόλλες τις διαφορές μας.

Πρόκληση

2010-11-13T08:33:00.004+02:00

Λέει ο εκπαιδευτικός του δημοσίου :

Aλήθεια είναι ότι δίδασκα 1 ώρα την εβδομάδα!

Όπως επίσης αλήθεια είναι πως το καθημερινό μου ωράριο ήταν 7.30 έως 15.30 και αυτό συνήθως μέχρι τις 15 Ιουλίου (κάποτε έως και τις 30) για να είμαι πίσω στη θέση μου, περί τις 16 Αυγούστου, αν δεν ήταν ανάγκη να εμφανιστώ και νωρίτερα!

Δεν θα ρωτήσω τι μάθημα προετοίμαζε όλο αυτό το χρονικό διάστημα και εις βάρος των διακοπών του το καλοκαίρι. Που τον καλούσαν να γυρίσει για να προετοιμαστεί!!!!!!!!!!
Δεν θα ρωτήσω πως έγραψε αυτό το πράγμα δημόσια (σε άλλη μηχανή) προκαλώντας τη κοινή γνώμη, μέρες που ζούμε τώρα..
Ούτε θα του πώ πως για 15 χρόνια δούλευα νύχτες στα Φροντιστήρια, κλείνοντας τρύπες γνώσης, παιδιών των δημοσίων σχολείων.

Το σαπιο Κράτος εντρυφεί κακό δημόσιο τομέα.. Τομέα με ανθρώπους που "βρίσκουν και τα κάνουν". Γι αυτό όλοι τσακίζονται να μπούνε μέσα για μιά θεσούλα.
Κατάντια!

..και λύπη.

Γεύση τριαντάφυλλο

2010-11-10T18:52:00.012+02:00

Την είδα στην οδό Αθηνάς, έξω απο την ΕΥΔΑΠ, σήμερα το πρωϊ. Μία νέα κοπέλλα με τζήν, αλαφιασμένο βλέμμα και συγχρόνως πονεμένο. Ρωτούσε κάτι τους περαστικούς που την προσπερνούσαν, κάποιος μάλιστα την έσπρωξε.
Θεώρησα ότι ζητούσε χρήματα.

Με πλησίασε διστακτικά.."Κυρία, δεν θέλω λεφτά" αρχισε να λέει. Τη κυττούσα. Βλέμμα εντατικό, ρυτίδες πολλές γύρω απο τα μάτια και στόμα, απίστευτη αδυναμία, σκελετός ήταν.
"Σας παρακαλώ, μία καραμέλλα θέλω, μήπως έχετε; "
Μόλις είχα αγοράσει ένα τέταρτο καραμέλες Τσάρλεστον, (με γεύση τριαντάφυλλο) για τη κα Π. Της έτεινα όλο το σακουλάκι. "πάρτο", της είπα. Με κύτταξε διστακτικά, "Ολο; Για μένα;"
Το πήρε τρομαγμένη, το πασπάτευε, έβαλε μία στο στόμα της και χαμογέλασε. Μετά αγκάλιασε τη σακκούλα, την έκρυψε μέσα στα ρούχα της και τόβαλε στα πόδια..

Γυρίζω στο κατάστημα με τις καραμέλες..για να αγοράσω νέες.
Ο καταστηματάρχης μου λέει: "Σας είδα πρίν λίγο που δώσατε στο πρεζόνι τις καραμέλες. Φυτεμένη εδώ είναι, κάνει πιάτσα, κάποια στιγμή θα τη βρούν με τη σύριγγα καρφωμένη ". Τι να του πώ, μου ήρθε να σηκωθώ να φύγω. Αλλά του είπα
"Μπορεί όμως να έχει μιά γλυκιά γεύση στο στόμα".

Εβαλα μία καραμέλα στο στόμα μου, η δικιά μου γεύση όμως ήταν πικρή. Φαρμάκι.

Ανδρες

2010-10-25T17:07:00.004+03:00

Ακουσα - κρυφάκουσα μία γυναικο παρέα να τα λένε σε ένα καφέ. Δεν ξέρω τι είχε λεχθεί-προηγηθεί, τι άπειρα παράπονα και γκρίνιες..όμως απ' ολη τη κουβέντα, αυτό μου έμεινε.

"Στους άντρες αρέσει να τους ακούς και να τους λές πόσο σπουδαίοι είναι" .

Τη γυναίκα που το είπε δεν την έβλεπα, είμασταν πλάτη-με-πλάτη, άκουγα όμως τη θυμωμένη της φωνή.. Προφανώς εκείνη δεν την άκουγε κανένας (εκτός απο τη φίλη της) και ο σύζυγος δεν τη θεωρούσε τόσο σπουδαία, όσο παλιά..
Αραγε αυτό να συμβαίνει γιατί έρχεται φθορά ή αλλάζουν οι άνθρωποι έτσι ώστε να παύουν να ταιριάζουν πιά..

Σχέσεις..πρός πώληση

2010-10-18T19:34:00.005+03:00

Οι εμπορικές σχέσεις και συναλλαγές μεταξύ πωλητών και αγοραστών είναι αποδεκτές στην Κοινωνία. Οταν όμως εφαρμόζονται μέσα σε οικογενειακούς κύκλους, σαν είδος πρός μίμηση για όλους εμάς τους αμύητους..με ξεπερνούν κατά πολύ.

Υπάρχουν άνθρωποι που πουλάνε αγάπη, αφοσίωση, ενδιαφέρον, βοήθεια, όπως οι μανάβηδες τα φασολάκια: με το ζύγι. Ενα κιλό φασολάκια, τόσα ευρώ. Τα διαλέγεις, στα τυλίγω-βάζω σε σακκούλα, με πληρώνεις, φεύγεις. Μιά χαρά σχέση. Πιάστην και εφάρμοσέ την σε μία ευρύτερη ελληνική οικογένεια.

Εκεί οι "μανάβηδες" κάνουν τεμενάδες και γλειψίματα με σκοπό το ασήμωμα. Οσο οι αγοραστές "δίνουν" τόσο μεγαλύτερες οι υποκλίσεις. Αμα οι αγοραστές δεν τσιμπάνε και δεν τα ακουμπάνε, γίνονται κάποιες νύξεις και αν και αυτές δεν εισακουστούν, κρυώνουν οι σχέσεις..μέχρι διακοπής. Μέσα σε μία οικογένεια οι "μανάβηδες" που θεωρούν ότι έχουν "κάτι πολύτιμο" το πουλάνε χρυσό, σε όσους - κατα τη κρίση τους πάντα - δεν το διαθέτουν. Και άμα δεν δώσεις, δεν παίρνεις.

Ενδιαφέρον όμως έχει, η άλλη πλευρά που αντιλαμβάνεται τη συμφεροντολογική δεοντολογία των "μανάβηδων" και ασημώνει μεν αλλά με το τρόπο του., γιατί οι αγοραστές αυτοί έχουν την αχλάδα πίσω σαν ουρά. Δίνουν, αλλά ανακατεύονται στο μαγαζί των πρώτων, τους κάθονται στο σβέρκο..και συν τω χρόνω..ο μανάβης διαπιστώνει ότι "θα" πλερώσει τον ειδικό φόρο για τα κέρδητα με πελώριο καπέλλο. Ασε που μπορεί να χάσει και το μαγαζί. Αυτος ο διακανονισμός κατατρώει τον μανάβη, γιατί ενώ στην αρχή θεωρεί ότι βγάζει κέρδος, στη πορεία έχει ψοφίσει στη κούραση, στη ψυχική εξουθένωση, στο μόχθο. Ο αγοραστής, απο την άλλη, βγάζει το άχτι του πάνω στο μανάβη "αφού θές να σε πληρώνω, θα σε κάνω καροτσάκι". Ετσι γεννιέται η έχθρα. Που είναι και η καταστροφή της όλης σχέσης.

Δεν θα ήταν όμως πιο καλά αν οι συμφεροντολογίες δεν υπήρχαν;
Αν οι άνθρωποι εκτιμούσαν ο ένας τον άλλον και έδιναν, αυθόρμητα, υποστήριξη, φιλία, βοήθεια ο ένας για τον άλλον μέσα στις οικογένειες;

Ειλικρινά, αυτή η αγοραπωλησία σχέσεων και υποσχέσεων μου θυμίζει κάτι καταστάσεις όταν ήμουνα παιδί. γιατί τα έχω ζήσει με τη γιαγιά. Τη μάνα του πατέρα μου, που την είχε η κόρη της όπα-όπα μέχρι που της τα έδωσε όλα..και μετά τη πέταξε σε ένα φρικτό Οίκο Ευγηρίας..και πέθανε η γιαγιά απο κατάκλιση. Τότε ήμουνα 10 ετών, άκουγα όμως και έβλεπα.

Και νάτο πάλι μπροστά μου, αυτό το αλισιβερίσι.. αυτό το αναβράζων καζάνι μίσους, έχθρας, τιμωρίας, υστεροβουλίας και πίκρας.

Δεν θα ήταν καλύτερα να ζούσαμε όλοι αγαπημένοι;

Κάτι τρέχει

2010-10-12T21:16:00.003+03:00

Ενώ υπάρχουν γεγονότα, ερεθίσματα
Ενώ η ζωή κυλάει μέσα απο βράχια, ξέρες, φαράγγια και απάγκια
Ενώ γίνονται πράγματα στη ζωή μου , απο περιστατικά μέχρι και καυγάδες
Ενώ δεν βαριέμαι καθόλου. .
δεν μπορώ να γράψω τίποτα για όλα αυτά στα μπλόγκ πλέον.

Δεν μου βγαίνει καθόλου. Δεν ξέρω το λόγο.
Ολα τα έχω ψιλοπαρατήσει: κάτι ιστορίες fantasy που έγραφα (το Crystals & feathers), το facebook..όπου μπαίνω αραιά και πού και ποστάρω ή φωτογραφίες ή μουσική, το μόνο που μένει ακόμη είναι το χόμπυ της φωτογραφίας και η απεικόνισή τους στο panoramio.
Στενοχωριέμαι που τα παρατάω όλα, όλο τον εικονικό μου κόσμο.
Εν τούτοις, δεν κάνω κέφι να γράφω παρά αραιά και πού.

Σε συνεχή εξέγερση

2010-10-09T12:34:00.006+03:00

...φαίνεται να είναι η Ελλάδα, ο κάθε τις απο εμάς..
... αναρωτιέμαι και λέω
... που θα μας βγάλει αυτό.

Χθές είμασταν καλεσμένοι να φάμε έξω με κάτι φίλους. Ωραίο το εστιατόριο, καλό φαγητό, εξαιρετική παρέα. Πολλά γέλια. Θα μπορούσε να είχε μείνει εκεί το πράγμα..να φεύγαμε με τις καλύτερες εντυπώσεις.

...ομως
... μετά απο κάποιες ώρες, δλδ μετά τα μεσάνυχτα και κάτι
... και ενώ όσοι θέλανε να κάνουν τσιγάρο, έβγαιναν έξω
... μαζί με τη κολοκύθα της Σταχτομπούτας
...εμφανίσθηκαν
...και αθόρυβα μοιράσθηκαν
...απο ένα μικρό διαφανές τασάκι στο κάθε τραπέζι.

Αποτέλεσμα.
Μέχρι τις 1.30 το πρωί, είχε γίνει ντουμάνι εκεί μέσα.

Δεν μας καταλαβαίνω καθόλου.

Είναι δλδ μαγκιά του καταστήματος να παραβαίνει το νόμο, να λέει στους μη καπνίζοντες "χέστε με ρε, εγώ είμαι υπεράνω", ή κάνουμε τις πάπιες, ως τα μεσάνυχτα και μετά κάνουμε τα δικά μας..;;; Πρεπει δλδ οι μη καπνίζοντες να τους αδειάζουν τη γωνιά νωρίς και ν'αφήνουν το χώρο για τους βαρείς και ασήκωτους;
Και καλά, το μαγαζί μοιράζει τασάκια. Πρέπει οι νεοέλληνες, οι πιτσιρικάδες και οι τριαντάρηδες που ήταν εκεί, αμέσως να ανάψουν το τσιγάρο τους..αψηφώντας τα πάντα..για τον εαυτούλη τους μόνο; Ντροπή παιδιά. Ετσι θα κυβερνήσετε αύριο τη χώρα; Με αυτά τα μυαλά;

Αυτό με χάλασε πάρα πολύ.

Με χάλασε η συνειδητοποίηση ότι σε κανέναν ζυγό δεν σκύβουμε το κεφάλι, ακόμη κι αν αυτός ο ζυγός μας σώζει τη ζωή (καπνισμα=καρκίνος). Ντέ και καλά η πλειοψηφία θα καπελώνει τη μειοψηφία..γιατί έτσι τους αρέσει.
Παραθυράκια των νόμων..

ΑΙΣΧΟΣ

Μελλοντικά

2010-10-03T13:58:00.003+03:00

Το πώς θα είμαστε σε μεγάλη ηλικία
θα εξαρτηθεί από τον τρόπο με τον οποίο ζήσαμε.

Μπορεί να καταλήξουμε σαν πόλη φάντασμα ή
σα γενναιόδωρο δέντρο,
που
συνεχίζει να είναι σημαντικό ακόμα κι
όταν δεν μπορεί πια να στέκεται όρθιο.

Μάνα

2010-09-13T17:01:00.003+03:00

Επειδή κάποιος δεν σε αγαπάει όπως θα ήθελες εσύ,
αυτό δεν σημαίνει ότι
δεν σε αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής του.

Απλά είναι τόση η απογοήτευσή μας, όταν το αντικείμενο της αγάπης μας διαφέρει στο τρόπο έκφρασης της αγάπης του/της, που σχεδόν πάντα τη διαγράφουμε, ότι δεν υπάρχει εφόσον δεν μας αγαπούν όπως θα θέλαμε εμείς.

Κατα κάποιο τρόπο, έτσι διέγραψα τότε παλιά, την αγάπη της μαμάς μου. Επειδή δεν εξέφραζε την αγάπη της με το τρόπο που ήθελα, θεώρησα ότι δεν με αγαπά. Ενώ εκείνη με λάτρευε.
Φυσικά το πόσο με αγαπούσε το διαπίστωσα αργότερα.. έχασα όμως στη πορεία πολύ χρόνο.. αδίκως περιπλανώμενη χωρίς φάρο..στα κύματα.

Μοναχοφαγάς

2010-08-29T19:30:00.004+03:00

Πώς να είναι άραγε η ζωή, χωρίς προσφορά;
Χωρίς να δίνεις τίποτα, αν και εφόσον δεν έχεις εξασφαλίσει τα κέρδη;
Από τα κέρματα που πιθανά θα έδινες
...στα παιδιά των φαναριών
...στη γιαγιά με τα λαχεία
...στη λουλουδού που πάει απο ταβέρνα σε ταβέρνα
μέχρι στα αισθήματα, εκείνα που δεν εξαγοράζονται
...τη στοργή
...την εκτίμηση
...τη χαρά να σε βλέπω
...το σέβας

Υπάρχουν άνθρωποι που λέξεις όπως "κοινωνική προσφορά", "αλληλεγγύη", "γιατροί χωρίς σύνορα","ιδιαίτερα μαθήματα χωρίς αμοιβή", "εθελοντισμός" δεν τις γνωρίζουν. Δεν υπάρχουν στα λεξικά της ύπαρξής τους απλούστατα γιατί το να δίνουν δεν υφίσταται. Μόνο το λαμβάνειν είναι άξιο σημασίας.

Και όταν δεν δίνεις, δεν παίρνεις. Αυτό δεν το ξέρουν ακόμη..είναι νέοι στο άθλημα της μοναχοφαγίας. Τα φωτεινά παραδείγματα των γύρω τους, δεν τους αγγίζουν. Η τους αγγίζουν εφόσον συμπεριλαμβάνονται στους τυχερούς παραλήπτες. Αν είναι να δώσουν, έχουν καβούρια. Στις τσέπες αλλά και στη καρδιά.

Και η ζωή αποδεικνύεται τσιγκούνα. Και θυμώνουν. Καί δερνονται. Γιατί εγώ.
Γιατί εσύ, δεν έδωσες ποτέ τίποτα ανιδιοτελώς.
Γι αυτό.

Στα λέω εδώ. Κατά πρόσωπο ποτέ δε θα τ' ακούσεις απο το στόμα μου. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς να σκοτώσεις γάϊδαρο πετώντας του φρέσκα σύκα..

Σε βλέπω όμως.

Μέσα μου

2010-08-24T11:02:00.007+03:00

Ολο λέω ότι βαρέθηκα το μπλόγκινγκ, βαρέθηκα να γράφω. Είναι αληθινά όλα αυτά, συγχρόνως όμως δεν είναι. Βαρέθηκα να αποτυπώνω τα όσα μου συμβαίνουν, ναί. Αλλά δεν βαρέθηκα ποτέ να τα μοιράζομαι.
Το πρόβλημά μου είναι ότι λίγα πράγματα γίνονται πια. Δεν έχω ποικιλία. Κατά κάποιο τρόπο η παροχή κορτιζόνης με απομόνωσε. Οι γιατροί πάνω απο το κεφάλι μου, μη το ένα, μή το άλλο. Ο ΚΠ απο την άλλη το ίδιο, μη του πάθω κάτι χειρότερο. Σαν να μπήκα στο χρυσό κλουβι.
Με τη θέλησή μου μπήκα, για να γίνω καλά.
Ειρωνεία
Χρόνια είχα φαρμακοφοβεία - τα πήρα όλα μαζί.
Με κάνανε καινούργια δεν λεω.

Τώρα όμως άνοιξαν οι πόρτες του κλουβιού. Βγήκα έξω χωρίς παρενέργειες, αλλά με απώλειες.

Το πρώτο πράγμα που θα κάνω, αρχές Σεπτεμβρίου είναι να πάω στον Ορθοπεδικό. Με πιάνει τρέλλα όταν πονάνε οι κλειδώσεις μου, εμένα που έκανα αερόμπικ 3 φορές την εβδομάδα το 2007, εμένα που καθημερινά περπατάω 3 χιλιόμετρα μέσο όρο. Το νεύρο που έπιασα στο ισχίο το 2007 (στη μετακόμιση) αναζωπυρώθηκε και με σουβλίζει. Επαιξα το Πασχα και ένα παιχνίδι τύπου bejeweled, νάτο πάλι το καρπιαίο. Σουβλιές ΄πόνου απο τα δάχτυλα μέχρι τον αγκώνα. Το είχα και το 1995, όπου μου έκανε ο ίδιος ορθοπεδικός ΄κάτι ενέσεις..και πέρασε.. Ενέσεις στον αγκώνα..απίστευτος ο πόνος, όμως..τέλος. Καλά! Θα πληρώσω το Call of Atlantis πολύ πιο ακριβά απο τα 4 ευρώ που πλήρωσα, σε πόνο.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΩ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ. Οχι γιόγκες και τέτοια χαλαρωτικά, είμαι υπέρ το δέον χαλαρή, ας ξεκουνηθούμε λίγο. Απο παιδί μου άρεσε ο χορός, η κίνηση. Επαιρνα απίστευτη ενέργεια με το χοροπήδημα..σε βαθμό εξουθένωσης. Μετά κοιμόμουνα μισή ώρα και ύστερα..ανέβαινα και στο Εβερεστ. Στη πορεία διαπίστωσα την ευεργετική επίδραση της γυμναστικής επάνω μου. Πέρα απο τις χαμηλές χοληστερίνες και σφυγμούς.. έτρωγα ό,τι ήθελα και δεν έπαιρνα βάρος (τι πάχος να κάτσει με 3 ώρες αερόμπικ την εβδομάδα;) αλλά κυρίως είχα απίστευτο κέφι για ζωή, ενεργητικότητα και χαρά.
Ενώ τώρα αισθάνομαι βαριά και καταθλιπτικά. Με όραμα όμως για βελτίωση.

Σταθμός λοιπόν πρώτος, η επίσκεψη στον ορθοπεδικό.
Να με βοηθήσει να βρούμε λύσεις.
Για να μπορώ να κάνω πράγματα, να περπατάω χωρίς να πονάω. Να χορεύω και να μη με χορεύουνε τα γόνατά μου μετά.

Να έχω κέφι και να γράφω, αντί απλά να επιζώ.

Κάτι

2010-08-22T19:20:00.004+03:00

Είναι στιγμές που υπάρχουμε μόνο ..για να αντιλαμβανόμαστε τις στιγμές, στις ζωές των άλλων.
Επισκέψεις στη πεθερά που παρόλλο το σπασμένο πόδι δεν το βάζει κάτω. Θα περπατήσει και πάλι θα ξαμοληθεί σε νέες ταξειδιωτικές εμπειρίες. Οταν το τέλος της τη βρεί η Ιθάκη της θα είναι γεμάτη γνώσεις, πλούσια σε εμπειρίες, σε εικόνες, σε ανθρώπους σε βουνά και σε κάμπους. Οχι, η Ιθάκη αυτή δεν θα τη ξεπεράσει ποτέ.

Κάτι μαγικό με περιτυλίγει όταν δημιουργώ κομμάτι- κομμάτι, τη βιβλιοθήκη των ανάδοχων παιδιών μου. Ξέρω απο παιδικές βιβλιοθηκες, έμπρακτα γιατί δούλευα σε μία στην Αγγλία, θεωρητικά γιατί έκανα μεταπτυχιακά πάνω σε οργάνωση ειδικών Βιβλιοθηκών. Τότε που ζούσα στην Αγγλία με το πρώτο μου άνδρα. Τον όμορφο Ουαλλό μου που ναι μεν χωρίσαμε, αλλά δεν μισηθήκαμε ποτέ. Οταν ψάχνω στους εκδότες για βιβλία που με ενδιαφέρουν..είμαι σαν το ποντίκι που οσμίζεται το τυρί. Το μαγικό τυρί βέβαια. Και όταν βρώ το σωστό βιβλίο, το κρατώ κατ' αρχήν σαν ένα δισκοπότηρο, εκείνο του Αρθούρου που το αναζητούσε in the mists of Avalon. Μόνο που εγώ δεν έχω εχθρούς. Κανείς πλήν απο τους λιγοστούς αναγνώστες μου, εδώ, δεν ξέρει γι' αυτή την αναδοχή. Ακουμπάω τη τσάντα μου στο πάτωμα του βιβλιοπωλείου, αν έχει βρωμιά ή μικρόβια μου είναι αδιάφορα, πρεπει να πιάσω τη στιγμή που το βιβλίο θα είναι το κατάλληλο που να καλύπτει τις ανάγκες και των 2 παιδιών. Το μυρίζομαι, το αισθάνομαι, κάθομαι και το ξεφυλλίζω. Αν περάσει τις εξετάσεις αυτές, το αγοράζω.. και στο σπίτι το βάζω μαζί με τα άλλα. Ωσπου να έρθει η στιγμή να τα δώσω. Μετά τα ξεχνάω..και προχωράω στο επόμενο βιβλίο.

Αυτό το ταξείδι των αναζητήσεων, μου κάλυψε τον περσινό αγώνα για επιβίωση (είχα πνευμονία και ετήσια χορήγηση κορτιζόνης). Τέλειωσαν οι παρενέργειες όχι όμως και η ακόρεστη επιθυμία για εθελοντικη εργασία.
Εχω να δώσω ενέργεια, όρεξη για δουλειά, αφοσίωση και κυρίως αγάπη γι' αυτό που κάνω.

Κάτι, είναι και αυτό.

Ανθρωποδιώχτες

2010-07-03T10:25:00.010+03:00

Οδηγίες πώς να γίνεται Ανθρωποδιώχτης..δηλαδή πως να διώχνετε τουρίστες τους καλοκαιρινούς μήνες απο τον τόπο σας..όπως η πόλη του Ναυπλίου.

1) Τις εποχές της μεγάλης ζέστης να κόβετε το νερό της βρύσης για 2 τουλάχιστον ώρες
2) Να μη ξέρει κανείς πότε θα είναι το δίωρο διακοπής νερού..άλλοτε να το κόβετε ξημερώματα, άλλοτε καταμεσήμερο. Ποτέ όμως τη νύχτα.

3) Λόγω ανομβρίας, να ανακατεύετε το πόσιμο νερό με αρδευτικό και να μην ενημερώνετε κανέναν γι' αυτή σας τη πράξη

4) Οταν βέβαια οι γαστρεντερίτιδες, τα δερματικά κλπ νοσήματα χτυπήσουν κόκκινο, να μην απολογηθείτε, να είσθε επιθετικοί..ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΕΡΟ οπότε όλα επιτρέπονται..και όποιος έχει ευαίσθητη υγεία να μην έρχεται!!

5) Να αφήνετε ασύδοτους τους εστιάτορες να χρεώνουν ότι θέλουν για φαγητό..χωριάτικη σαλάτα = μαρούλι και ντομάτα..τα άλλα έξτρα.. Επίσης να χρεώνετε κατεψυγμένα ψάρια για ολόφρεσκα (freshwater fish from the sea που έλεγε η ταμπέλλα..αντε να καταλάβει ο ξένος πως τα ποταμίσια ψάρια έγιναν θαλασσινά)

6) Δίπλα απο τη καλύτερη παραλία του Ναυπλίου, τη Καραθώνα, να βάζετε χωματερή και κάθε στιγμή οι λουόμενοι να διαυσταυρώνονται με σκουπιδούδες..

7) Να καίτε τα σκουπίδια της χωματερής καταμεσήμερο Παρασκευής Ιουλίου!!! ώστε να βρωμάει όλη η παραλία..και να κινδυνεύουν να πιάσουν φωτιά τα λιγοστά δενδράκια..της περιοχής (όπως πέρυσι).

8) Ο Δήμος να μην ενημερώνει για τα τοξικά φύκια που έχει γεμίσει η θάλασσα εκεί..να αφήνει τα παιδάκια να πλατσουρίζουν και μετά οι έντρομοι γονείς να τρέχουν αλλοφρονες στο τοπικό νοσοκομείο..

9) Παρά την λειτουργία της μονάδας του βιολογικού καθαρισμού Νέας Κίου, να παρουσιάζονται στοιχεία επιδείνωσης για τη πόλη του Ναυπλίου. Οταν φυσάει αέρας η έντονη μυρωδιά κλούβιου αυγού να μαστίζει όλη τη τουριστική παραλία.. Κάποτε κάναμε μπάνιο στην Μπανιέρες (κάτω απο τον Προμαχώνα των 5 Αδελφών, ΒΔ της Ακροναυπλίας, κάτω απο το κανόνι), παρόλλα τα απότομα σκαλάκια.. Τώρα εκεί λιμνάζουν πράγματα για τα οποία δεν θέλεις να ξέρεις τι είναι..

και τέλος

10) Η νοοτροπία των ντόπιων που κυττάνε να αρπάξουν, να γδύσουν τους ξένους, σε ότι μπορούν περισσότερο.

Γι αυτό λέω ότι παρόλλες τις φυσικές ομορφιές του Ναυπλίου, παρόλλα τα μνημεία και την Ιστορία του, οι ίδιοι οι Ναυπλιώτες είναι κατάρα για το τόπο τους.

Πώς να "ρίξεις" τους αιμοδότες

2010-06-30T10:33:00.003+03:00

Ξέρεις τι σημαίνει να είσαι αιμοδότης, να σου χρειάζεται αίμα και η ίδια τράπεζα αίματος να μη στο δίνει με τη δικαιολογία ότι ΧΑΘΗΚΕ, το διέθεσαν χωρίς την έγκρισή σου..δεν έχει για σένα τώρα, αν θές..δώσε άλλο.

Και όλα αυτά γιατί επείσθην παλιά να συμμετέχω σε ιδιωτικό σύλλογο αιμοδοσίας..με δικούς τους κανόνες. Που λένε ότι αν κάποιος σταματήσει να δίνει αίμα ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ, χάνει δικαιώματα για τις φιάλες που έχει δώσει..οι οποίες διαθέτονται αναλόγως. Ηταν στα ψιλά γράμματα του συμβολαίου που υπέγραψα τότε και δεν το διάβασα καλά.. Να πρόσεχα θα μου πείτε. Να πρόσεχα για ποιούς δίνω αίμα ζωής..γιατί ακόμη και εκεί μπορεί να με ρίξουν. Σε θέματα ζωής και θανάτου.

Αυτή τη στιγμή έχασα 2 πολύτιμες φιάλες.

ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΞΑΛΛΗ

Ευτυχώς έχω άλλη μία που έδωσα στον "Ευαγγελισμό" παλιά.. Οι οποίοι αμέσως μου τη διέθεσαν.

Φαρμακα και ..αυτοκόλλητα

2010-06-23T15:43:00.003+03:00

Κάτι γίνεται με τα φάρμακα. Είναι η τρίτη φορά που αγοράζω Nexium 20mg (φάρμακο για το στομάχι της κας Π.) και το αυτοκόλλητο απο πίσω είναι άφαντο.

Λογικά..ένας γιατρός γράφει το φάρμακο στο συνταγολόγιο- βιβλιάριο του ασθενούς,

ο ασθενής δίνει τη συνταγή στο φαρμακοποιό

ο φαρμακοποιός κολλάει στο ειδικό κουτάκι της συνταγής το αυτοκόλλητο του φαρμάκου και

δίνει στο πελάτη το φάρμακο..

Πώς γίνεται όμως να πουλάνε και φάρμακα χωρίς αυτοκόλλητα; Που πήγε το αυτοκόλλητο; Κόλλησε προφανώς σε κάποια συνταγή..του δημοσίου..αλλά ο ασθενής δεν το πήρε για κάποιο λόγο. Ενώ ο φαρμακοποιός ΚΑΙ θα πληρωθεί απο το δημόσιο για το φάρμακο αυτό ΚΑΙ το διπλο-πουλάει σε κάποιο τρίτο.

Κάτι βρωμάει..εδώωωωωωωωωωωωωωωωωω!

Γάτες στη πολυκατοικία

2010-06-17T18:54:00.008+03:00

Εδώ και 8 μέρες περίπου χάθηκε, η Αλκυόνη, η αδέσποτη γάτα που τάιζα. Την αγαπούσα παρόλλο που άθελά μου τη τραυμάτισα πρίν 2 μήνες, όταν μαγκώθηκε η ουρά της στη πόρτα μου.. Με γρατζούνισε και δάγκωσε για να ελευθερωθεί..ουρλιάζοντας έφυγε και κρύφτηκε ώσπου ο πόνος να καταλαγιάσει.. Καταστενοχωρέθηκα που την πόνεσα, ήθελα να την πάρω να την υιοθετήσω..όμως δεν μου δόθηκε η ευκαιρία . Απο τη μιά η γάτα μου που δεν την ήθελε, απο την άλλη οι παρενέργειες της κορτιζόνης που ακόμη με ταλαιπωρούν..όλο το ανέβαλλα..έλεγα όμως ότι κάποια στιγμή θα την υιοθετήσω στο μέλλον που θα είμαι σωματικά καλύτερα.. Μόνο που η στιγμή δεν ήρθε ποτέ, μάλλον δεν θα έρθει. Βρέθηκε η άστοργη, σκληρή γειτόνισσα που τη ξεφορτώθηκε. Η γάτα χάθηκε. Δεν ξέρω αν τη σκότωσε, ή την έπιασε (ήταν ήμερη) και τη πήγε σε άλλη περιοχή, όπου τη πέταξε...πάντως το θέμα γάτα..το έλυσε. Γιατί η συγκεκριμμένη γάτα έμπαινε μέσα στην πολυκατοικία..ανέβαινε μέχρι το διαμέρισμά μου, νιαούριζε, της άνοιγα, την έμπαζα μέσα, έτρωγε και έβγαινε.. Το ίδιο έκανε και η κα Π δίπλα.. αυτό όμως ενοχλούσε τη γειτόνισσα απο πάνω..δεν τα ήθελε τα ζώα μέσα στους κοινόχρηστους χώρους...μου είχε κάνει και παρατήρηση..

Ετσι σταματήσαμε να τη ταϊζουμε μέσα, έπιασαν και οι ζέστες..και το γατί δεν έμπαινε.. Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό για τη κα γειτόνισσα..ποτέ δεν ξέρεις με "τους σιχαμένους ζωόφιλους...τελείωνε..τώρα..Και άμα ξαναμπάσει γάτα..τα ξαναλέμε.."

Τρείς γατες έχει η πολυκατοικία και 103 η διπλανή μονοκατοικία.Μόνο η δική μας χάθηκε..οι άλλες ζούν και βασιλεύουν..Αρα ήταν το γινάτι..με το συγκεκριμμένο ζώο...που έψαχνε για αγάπη..

Ξέρω ότι σύμφωνα με τον νόμο απαγορεύεται να κρατούμε και να ταίζουμε ζώα σε κοινόχρηστους χώρους. Ξέρω ότι αν δεν τη τάϊζα σπίτι μου, μία-δύο φορές θα έμπαινε, μετά δεν θα έύρισκε φαγητό, θα έφευγε και δεν θα ξανα-έμπαινε. Το θέμα είναι ότι έμπαινε και χωρίς φαγητό, για ζέστη..το χειμώνα.. Ομως στο παλιό μου σπίτι, ο ίδιος ο ιδιοκτήτης τάιζε τη γάτα που έχω τώρα (9 χρόνια αργότερα). Είχε εμφανισθεί η γάτα το 2000 όταν είχα σκύλο τότε που ήταν άρρωστος με καρκίνο. Ολοι τη κρατήσαμε στη πυλωτή, ο διαχειριστής της έκτισε και σπιτάκι..αυτή ξημεροβραδιαζόταν έξω απο τη πόρτα του ορόφου που έμενα. Κανείς δεν τη πείραξε, αντίθετα, τη τάϊζαν κιόλας, φρόντιζαν τα παιδιά της όταν γένναγε... Και όταν πέθανε ο σκύλος μου τη πηρα μέσα και την έχω πλάϊ μου..Ομως δεν είναι παντού έτσι.. Σε αυτό το σπίτι έμαθα ότι υπάρχουν και μπαμπέσιδες, που χωρίς καμμία τύψη θα πάρουν μία ζωή..για να βγάλουν το άχτι τους.

Εχω πόνο και τύψεις. Με ειχαν προειδοποιήσει, ο άνδρας μου, ο πεθερός μου..ότι θα βρώ τον μπελά μου απο τους γείτονες.. φαντάστηκα όμως ότι σε εμένα θα βάλουν τις φωνές δεν θα σκοτώσουν ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα που μόνο αγάπη έδινε.. Φαντάστηκα ότι υπάρχουν άνθρωποι...μέσα στη φαντασία μου το φαντάστηκα..Δεν μπόρεσα όμως να κρατηθώ, να κλείσω τ' αυτιά μου και να πάψω να ταϊζω τα πλάσματα που άρρωστα, πεινασμένα, τρομοκρατημένα μου χτυπούν τη πόρτα.. Πλάσματα με 4 πόδια..

Αισθάνομαι σαν να τη σκότωσα εγώ..με τις πράξεις μου. Ενώ εκείνη έψαχνε για σπίτι, πρώτα της χρύσωσα το χάπι, μετά τη τραυμάτισα και τέλος έγινα αιτία να χάσει τη ζωή της.

"Πώς να αγαπήσουμε την Ελλάδα"

2010-06-08T09:41:00.005+03:00

Χθές το βράδυ έβλεπα στον ΣΚΑΙ μία εκπομπή με διάφορες συνεντεύξεις μεταξύ των οποίων και κάποιον ξένο που έδινε μαθήματα "πώς να μάθουμε να αγαπάμε τη χώρα μας".

Μα καλά δεν αγαπάμε την Ελλαδίτσα μας, την Ακρόπολη και τους φουστανελάδες στον Αγν. Στρατιώτη; Δεν αγαπάμε τα ψηλά βουνά και τις παραλίες πάνω στις οποίες ξεροψηνόμαστε το καλοκαίρι; Xμ!!! Κατά τα λεγόμενά του ΟΧΙ, καθόλου δεν την αγαπάμε. Γιατί πρώτα βάζουμε τον εαυτούλη μας και μετά ..τα ψίχουλα που μας περισσεύουν τα ΄μοσχοπουλάμε αδρά στους αδαείς..χμ..τους τουρίστες εννοώ.

Πώς να αγαπήσουμε τη χώρα μας όταν πληγώνουμε τόσο απερίσκεπτα, ο ένας τον άλλο; Υποτίθεται ότι όλοι τώρα είμαστε αποσυντονισμένοι, τρομαγμένοι με αυτά που γίνονται.. για αυτό μουτρώνουμε και οδηγούμε σαν μλκ.. ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΟΥΤΡΑ είχαμε τα τελευταία 40 χρόνια..και το ίδιο μλκ είμασταν στο οδόστρωμα, μη γελιώμαστε, δεν φταίει η κρίση..

Ξάφνου μας ενοχλεί το ότι η χώρα μας δεν έχει καλό τουρισμό.. Μπά!! Τι λέτε! Πώς δλδ θα τον αποκτήσει το "καλό τουρισμό"; Πολεμωντας την άρση του καμποτάζ, φεσώνοντας τους τουρίστες, χρεώνοντας πανάκριβα τα ξενοδοχεία..βρωμίζοντας με σκουπίδια, σπασμένα πεζοδρόμια την Αθήνα..ωστε να χαρακτηρίζεται "ασχημη πόλη"..και επενδύοντας μόνο στο Μουσείο της Ακροπόλεως (΄ξεχνώντας τις μάχες που είχαν γίνει γι' αυτό παλιά)..;

Για να μη πάω πάρα κάτω

..στα σκουπίδια στις παραλίες, στις ομπρέλλες και ξαπλώστρες που ο καθένας "ετσι θέλω" απλώνει στις ακτές..και στην αέναη έλλειψη σεβασμού πρός τον άλλο, όταν παίζεις ρακέτες και χτυπάς το κόσμο, λερώνεις με ακαθαρσίες τη θάλασσα, κλπ, κλπ

..στην αλλόγιστη αλιεια..κατακαλόκαιρο όταν η ΕΕ απογορεύει τις τράτες..στο εστιατόριό σου να σερβίρεις γόνο ψαριών/καλαμαριών..Ρε μλκ, έτσι εξαφανίζεις την επομενη γενιά ψαριών που μελλοντικά σε σένα πρωτίστως θα αποφέρουν κέρδη..

..στα ξερά απεριποήτα παρτέρια των δρόμων, στα δένδρα που απερίσκεπτα φυτεύτηκαν στα πεζοδρόμια, χαζοί ήθελα να ήξερα ήταν οι γεωπόνοι του κράτους, δεν σκέφτηκαν οτι οι ρίζες των δένδρων κάποια στιγμή θα σπάσουν τις πλάκες και μετά ή θα πρέπει να κόψουν τα δένδρα ή να ξαναστρώσουν πεζοδρόμια... ή και τα δύο.. Καλά ΜΥΑΛΟ δεν έχετε;

..στις προσόψεις των κτιρίων και μαγαζιών που δεν νοιάζονται να περάσουν ούτε μιά πατσαβούρα, στους τοίχους , για να μειώνουν τη μαυρίλα των καυσαερίων και της βρώμας της πόλης...πάρτε να πλύνετε βρε, - τα βασικά να κάνετε - και μη μου πείτε ότι δεν καθαρίζουν, γιατί αν πλενόντουσαν απο την αρχή..δεν θα φαινόταν τόσο η μουτζούρα. Αλλά βέβαια "όι άλλοι" πάντα πρέπει να ξε-σκατώνουν για εμάς.

...σε εκείνα ΤΑ ΖΩΑ που συνεχίζουν και πλένουν τα αυτοκίνητά τους μπροστά απο το σπίτι τους..με σαπουνάδες και νερά..βάζοντας σε κίνδυνο τους υπόλοιπους..

ή που σουτάρουν τα σκουπίδια απο το παράθυρο..γιατί δεν θέλουν να βγαίνουν έξω με τα μπικουτί ή τα πασούμια..

ή τόσες άλλες γουρουνιές που καθημερινά βιώνουμε ο ένας απο τον άλλο..οι συμπολίτες έχουμε γίνει μαχιμοι, ο ένας να βγάλει το μάτι του διπλανού..

σε όλους εμάς που κυττάμε μόνο να καλοπερνάμε..εις βάρος της Ελλάδας.

Πώς να αγαπήσουμε την Ελλάδα, χρειαζόμαστε τους ξένους να μας μάθουν ΚΑΙ ΑΥΤΟ.

Ειχαμε έναν καθηγητή φιλόλογο τον κ. Νάσκο στο γυμνάσιο. Απο αυτόν έμαθα να αγαπάω τη γλώσσα μας και να γράφω σωστά (όποτε δεν κάνω λάθη δλδ). Κάθε τόσο μας έλεγε "Αιντε απ' εδώ κολοκυθάκια...ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ"

Η προστασία του ψέμματος

2010-06-06T11:50:00.008+03:00

Λές ψέμματα. Λέω ψέμματα. Λέμε ψέμματα. Αυτός που λέει ότι "ποτέ δεν ψευδεται" λέει το μεγαλύτερο ψέμμα απ' ολα, το ψέμμα του υποκριτή.

Γιατί να λέμε ψέμματα;

Για να καλύψουμε.

Για να καλυφθούμε.

Διαπίστωσα μόλις, απο μερικά απλά γεγονότα, απο κάποιες γνωριμίες, τα ψέμματα που μου είπαν οι γονείς μου. Εκτισαν ένα γερό Πύργο της Βαβέλ με τις ψευτιές τους.

Για να καλυφθούνε, στα μάτια μου

Για να καλύψουνε τα νώτα τους

Για να με προστατέψουν

Με "εφτιαξε" η μητέρα μου κυρίως..έτσι ώστε να μη χαμπαριάζω απο πολιτική. Να έχω σχέση μαζί της όπως με τη Γεωμετρία, "δεν σε πλησιάζω, ασε με λοιπόν ήσυχη". Εγινα ένα τέλειο Αμερικανάκι. Σχεδόν σε όλα. Σχεδόν γιατί..στην Ελλάδα ζούμε..εφημερίδες διάβαζα. Τηλεόραση έβλεπα. Είχα απορίες.. Γιατί μαμά..Οταν ήρθε η Χούντα το '67 ήμουνα μικρή, στο Δημοτικό..αλλά ρώταγα..ποιοί είναι αυτοί, τι ψήφισες στο Δημοψήφισμα (τότε που τα όχι τα κάνανε ναί) γιατί λέει ο χ γνωστός μας ότι τα κελιά είναι γεμάτα αντιφρονούντες..γιατί φοβάται ο μπαμπάς;..Και οι απαντήσεις διφορούμενες...θα σου πώ μετά, αργότερα..τη Κυριακή..οπου καθόταν και μου εξηγούσε αφού πρώτα μου έδινε ένα ωραίο βιβλίο με εικόνες που ξεπετάγονταν (την εποχή εκείνη!!) ή μία κούκλα που περπατούσε ή και μίλαγε!!..και δεν με άφηνε να τα αγγίξω γιατί πρώτα έπρεπε να μου λύσει τις απορίες μου...και αιώνες αργότερα..όπως μου φαινόταν..έπαιρνα τα πολυπόθητα δώρα στα χέρια μου. Εξυπνη η μαμά μου. Ητανε.

Δεν έλεγε ψέμματα

Ελεγε μισές αλήθειες

Για να προφυλάξει

Εμένα

Και μεγάλωσα και ποτέ δεν ασχολήθηκα με τα πολιτικά σοβαρά..ήξερα τα βασικά, αλλά ποτέ σε βάθος.. και το μετά τον Β Π.Πόλεμο παρελθόν..άγνωστο. Επιμελημένα άγνωστο. Τι τα θέλεις αυτά..κύττα καλύτερα το σήμερα, τον εαυτό σου, τα πάρτυ, τους φίλους σου, τα βιβλία, τις σπουδές σου..τα ταξείδια..τον έρωτα..πέτα τα παλιά..

Τελικά όμως όλα μαθαίνονται. Στην αρχή πίστευα ότι ντρεπόντουσαν για τις ιδέες τους που ήταν ενάντια στο τότε κατεστημένο. Μετά πίστευα ότι φοβόντουσαν μήπως οι ιδέες του παρελθόντος τους καταστρέψουν το ευζήν του παρόντος.

Τελικά διαπίστωσα ότι για τίποτα ποτέ δεν μετάνοιωσαν. Γιατί ήταν ιδεολόγοι. Μόνο που επειδή τιμωρήθηκαν για τις απόψεις τους φρόντισαν να προστατέψουν το μονάκριβο παιδί τους..απο τους σκατόψυχους πολιτικάντηδες που κυβερνούν... σε όλες τις εποχές.

Προστατεύοντας με ψέμματα

ώστε η αλήθεια (όποτε/αν έρθει)

να μη βλάψει

και ο ιερός σκοπός

να μη χαθεί

Love is..

Η υπομονή ως Camel trophy

2010-06-05T10:59:00.008+03:00

Το στερητικό σύνδρομο της κορτιζόνης συνεχίζεται 40 ημέρες τώρα..Φάση, φάση οι παρενέργειες έχουν το πάνω χέρι και ο παράγων άνθρωπος, ο τρομαγμένος άνθρωπος, εγώ δλδ, κάθεται παράμερα και παρατηρεί..υποφέροντας όμως.

Εκ φύσεως δεν έχω ιδιαίτερη υπομονή όσον αφορά την ίαση.

Εχω υπομονή με τα παιδιά, όταν δίδασκα θυμάμαι κάθε μέρα κάναμε επανάληψη..ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ σε σημείο που το θέμα είχε πάρει διαστάσεις ανεκδότου. Εχω υπομονή με τους ανθρωπους, ..αλλά με θέματα υγείας, όχι. Παίρνω τα φαρμακα που μου λέει ο γιατρός που εμπιστεύομαι.. και περιμένω αποτέλεσμα. Και επειδή τις άλλες εποχές δεν παίρνω φάρμακα με τίποτα, συνήθως με πιάνουν. Ετσι με έπιασε και η κορτιζόνη που μου δώσανε πέρυσι για να σκοτώσει ένα μικρόβιο που κάθισε στον πνεύμονα.

Αυτό που με στέλνει στα όριά μου είναι η αγωνία του αγνώστου. Οχι δεν κάνω για Camel trophy, το άγνωστο κινδυνεύει να με αφήσει δίχως ενέργεια, ένα κέλυφος ικανό να μη κάνει..τίποτα. Η πεπατημένη μου χαρίζει ασφάλεια και κέφι να κάνω πράγματα.. μακριά απο δυσάρεστες εκπλήξεις. Γιατί τα Camel trophies της ζωής μου σήμαιναν βαρύτατες αρρώστειες, εγχειρήσεις, τραύματα-πληγές, καρκίνους, θανάτους. Να λείπουν.

Πρίν 40 μέρες ξεκίνησε η πρώτη παρενέργεια, μετά απο απότομη διακοπή κορτιζόνης. Τη διέκοψε μαχαίρι ο γιατρός, όχι μόνη μου. Καιγόμουνα για 5 μέρες, καιγόταν ο λαιμός μου, το στόμα μου, η μύτη μου, σαν να είχαν ανοιχτές πληγές και κάποιος να τους έρριχνε καυτό λάδι.. εκλαιγα..ζητούσα ασθενοφόρο.

Μετά ήρθε ο πονοκέφαλος..σφυριές. Δεν τον έπιανε κανένα παυσίπονο. Τα depon, lonarids με κοιμιζαν για λιγες ώρες και μετά σφυροκόπημα.. νυχθημερόν... δεν έβλεπα μπροστά μου, σκουντούφλαγα σε τοίχους, αντικείμενα, έπιπλα..ανθρώπους.. δεν μπορούσα να βγώ έξω..τα έβλεπα θολά απο τον πόνο.

Και μετά έφυγε ο πόνος. Επιτέλους λέω..τέλος των παρενεργειών. Αστείο.

Αρχισαν να πονάνε τα κόκκαλά μου, οι κλειδώσεις.. Ο γιατρός μου χαρακτήρισε ΚΑΙ αυτό το σύμπτωμα σαν παρενέργεια..Καθόμουνα και δεν μπορούσα να σηκωθώ..πόναγαν τα πλευρά μου, η ραχοκοκκαλιά..οι γοφοί.. σαν 100 ετών γριά ένοιωθα. Αρχισα να περπατάω..κάθε μέρα ξεκινώντας απο το γύρο του τετραγώνουν και φθάνοντας στα 3 χιλιόμετρα.. Για καμμιά 20αριά μέρες.. και μετά..τέρμα οι βόλτες.

Πρήστηκαν τα πόδια μου χαμηλά στο cou de pied. Εκεί που φόραγα παπούτσι νουμερο 36, τώρα μόνο σαγιονάρες μπορώ να βάλω.. ενας αστράγαλος 10 νούμερα μεγαλύτερος, πρησμένος και κόκκινος.. Πονάνε πολύ τα πρησμένα.. και μου ρίχνουν τη διάθεση. Πονάνε τις νύχτες που ξαπλώνω..υποτίθεται για να ξεκουραστώ..

Τα κόκκαλα σταμάτησαν να πονάνε..τώρα μόνο πρησμένα βλέπω..πόδια, γόνατα, αγκώνες..

"Για τρείς μήνες θα κάνουν οι παρενέργειες τη πορεία τους..όσο να τελειώσουν"..λέει ο γιατρός..

Χάνω την υπομονή μου, όχι όμως και τη τάση μου να κάνω το πρόγραμμά μου.. Περπάτημα το πρωϊ για μισή ώρα, μετά κάθομαι για 10 λεπτά σε ένα παγκάκι..μετά πάλι το ίδιο..πρήζομαι λιγώτερο έτσι.

Πήγαμε μία εβδομάδα διακοπές..όλα τα κουνούπια που μου επετέθησαν χτύπησαν τα πρησμένα άκρα..αφόρητοι οι πόνοι. Ενα μπάνιο στη θάλασσα έκανα και το πλήρωσα με 2 νύχτες ξαγρύπνιας απο τους πόνους..οι παρενέργειες δεν σηκώνουν γυμναστική..

Εκλεισα το ένα blog, αυτό της Καθημερινής τρέλλας, και κράτησα ετούτο. Δεν υπάρχει πλέον καθημερινότητα. Αφουγκράζομαι απλά το επόμενο σύμπτωμα. Ελπίζω μόνο να μην είναι δύσκολο. Ελπίζω να καταφέρω να ζήσω μαζί του για όσο χρειαστεί.

Ολα μαθαίνονται τελικά. Οπως και η υπομονή. Δια της εμπειρίας.

Γενιά Πολυτεχνείου

2010-05-23T09:40:00.003+03:00

Λένε ότι η γενιά του Πολυτεχνείου είναι σάπια!

Μα ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ γενιά!!!!

Οχι όλη η γενιά

Μονο αυτή των πολιτικών της εποχής της..

..που για 35 χρόνια μας κυβέρνησαν!!

Πώς πέρασαν 35 χρόνια..

Πώς ήσουν και πώς είμαι.

Και σε αυτά τα χρόνια η γενιά αυτή που ρίχτηκε με αυτοθυσία

ενάντια στη Χούντα

που έχυσε το αίμα της

και βασανίστηκε

ανελαβε την εξουσία

για να μπατίρει τη χώρα.

Εσένα και εμένα

Ακούω ότι δεν δίναμε σωστά στοιχεία στην ΕΕ για τα οικονομικά μας..χρόνια τώρα..

Ακούω για τη πιθανή μας χρεοκοπία

Φοβάμαι που τ' ακούω αλλά

και θυμώνω

που τα παιδιά του ΄74

έχασαν τα πιστεύω τους

όταν πιάσαν οφίτσια και εξουσία

και κύτταξαν τον εαυτούλη τους πρωτίστως

Τι να κλάψω

Τι να γελάσω

Κλαίει ο ήλιος

και γελάει

για μένα

(Τζουλιέττα Καρόρη)

Καημένο παιδί

2010-05-19T21:24:00.002+03:00

...που πάντα πίστευες ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί
...που συνεχίζεις να πιστεύεις ότι ποτέ κανείς δεν έχει ιδιοτελείς σκοπούς

...που λάτρευες τις φίλες της μαμάς σου
...που πίστευες πώς σε αγαπούσαν για το χαρακτήρα σου
...ενώ αυτές δεν σε έβλεπαν κάν..
...και όταν αργότερα σε πλησίαζαν, γερασμένες, μόνες και άρρωστες,
...εσύ έπεφτες στην αγκαλιά τους βλέποντας το ωραίο παρελθόν
...χωρίς να αντιλαμβάνεσαι το σκαιό παρόν
...οτι σε σένα βλέπουν τη σωτηρία τους
... που μπορεί να είναι τζάμπα περίθαλψη
...τζάμπα βοήθεια
...οικονομική ενίσχυση
...δανεικά και αγύριστα.

Καημένο παιδί που μεγάλωσες μέσα σε μπαμπακένια σύννεφα, ό,τι ο κόσμος όλος είναι ιδανικά πλασμένος

Ξεπέρασα

2010-03-30T14:26:00.005+03:00

Διαπιστώνω οτι έχω ξεπεράσει απόψεις, ιδέες αλλά και ανθρώπους.

Ισως ωρίμασα, ίσως είδα τα πράγματα με άλλη σκοπιά.

Εχω περάσει κ ξεπεράσει απιθανες καταστάσεις..που τα ακούνε άσχετοι άνθρωποι και γουρλώνουν τα μάτια. Αυτό με κάνει ανθεκτική.

Εχω περάσει απο ιδεολογίες, μερικές θέλοντας και μή (Σπούδασα Ιστορία. Δεν μου άρεσε η πολιτική θεωρία. Είχα έναν καθηγητή που όλο εργασίες για πολιτικές θεωρίες με έβαζε να κάνω..ναζισμό, κομμουνισμό κλπ. Οταν του έφερνα αντιρρήσεις μου έλεγε, ότι πάντα θα βρίσκω τρόπους να διαβάζω αυτά που μ' αρέσουν. Τώρα λοιπόν είναι ευκαιρία να μελετήσω, έστω και υποχρεωτικά, αυτά που απεχθάνομαι..ώστε να έχω μία σφαιρική αποψη του κόσμου γύρω μας) και ξεπεράσει άλλες, επειδή πήγαιναν εκεί οι φίλοι μου (πολιτικές νεολαίες) και άλλες επειδή μου άρεσαν.

Τώρα τελευταία αρχίζω και ξεπερνάω ανθρώπους..που αρνούνται να βγάλουν τις παρωπίδες. Παραμένουν αμετακίνητοι στα πιστεύω τους, κολλημένοι. Δεν κυττάνε ούτε πλάϊ, ούτε σε άλλες κατευθύνσεις, σαν τα άλογα, μόνο αυτά που τους σερβίρουν μπροστά τους.

Και δεν είναι μόνο το πολιτικό. Είναι και η καθημερινότητα. Μέσα στη ζάλη τους παιδεύονται. Δεν έχει νόημα να κάθεσαι να λές και να προτρέπεις γιατί προσβάλλονται. Οπότε λές, άστο. Σηκώνομαι και φεύγω απο τη ζωή τους, χαλαρά αποσύρομαι, με μικρά βηματάκια όσο πιο μακρία μπορώ.

Το ίδιο συμβαίνει και με το μπλογκινγκ, είναι κάποιοι άνθρωποι - βράχοι, αμετακίνητοι και αδιάλλακτοι. Εχω κονταροχτυπηθεί μαζί τους παλιά, με έχουν βρίσει, τους έχω βάλει τις φωνές....και όλα αυτά για τις απόψεις μου..που διαφωνούν αλλά δεν μπορούν να τις δεχθούν ως δικές μου. Θέλουν να τις αλλάξουν, να μου τρίψουν τη μούρη μέσα "στο λάθος μου". Μετά βέβαια κήρυγμα..για να ασπαστώ τις δικές τους απόψεις. Δεν σέβονται δλδ τις μλκίες του άλλου. Τις πάσης φύσεως κατηχησεις, μάγκες, τις ξεπέρασα πρίν τελειώσω το Γυμνάσιο!

Σας ξεπέρασα..και άρχισα να τη κάνω με μικρά βηματάκια. Τώρα πιά είναι εκτός.

Είμαι μακριά σας.

Καρφί δεν μου καίγεται αν μαζεύω σχόλια ή είμαι ζηροκομεντάς. (Zero comments). Δεν πάω παιδάκια μου με το ρεύμα..τα έχω ξεπεράσει αυτά. Και όχι λόγω ηλικίας. Λόγω νοοτροπίας.

Πάντα έτσι ήμουνα, opinion maker.

Η πίκρα των ηλικιωμένων

2010-03-22T10:45:00.007+02:00

Ειναι στιγμές που χωρίς να φταίω σε τίποτα, κατηγορούμαι και απο πάνω..για δουλειές άλλων.

Χθές πήγαμε με τον άνδρα μου σε μία οπερέτα, "το Μικρόβιο του Ερωτα" που τη παίζει το Ακροπόλ. Μας είχαν φάει τα αυτιά τα πεθερικά για αυτήν, ότι είναι υπέροχη, ότι θα χάσουμε αν δεν πάμε. Ωραία δουλειά, ωραία κοστούμια..το θέμα και τα τραγούδια τις παλιάς Αθήνας, τραγούδια που τα ψυθίριζε η γιαγιά μου, τραγούδια για όσους μεγάλωσαν λίγο πρίν, λίγο μετά το πόλεμο του '40. Καντάδες, μελωδίες και πολύ τανγκό.

Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα ήταν ωραία να έπαιρνα την κα Π μιά άλλη βραδυά, να τη πήγαινα στη συγκεκριμμένη παράσταση, να θυμηθεί τα παλιά, σίγουρα θα ήξερε όλα τα τραγούδια του Κώστα Γιαννίδη, στη παράσταση θα σιγοτραγουδούσε και εκεινη όπως και πολλές κυρίες πίσω μας στο ακροατήριο και εγώ θα το έβλεπα άλλη μία φορά..δεν πειράζει.

Ο άνδρας μου βέβαια διαφώνησε, να μη της πώ τίποτα, ότι θα μου βγάλει τη Παναγία αμα της πώ κάτι τέτοιο, και στο τέλος θα με αδειάσει..γιατί είναι παλιοχαρακτήρας. Απο την άλλη, ενώ ξέρω οτι έχει κακή συμπεριφορά, σκέφτηκα ότι θα της δώσω χαρά.

Τι πράγμα είναι αυτός ο Μερφυ!

Είχα σκοπό να της το αναφέρω σήμερα το πρωϊ, και ό,τι θέλει ας γίνει! Με πήρε τηλέφωνο χαράματα (και μας ξύπνησε), θυμωμένη να μου πεί ότι θέλει να τη πάω στο σουπερμάρκετ ΤΩΡΑ..γιατί η κοπέλλα που θα ερχόταν να καθαρίσει δεν μπορούσε (τη στέλνει για να ψωνίζει)... να της εξηγω ότι ευχαρίστως να τη πάω 9.30 με 10.00. Οχι δεν ήθελε, η τώρα ή τίποτα..να της εξηγώ ότι το σουπερμάρκετ είναι κλειστό τώρα..τίποτα δεν άκουγε..πήρε άλλες 3 φορές, έρχομαι-δεν έρχομαι..στο τέλος πήγα για ψώνια μόνη μου. Και όταν γύρισα μου έκανε έναν καυγά! Ενα πράγμα, λές και έφταιγα εγώ που δεν θα έρθει η οικιακή της βοηθός (ειδοποίησε ότι είναι άρρωστη).

Μη μου πεί κανείς ότι αυτά είναι των ηλικιωμένων, νευράκια. Δεν είναι έτσι με αυτή τη γυναίκα. Φρόντισε και τσακώθηκε με τις συνομήλικές της 3 κυρίες στις οποίες υπολόγιζα να κάνουν όλες μαζί παρέα, τις έβρισε και δεν θέλουν να τη βλέπουν. Πάνε εκδρομές και δεν τη παίρνουν, πάνε θέατρα, κινηματογράφο, βόλτες και δεν της λένε να πάει. Και μετά βέβαια φταίω εγώ και το σόί μου! Αυτή δεν μοιάζει με εμάς, είναι πονηρή. Αλλα λέει, άλλα σκέφτεται και άλλα σου σερβίρει. Και άμα θυμώνει με το γείτονα, ξύνει τα νύχια της για καυγά!. Και έρχεται πάντα στο μαλάκα εμένα, που τη φροντίζω..το τι κακίες μου λέει δεν λέγεται..για να με κουρντίσει, να της βάλω τις φωνές, να πιαστούμε, να με βρίσει, να ξεσπάσει, να κλάψει μετά, να ξαλαφρώσει να της φύγει η πίεση..και μετά μιά χαρά, τρα λα λα!

Κρατήθηκα και της είπα ότι έχω δουλειά και την έστειλα σπίτι της. Θύμωσε που δεν της απαντούσα..αγρίεψε..τι να κάνει. Σηκώθηκε και έφυγε. Μετά έδειρε το γάτο της ..για το τίποτα..αυτός μετά τη γρατζούνισε.. Κάθε φορά τα ίδια.

Ευτυχώς που δεν μίλησα για την οπερέτα. Στενοχωρέθηκα όμως. Πήρα στο μανάβη αγκινάρες. Θα τις κάνω αλα πολίτα. Πάω τώρα.

Αγάπη

2009-11-26T19:46:00.007+02:00

Όταν αγαπάς να μη λες στον άλλο λόγια πολλά.

Να είναι ο λόγος σου γεμάτος παύσεις και κενά.... για να μπορεί να τα καλύψει ...με ό,τι θα ήθελε να του πεις.

Γι’ αυτό και η μεγάλη αγάπη είναι μια κραυγαλέα σιωπή.

Επειδή η αγάπη είναι σαν τη φωτιά, που ζεσταίνει ακόμη και αυτούς που της γυρίζουν τις πλάτες και επειδή μεταμορφώνει τη θυσία σε χαρά, κερδισμένος πιο πολύ είναι όχι εκείνος που αγαπιέται αλλά εκείνος που αγαπά.

Γι’ αυτό ξεκινούμε

να αγαπούμε κάποιον

επειδή τον χρειαζόμαστε και

καταλήγουμε

να τον χρειαζόμαστε επειδή τον αγαπούμε

Παπανδρέου-Καραμανλής-Μητσοτάκης-Βενιζέλος

2009-10-06T12:45:00.003+03:00

Ο Ελληνας ΔΕΝ ψηφίζει κόμματα. Δεν τον ενδιαφέρουν οι πολιτικές παρατάξεις, τα πιστεύω, οι ιδεολογίες (αν υπάρχουν).

Χαμογελάει συγκαταβατικά όταν οι παρατάξεις αραδιάζουν τα προγράμματα που λένε ότι θα ακολουθήσουν για τον προϋπολογισμό, υγεία, ευζωϊα..

Παρακολουθεί με ενδιαφέρον τα άτομα των υπουργικών συμβουλίων..ποιοί και ποιοί είναι..ξεφυλίζει και το espresso για τα περαιτέρω.

και στη τελική

όταν είναι να πάει στη κάλπη..

Επιλέγει άτομα απο ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΤΖΑΚΙ

..α ρε Ελληνα αυλικέ! Ακόμη δεν ξεπέρασες την κληρονομική βασιλεία!

Ευτυχία

2009-09-24T07:46:00.001+03:00

"Ευτυχής όποιος μπορεί να ξεχνάει αυτά που δεν μπορεί να αλλάξει" είπε ο Γιόχαν Στράους.

Δύσκολο να μη κολλάς σε αυτά που θα ήθελες να έχεις ή είχες και έχασες στη πορεία.

Θανατος και γηρατειά

2009-09-15T09:42:00.006+03:00

Αναρωτιέμαι γιατί μερικοί άνθρωποι ζούν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα αλώβητοι ίσως απο άνοια ή και ασθένειες, ενώ άλλοι στον ανθό της ηλικίας τους πεθαίνουν.

Υπάρχουν αιωνόβιοι γέροντες
Υπάρχουν παπούδες και γιαγιάδες που φθάνουν τα 90 και 95 με τα μικροπροβλήματα της ηλικίας (πόδια, κουφαμάρα, ρευματισμούς) αλλά που συνεχίζουν και ζούν καλά με τα μυαλά τους 400
Υπάρχουν ηλικιωμένοι που παιδεύονται με πολλές όχι θανατηφόρες αρρώστειες που τους προκαλούν πόνους και κούραση..και λές και τους ξέχασε ο θεριστής..εκεί συνεχίζουν να βασανίζονται ως τα βαθιά γεράματα..μέσα στην αγωνία

και ο αντίποδας

Πέθανε χθές ο Patrick Swayze, που τον είχα δεί στο "Dirty dancing", 57 ετών απο καρκίνο. Και χειρότερα πόσοι άλλοι κάτω απο τα 50 τους χρόνια, μπάμ και κάτω.
Νέοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να ζούν και να χαίρονται
για να μη μιλήσω
για τα παιδιά που πεθαίνουν κάθε τόσο

Δεν υπάρχει απάντηση στην απορία μου, μόνο ο θεός.

Δωρεές οργάνων

2009-08-22T20:12:00.006+03:00

Διάβασα σε αυτό το άρθρο εδώ, για κάποιον που αποφάσισε να χαρίσει το ένα νεφρό του σε όποιον είχε ανάγκη. Παρόλλο που η οικογένειά του και ο σύντροφός του είχαν αντίρρηση, εκείνος συνέχισε να επιθυμεί να σώσει έναν άγνωστο.

Μπήκε λοιπόν στο Ιντερνέτ και βρήκε ένα πρόγραμμα ασθενών που ζητούσαν απεγνωσμένα 1 νεφρό για να ζήσουν. Το πρόγραμμα είχε φωτογραφίες και ιστορικό. Ο Δωρητής μας, ανέτρεξε τους ασθενείς και κατέληξε στην κα Τ, ετών 65, όπου αποφάσισε αν συμβάδιζαν ιατρικά τα νεφρά τους, αυτή να το έπαιρενε.. Μετά απο εξετάσεις και πάρε δώσε, βρήκαν οι γιατροί ότι όντως τα νεφρά τους ήταν συμβατα, έγινε η εγχείρηση και...θα τελείωνε η ιστορία εδώ αν δεν είχε και συνέχεια..

Λόγω της φύσεως της δωρεάς, ανακατεύτηκε το τοπικό ραδιόφωνο και οι κάμερες και ο Δωρητής έγινε κάτι σαν στόχος θετικών αλλά και αρνητικών σχολίων.

Μερικοί είπαν ότι ήταν σωτήρας, ηρωας, θεός που στα καλά καθούμενα έδωσε ζωή σε έναν άγνωστο συνάνθρωπο

Αλλοι πάλι είπαν ότι είναι παλαβός, ανισόρροπος, freak, αηδιαστικός, τον έπαιρναν τηλέφωνο και τον έβριζαν, τον απειλούσαν να τον σκοτώσουν.

Κάποιο κατέκριναν το σύστημα επιλογής που χρησιμοποίησε. Οτι δηλαδή δεν ήταν ανώνυμος-αφανής δότης αλλά το έπαιζε και λίγο θεούλης επιλέγοντας τους ασθενείς που θα είχαν το πολύτιμο μέλος του. ..αντί να περιμένει τους γιατρούς να επιλέξουν τον πρώτο της λίστας για μεταμόσχευση.

Κατακρίθηκε πάρα πολύ αυστηρά για αυτή του τη πράξη απο τα media που βρήκαν ευκαιρία για πολλές συζητήσεις.

Αναρωτιέμαι μόνο γιατί αφού ήθελε να κάνει το καλό..δεν το άφηνε να πέσει στο γιαλό..Ας το πάρει το νεφρό του ο/η/ ένας άνθρωπος ανώνυμος... γιατί έπρεπε να επιλέξει? Απο την άλλη πάντα κάποιος δεν επιλέγει, κάποιος γιατρός κυρίως για το ποιός θα πάρει την ευκαιρία και ποιός όχι; Ηθικό το δίλημμα.
Εσείς τι λέτε;

.....................

Είμαι πολύ ευαίσθητη στο θέμα δωρεάς οργάνων, γιατί είμαι δωρήτρια και σώματος και οργάνων.

Πράξεις εκδίκησης

2009-07-11T07:54:00.006+03:00

Πρίν μερικούς μήνες παρακάλεσα μία γειτόνισσα να χαμηλώσει την ένταση της τηλεόρασης μετά τα μεσάνυχτα γιατί δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε, μέχρι και τους διαλόγους ακούγαμε.

Χαμήλωσε την ένταση αλλά με έβρισε πατόκορφα και απείλησε να στείλει το γιό της να με δείρει, γιατί την ενόχλησα.

Εκανε φασαρία πολύ με τον διαχειριστή εναντίον μου, που τόλμησα να σηκώσω κεφάλι. Προφανώς ως τότε όλοι ανεχόντουσαν τη χειρίστη συμπεριφορά της (τραμπούκος-Κατίνα) και δεν μίλαγαν. Απο ότι έμαθα τους έκανε πολλά γυμνάσια.

Μετά το επεισόδιο, άρχισε να χάνεται η αλληλογραφία μας, απο το Μάρτιο του 2009 και ύστερα όλα τα ξενόγλωσσα περιοδικά εξαφανίσθηκαν. Δεν κάναμε στην αρχή τίποτα, θεωρώντας πιθανές καθυστερήσεις ταχυδρομείων, μετά αρρώστησα και νοσηλεύτηκα με πνευμονία και κατά το τέλος Μαϊου αρχίσαμε να ψάχνουμε τα χαμένα περιοδικά. Ολοι με διαβεβαίωσαν ότι έρχονταν κανονικά, απο τους αμερικάνους μέχρι το ταχυδρόμο της γειτονιάς. Αρα χανόντουσαν απο μέσα.

Βάλαμε ένα παλιό περιοδικό μιά Κυριακή στο γραμματοκιβώτιο της πολυκατοικίας σαν decoy duck, να δούμε αν το πάρει κανείς. Και πράγματι, κάποιος έσκισε το περιτύλιγμα και το πήρε ... για λίγο. Μετά όμως μάλλον πανικοβλήθηκε γιατί το ξαναεμφάνισε. Και μετά άρχισε να πετάει στους κάδους απορριμάτων περιοδικά όλων των κατοίκων της πολυκατοικίας.

Λάθος κίνηση. Γιατί έγινε φασαρία, όλοι υποψιάζονταν όλους.

Ξέρω ποιός κατέστρεφε την αλληλογραφία μου για εκδίκηση όλους αυτούς τους μήνες. Ξέρει κλέφτης/η κλέφτρα ότι ξέρω. Νοίκιασα μία ταχυδρομική θυρίδα και σταδιακά όλη μου η αλληλογραφία, εκεί θα πηγαίνει.

Το θέμα είναι άλλο.

Δημιουργήθηκε χωρίς λόγο μία κακή κατάσταση. Αισθάνομαι πολύ θιγμένη για αυτή την υποχθόνια κλοπή. Και φοβάμαι για την επόμενη πράξη εκδίκησης. Ο φόβος μου δεν θα τον/την αποτρέψει να προβεί στο επόμενο στάδιο. Ομως δεν έχω καμμία τάση αντεκδίκησης, παρόλλο που μένει στην ίδια πολυκατοικία. Τον κλέφτη τον αγνοώ πλήρως. Η αδιαφορία σπάζει κόκκαλα. Είναι γνωστό αυτό και στο άθλημα είμαι καλή.

Εν τούτοις, με ενοχλεί η συμπεριφορά της εκδίκησης.

Λόγια

2009-07-10T23:06:00.002+03:00

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν λένε ευθέως αυτό που θέλουν, απο εδώ σε πάνε, απο εκεί σε πάνε, αλλα σου λένε, άλλα εννοούν..με σκοπό να σου βάλουν τις λέξεις στο δικό ΣΟΥ στόμα.
Και όταν τις ξεστομίσεις...σύ είπας.
Εμείς πάμε να πλύνουμε τα χεράκια μας.

Βάλε τώρα την αποπάνω συμπεριφορά σε επαγγελματική σχέση. Μετά προσπάθησε να βγάλεις άκρη. Γιατί βέβαια δεν κάθεσαι να ξεστομίσεις εσύ τις λέξεις..τους αφήνεις αέναα να κλωθογυρίζουν στο θέμα τους, να στο λένε σε δόσεις, να θέλουν να πάνε στη Θήβα και να πηγαίνουν μέσω Ρώμης...και εσύ να τους αφήνεις, να γυρίζουν κύκλους..

Που θα πάει, θα το πούν, νομίζεις.
Αμ δε!

Delete-Restart

2009-06-04T14:52:00.003+03:00

Είναι κάτι άνθρωποι που ..λές και δεν ζούν ανάμεσά μας παρά σε άλλο πλανήτη. Τίποτα δεν καταλαβαίνουν πέρα απο αυτά που έχουν στο νού τους και το κυριώτερο δεν ακούνε κιόλας αυτά που τους λές.

Παράδειγμα : Αν πείς " δεν θα συναντηθούμε αύριο γιατί έχω πονόδοντο θα πάω στον οδοντίατρο, να το κανονίσουμε άλλη μέρα"

δεν το καταλαβαίνουν,

πάνε στο ραντεβού,

στήνονται και περιμένουν και

μετά σε παίρνουν τηλέφωνο γεμάτοι παράπονα.

Και αν πώ ότι "μα σου το είπα" αφελέστατα απαντούν "αααα! δεν το κατάλαβα"!!

Ακόμη χειρότερο τους λές " ξέρεις θα φέρω και τη γιαγιά μαζί που δεν μπορεί να περπατάει έχει το γόνατό της"

και επιλέγουν να αφήσουν το αυτοκίνητο μακριά και η γιαγιά να σέρνεται.. και βλέπουν ότι δεν γίνεται..και εν τούτοις το χαβά τους! Ε! Και τι έγινε! Σου λέει. Γριά είναι, σέρνεται!

ΔΕΝ ΤΙΘΕΤΑΙ εδώ θέμα εξυπνάδας, δεν είναι κουτοί. Η είναι υπερβολικά εστιασμένοι στα δικά τους, στη κοσμάρα τους ή κάθε νύχτα κάνουν delete στον εγκέφαλό τους και restart την επομένη. Δεν εξηγείτε αλλιώς!

"Τι καινούργιο έμαθες σήμερα";

2009-05-08T07:41:00.004+03:00

Αυτή ήταν η κλασσική ερώτηση των γονιών μου όταν ήμουνα παιδί. Κάθε που επέστρεφα απο το σχολείο στην αρχή, στο Πανεπιστήμιο αργότερα και τελικά κάθε μέρα ανεξαρτήτου επιπέδου μάθησης, ακόμη και τα σβκ.

"Τι καινούργιο έμαθες σήμερα; Τι διάβασες/είδες/άκουσες και σου έκανε εντύπωση; Θέλεις να το συζητήσουμε;"

Η ερώτηση γινόταν κάθε μέρα αλλά όχι για ν αρχίσω να λέω τα του σχολείου μου την ώρα που τρώγαμε και κανείς δεν προσέχει. Γινόταν συνειδητή απο τους γονείς μου όταν είχαμε τελειώσει το φαγητό και χαλαρώσει. Δεν ενδιαφερόντουσαν για τα 100 πράγματα που ίσως είχα μάθει σήμερα, για το 1 ενδιαφερόντουσαν, αυτό που μου έκανε τη μέγιστη εντύπωση, γι αυτό που δημιούργησε τη μέγιστη απορία.

Και όταν έλεγα για το καινούργιο που έμαθα, τότε το συζητάγαμε, κατεβάζαμε εγκυκλοπαίδειες (γιατί δεν υπήρχαν κομπιούτερς τότε) και αν δεν το βρίσκαμε, ρωτάγαμε και τους φίλους μας που ίσως γνώριζαν.

Μου έχει μείνει το χούϊ, ακόμη και τώρα. Κάθε τόσο αναρωτιέμαι "τι νέο έμαθα σήμερα", "τι διαφορετικό πρόσεξα στο δρόμο που περπατούσα". Ακόμη και τώρα μαθαίνω πράγματα, σε θέματα που με ενδιαφέρουν εννοείτε. Δεν θα ξεχάσω όμως όσο ζώ έναν καθηγητή μου (σπούδασα Ιστορία) που με έβαζε να κάνω εργασίες και παρουσίαση σε θέματα που δεν μ' αρεσαν, γιατί όπως έλεγε "αυτά που σ' αρέσουν θα τα κυνηγήσεις, θα τα θυμάσαι, ενώ τα άλλα τώρα είναι ευκαιρία να τα μελετήσεις και να έχεις μία σφαιρική άποψη για το κόσμο". Ετσι συνεχώς έγραφα εργασίες για πολιτικές θεωρίες και οικονομικά συστήματα!!! ενώ κατά βάθος μου άρεσε η αρχαιολογία και τα οι πρώτες γραφές! Τώρα που έχουν περάσει τόσα χρόνια τον ευγνωμονώ για τη γνώση που με έβαλε να πάρω.

Μεγαλώνοντας άλλαξα λίγο την ερώτηση καθότι παιδί της πόλης: "Πόσα πουλάκια είδες σήμερα; Πόσα λουλούδια σου τράβηξαν το βλέμμα; Ξέρεις τα ονόματά τους;" Ετσι συνεχίζω να παραδέρνω μέσα στην αέναη ανακάλυψη του κόσμου. Την ίδια ερώτηση κάνω και στ' ανήψια μου όταν τα βλέπω...και διαπιστώνω πόση εντύπωση τους κάνουν το ένα τ' αλλο, το έχουν μάθει πιά το σπόρ, μου λένε εκείνα απο μόνα τους ΤΙ τους έκανε εντύπωση σήμερα.

Χαίρομαι

Αποντες

2009-03-26T14:40:00.005+02:00

Στρώνουμε τη ζωή μας με όποιο τρόπο μπορεί και ξέρει ο καθενας μας, παίρνοντας συχνά ανθρώπους και καταστάσεις για σίγουρες. Επικοινωνούμε λεκτικά με τον δείνα και τον τάδε, ειδικά αν αυτά τα άτομα έχουν μαζί μας μία επαγγελματική σχέση. Και πως έρχεται κατά καιρούς η ζωή και τα άτομα αυτά ΠΑΦ ξαφνικά χάνονται απο τη ζωή μας, αναπάντεχα σαν να τους πήρε ο άνεμος.

Ηξερα μία κομμώτρια για αρκετά χρόνια, μία χαρούμενη κοπελλίτσα γύρω στα 27, με κέφι για ζωή. Χάθηκε. Τη μιά μέρα είχαμε ραντεβού και μετά..δεν υπήρχε πουθενά. Το κινητό της δεν λειτουργούσε και ολόκληρη η οικογένειά της δεν απαντούσε στα τηλέφωνα. Λές και τους κατάπιε η Γής.

Είχαμε για χρόνια έναν ηλεκτρολόγο, πολύ καλό παιδί ερχόταν και μας έφτιαχνε πράγματα. Αφαντος. Δεν υπάρχει πουθενά, στην εταιρεία που δούλευε έφυγε για άδεια και δεν ξαναγύρισε ποτέ. Χάθηκε.

Αντίστοιχα πέθανε πέρυσι ο σύζυγος (οδοντοτεχνίτης) μιάς γνωστής μου, τον χτύπησε αυτοκίνητο στην Εθν. Οδο. Πέθανε ακαριαία Η οικογένειά του το έμαθε, οι πελάτες τους όμως φαντάζομαι πώς όχι. Θα περίμεναν τις παραγγελίες να εμφανισθούν για πολύ καιρό.

Δεν είναι δυνατόν όμως όλοι να πεθαίνουν..κάποια άλλη εξήγηση πρέπει να υπάρχει

Πότε πάνω πότε κάτω

2009-03-09T18:17:00.003+02:00

Συχνά με πιάνουν κρίσεις κατάθλιψεις, σε μορφή θυμού. Στην αρχή στρέφομαι πρός τα μέσα και κλαίγομαι για τη κακιά μου ωρα, μετά όμως όλος ο θυμός βγαίνει πρός τα έξω..κάνω κουβέντες, διαλόγους, ακόμη και καυγά και κάπως τα πράγματα ξεθυμαίνουν.
Το πρόβλημα δεν λύνεται, αλλά συνήθως θάβεται κάτω απο το χαλί.
Ομως ώσπου να εμφανισθεί η επόμενη κρίση, είμαι καλά.

Τέλος

2009-02-25T11:44:00.003+02:00

Κατάθλιψη

Δεν τα κατάφερα τελικά και μπήκα μέσα στο τρυπάκι. Εκλεισα μαλακά τη πόρτα πίσω μου. Είμαι ασφαλής εδώ. Στον εικονικό κόσμο.

Το σώμα μου βγαίνει έξω, μιλάει, συναλλάσεται, βλέπει, ακούει, γελάει, υποτίθεται ότι ζώ. Ισως αυτός ο εαυτός να ζει. Κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα, εξωτερικά τουλάχιστον κανένα συναίσθημα δεν βγαίνει.

Ο άλλος όμως, ο πραγματικός κλείστηκε μέσα. Οχι σε τοίχους απο τούβλα, σε τοίχους απο λόγια και απογοητεύσεις. Δεν με νοιάζει τίποτα, βαριέμαι να ντυθώ, να ψωνίσω, να φάω, να βγώ έξω, να κάτσω μέσα,
βεβαίως και ντύνομαι και βγαίνω αλλά τα κάνω μηχανικά γιατί πρέπει,
αν μ' αφηνες να διαλέξω, θα έπαιρνα ένα βιβλίο και θα καθόμουνα στη πολυθρόνα μου με τ' αυτιά μου μέσα στη μουσική..για ώρες, μέρες. Η θα πήγαινα στο αγαπημένο μου πάρκο, δάσος, θάλασσα, μακρυά απο όλους, κάπου σαν φυγή.
Απίστευτη κούραση.
Νυστάζω τώρα
Φεύγω
......................

Ενα βήμα μπρός και 3 πίσω

2009-02-04T21:46:00.012+02:00

Είναι η νοοτροπία ορισμένων ομάδων ανθρώπων σχετικά με το οτιδήποτε καινούργιο. Διαφωνούν σε όλα. Οχι μόνο σε ότι προτείνουν οι κυβερνήσεις αλλά οτιδήποτε πάει να βελτιώσει τη ζωή μας σαν σύνολο καταλήγει να πολεμιέται με λύσσα.

Πρό Ολυμπιακών αγώνων έγινε το σώσε στο κόμβο Λεωφ Αλίμου-παραλιακής για να μη γίνει υπόγειο το τελευταίο κομμάτι της Αλίμου, ώστε εκείνοι που θέλανε να πάνε πρός Γλυφάδα, να περνανε υπογείως και κάτω απο την παραλιακή απέναντιγρήγορα και καλά, αντί να περιμένουν μαζί με τους άλλους το φανάρι. Πανώ, φασαρίες, πορείες για να μη γίνει η λεγόμενη "τρομπέτα" για 100 λόγους. Τελικά το έργο έγινε και αποσυμφορήθηκε ο κόμβος. Εκτοτε κανένα παράπονο δεν ακούστηκε. Μιά χαρά χρησιμοποιείται το έργο.

Αλλο παράδειγμα, πάλι στη παραλία. Για χρόνια στο Τροκαντερό υπήρχε η γκρεμισμένη Αεροπορία, τα κτίριά της ερείπια, σκουπίδια παντού και χαλάσματα. Εγινε της κακομοίρας όταν πρότεινε ο Ομιλος Λάτση να διαμορφώσει το χώρο της μαρίνας απο σκουπιδότοπο σε κάτι καλύτερο. Φωνές ξανά, πανώ, πορείες..και πολλές αντιρρήσεις. Τόσο καιρό είχανε οι πολέμιοι της ιδέας διαμόρφωσης της μαρίνας, κάτι να κάνουν απο το να μένει ο χώρος παραδομένος στα σκουπίδια, και δεν το έκαναν. Μόνο να πολεμήσουν όσους ήθελαν να το κάνουν ήξεραν. Τελικά έγινε το έργο και όλοι οι διαφωνούντες έσπευσαν να απολαύσουν τους καφέδες αγναντεύοντας το κύμα. Και να λένε "τι φωνάζαμε τότε; Μιά χαρά είναι όλα!". Στρουθοκάμηλοι της κακιάς ώρας.

Οταν ήταν το τράμ να περάσει απο τη παραλιακή περατζάδα του Π. Φαλήρου βγήκαν οι συνταξιούχοι στους δρόμους και είχε πέσει και ξύλο, μη χάσουνε τις βόλτες τους. Τελικά και οι βόλτες έμειναν και το τράμ πέρασε και πρώτοι οι συνταξιούχοι το χρησιμοποιησαν σαν μέσο αργής αλλά σίγουρης μεταφοράς!.

Με την αναχώρηση των αεροπλάνων απο το παλιό αεροδρόμιο, πάλι άρχισαν να τσακώνονται. Οποια πρόταση κι αν προτείνετο, γινόταν χαμός. Ούτε πάρκο θέλανε, ούτε οικόπεδα, ούτε χώρους αναψυχής..Οποιος προτείνει κάτι, να οι φωνές, τα πανώ, τα ουρλιαχτά....τα έχουμε ξαναδεί. Ετσι τα ολυμπιακά ακίνητα περιμένουν τη φθορά του χρόνου, ο χώρος χορταριάζει, οι αθίγγανοι στήνουν εκεί καταυλισμούς και το όλο θέμα ..στο κούκου κάθεται.

"Ως Ελληνες πάντα περιμένουμε από άλλους να κάνουν αυτά που είτε βαριόμασταν είτε φοβόμασταν να κάνουμε, έτσι ώστε να τους "περιμένουμε στην γωνία" κατηγορώντας τους και σταυρώνοντας τους."

Γιατί να πρέπει ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που πάει να γίνει κάτι νέο να πολεμιέται τόσο; Λές και υπάρχουν κάποιοι ανάμεσά μας εναντίον της κάθε πρόοδου.

Απορώ με εμάς και στενοχωριέμαι!

Premonition

2009-01-29T16:45:00.002+02:00

Χθές το βράδυ είδα τη μητέρα μου στον ύπνο μου. Απο τότε που πέθανε (2001) πολύ σπάνια τη βλέπω αλλά τις 2 φορές που εμφανίσθηκε ήταν σαν να με προειδοποιούσε για τις δυσκολίες που ερχόντουσαν. Δεν ήταν μόνη της, ήταν και ο θείος μου μαζί, ο νεκρός σύζυγος της κας Π. Ημουνα και εγώ μέσα στο όνειρο. Και οι τρείς καθόμασταν σαν θεατές ενός νούμερου τσίρκου. Στη πίστα η κα Π, πέταγε πιάτα στον αέρα σαν τους ακροβάτες ή τους κλόουν, μαζί με έναν παλιό μου συμμαθητή απο το γυμνάσιο που έκανε τούμπες και υποκλίσεις στο κοινό!.

Και εμείς οι τρείς, απέξω κυτταγόμασταν με απορία.

------------------------------------------

Η διπλή προειδοποίηση ότι κάτι θα προκύψει στη κα Π (για τον παλιό συμμαθητή δεν ξέρω ούτε που είναι, ούτε τι κάνει στη ζωή του) δεν μπόρεσε να αποτρέψει τον σημερινό καυγά.

Αισθάνομαι εξουθενωμένη.

Δώρων συνέχειας

2009-01-18T13:27:00.007+02:00

"Μήπως κάνουμε δώρα για να διαφημίζουμε την υπεροχή μας;"

Πρόταση απο το βιβλίο "The God Delusion" του Richard Dawkins

Εξω-μέσα

2009-01-07T19:09:00.008+02:00

ΕΞΩ

Οι γιορτές πέρασαν πιο χαλαρές απο άλλες φορές αλλά όχι λιγώτερο επίπονες. Συναισθηματικά επίπονες, ευχάριστες αλλά και διδακτικές. Μαθαίνω απο τους ανθρώπους σύμφωνα με αυτά που μου λένε, αυτά που ακούω να λένε, αυτά που συμπεραίνω ότι είπαν. Βλέπω πώς τα λένε, τι κυττούν όταν τα λένε και ποιά η στάση του σώματός τους. Δεν καταλαβαίνουν ότι τους παρατηρώ, μπορώ να γίνομαι αόρατη.

ΜΕΣΑ

Εχω περάσει και εγώ τα μηνύματά μου. Γενικώς μ' αρέσει να με περνάνε για χαζή. Δεν είναι καθόλου υποτιμητικό, αντίθετα θα έλεγα. Το να το παίζεις χαζός, είναι μιά μορφή προστασίας, γλυτώνεις απο τις απίστευτες κατηχήσεις δια παντός επιστητού, απο τις ξερολιές του κάθε κολλημένου είτε στη μπάλλα είτε στη τρεχάλα και έχεις την ησυχία σου.

ΕΞΩ

Ευτυχώς τα τραπεζώματα δεν ήταν απανωτά όπως πέρυσι που κοντέψαμε να ψοφίσουμε, γιατί όταν η νοικοκυρά παιδεύεται να μαγειρέψει και σε καλεί να φάς και να αφήσεις στη πάντα τα "είμαι χορτάτη απο χθές στο γεύμα της θείας Πουλχερίας" γιατί θα σου φέρει τη πιατέλλα και στο δικό σου κεφάλι και στη Πουλχερία σου. Τα κάναμε αραιά φέτος, τέσσερα όλα κι όλα και προσεκτικά. Για πρώτη φορά δεν μαλώσαμε, κάτι είναι κι αυτό. Μου ήρθε βέβαια το αίμα στο κεφάλι για κάτι απίθανα ανεγκέφαλες απόψεις, απο την άλλη, απόψεις είναι ο καθένας ό,τι θέλει λέει. Και στο κεφάλι τους ας έχουν και τσίκλα.

ΜΕΣΑ

Υποτίθεται οτι η Ελλάδα είναι σε φάση μιζέριας. Καμμιά μιζέρια όμως δεν είδα στα σουπερμάρκετ, ουρές περίμεναν στα ταμεία με τα τρόφιμα μέχρι και καρπαζιές είδα να πέφτουν για το τελευταίο κομμάτι χψ που έμεινε στο ράφι. Η κατάσταση στην Ελλάδα ίδια με πέρυσι, με πρόπερσι, τα ίδια σκατά βιώναμε και τότε, μόνο που φέτος ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑΜΕ πόσο πολύ βρωμάνε τα συγκεκριμμένα. Και μας έπιασε μια αναγούλα, άλλο πράγμα.

ΕΞΩ

Μερικές παγωμένες σόδες παρακαλώ! Αντε να τσουγκρίσουμε τα ποτηράκια μας και εις υγείαν, να χωνέψουμε και αυτά τα Χριστούγεννα.

Σκέψεις, αντιδράσεις, ιδέες

2008-12-20T16:13:00.009+02:00

διαφωνούμε

συμφωνούμε

οργιζόμαστε

ξεσπαθώνουμε

αποσυρόμαστε

και

κλαίμε

όλα γίνονται για να υπάρξει αλλαγή.
με κόστος
όπως όλες οι αλλαγές

1) διαφωνούμε και στα μπλογκς. Βλέπεις τον κόσμο όπως δεν τον βλέπω εγώ. Βλέπω τον κόσμο σύμφωνα με τις αρχές που μεγάλωσα και τις εμπειρίες μου. Δεν τον βλέπεις έτσι εσύ, έχεις άλλες εμπειρίες, άλλες γνώσεις. Διαφωνούμε και διαμορφώνουμε γνώμες. Αλλάζει ο άνθρωπος? Ισως, αν το θέλει. Οι διαφωνίες πλάθουν συνειδήσεις.

2) συμφωνούμε και αισθανόμαστε ότι ανήκουμε στο κοινωνικό σύνολο των ίδιων απόψεων-εμπειριών. Γινόμαστε συμπαγής τοίχος ενάντια σε όσους διαφωνούν με εμάς. Τόσους οπαδούς έχει η ομάδα μας, είμαστε δυνατοί. Η μειονότητα ή θα αλλάξει και θα προσχωρήσει στα ιδεώδη μας ή θα απομονωθεί.

3) οργιζόμαστε με ότι δεν μας κάθετε καλά. Διαβάζουμε απόψεις που μας αναγουλιάζουν, δεν είναι δυνατόν να γυρνάει έτσι η Γής, αρχίζουν οι καυγάδες γιατί πρέπει να εισακουσθεί η αντίθετη γνώμη, επιβάλλεται να εισακουσθεί και η αντίθετη γνώμη. Ψάχνουμε μέσα μας, πιστεύοντας ότι εμείς είμαστε οι σωστοί αφού έχουμε και το (2) που συμφωνεί μαζί μας. Το πλήθος των ομοειδών μας δίνει δύναμη. Κάτω οι διαφορετικοί!

4) ξεσπαθώνουμε εναντίον των (1)+(3) που δεν είναι σαν εμάς. Αρχίζει η ειρωνεία, οι βρισιές, η κατήχηση και η απαξίωση. Δεν μάθαμε να δεχόμαστε την άλλη πρόταση, να βλέπουμε τις αντιδράσεις και να μαθαίνουμε απο αυτές. Υπάρχει και άλλος κόσμος πέρα απο τη μύτη μας. Δεν βλέπουμε τίποτα. Εμμένουμε στο "σωστό μας" φορώντας τις παρωπίδες μας. Δεν καταλαβαίνουμε ότι η κάθε αντίδραση με τα γραφτά μας ή με τα πιστεύω μας, βάζει μπροστά το ρολόϊ της αντίστροφης μέτρησης. Τα ρολόγια αυτά σημαίνουν τις αλλαγές στον κόσμο.

5) αποσυρόμαστε με τυμπανοκρουσίες ή με σιωπή. Είτε γίνει μιά επανασταση, είτε κρυφοκαίει για να ξεσπασει, το αποτέλεσμα κρίνεται την επόμενη μέρα. Τις επόμενες μέρες, όταν ο θυμός καταλαγιάσει, όταν οι επαναστάτες καθίσουν στα έδρανα για να εφαρμόσουν την "άλλη" πρόταση της μεταρρύθμισης.
"Μερικά γουρούνια πάντα θα είναι δυνατώτερα απο τα άλλα" είπε ο Οργουελ στη «Φάρμα των ζώων» ένα έργο κατά πολύ μπροστά απο την εποχή μας.

6) και κλαίμε για όλα, 1,2,3,4,5.

Γιατί έχουμε το δικαίωμα να εκφράσουμε και τον αποτροπιασμό μας που απέτυχαν τα όνειρά μας ξανά...και ξανά...και ξανά....και ξανά....και ξανά....και;

Η σχέση με τ' ανήψια μου

2008-12-01T21:01:00.002+02:00

είναι σαν δεσμός με έναν γκόμενο στα καλύτερά του.
Τον βλέπεις ευχαριστημένο, πλυμμένο, στολισμένο, έτοιμο για να μοιραστείτε όμορφες στιγμές και να περάσετε καλά.

Ετσι έχει διαμορφωθεί η σχέση μου με τα ανήψια μου και με τον μπαμπά τους (τον αδελφό του Κ δλδ).
Αισθάνομαι ευχαριστημένη απο αυτή τη σχέση.

1

2008-11-08T10:54:00.001+02:00

Κάθε μέρα παλεύω για το αυτονόητο

Workaholik

2008-11-07T23:31:00.002+02:00

Ζούμε για να δουλεύουμε (δλδ να ξυπνάμε χαράματα, να ανταλλάσουμε μονοσύλλαβα με τους συντρόφους μας, τα κινητά να χτυπάνε αδιάκοπα ακόμη και στο μπάνιο, ο όποιος διάλογος να εξαερώνεται επειδή διακόπτουν συνεχώς τα κινητά και οι μακρές συνομιλίες, τα γεύματα να είναι απλά τρόπος επιβίωσης στο μουγγό, για να ξαναδιακόπτονται απο τα κινητά και όταν έρθει πια το βράδυ, να σερνόμαστε σπίτι, ένα μάτσο νεύρα-χάλια-ψόφιοι κατάλληλοι μόνο για ύπνο, μπροστά στη τηλεόραση, στο καναπέ, στο μπάνιο και τελικά αφού πιαστούμε στις άβολες θέσεις...στο κρεββατάκι μας - και όλα αυτά για να έχουμε ευ ζήν)

Δουλεύουμε για να ζούμε (δλδ να τρέχουμε στη δουλειά μας, να ξημεροβραδιαζόμαστε ακόμη και σε 2 δουλειές για να εξασφαλίσουμε ευ ζήν, παρέα με την οικογένειά μας, απολαμβάνοντας τη ζωή έστω και με λιγώτερα αλλά με χαρά, φίλους, κέφι και κυρίως ελεύθερο χρόνο για κάποια χόμπυ)

Αντε να βρείς άκρη. Χάθηκα στην πορεία.

Βαρέθηκα

2008-11-04T10:44:00.002+02:00

Βαρέθηκα να αντιμετωπίζω συνεχώς ανθρώπους με κακούς τρόπους
- Δεν σε μάθανε στο σπίτι σου να είσαι ευγενής; Μάθε μόνο σου. Δεν θέλεις να μάθεις, ένα πράγμα να κάνεις. Να στέκεσαι μακριά μου, έξω απο τη ζωή μου, καμμιά επαφή με εμένα.

Εγωιστικό; Πολύ. Δεν με νοιάζουν οι χαρακτηρισμοί, αρκεί να μη σε βλέπω, μαλακισμένη!

Ζητείται αμπιγιέζ - έμπειρη ενδύτρια

2008-10-18T10:45:00.011+03:00

Εχω μεγάλο πρόβλημα με την επιλογή ρούχων. Ποτέ δεν έχω αρκετά, αυτά που έχω είναι σχεδόν πάντα ακατάλληλα για την περίπτωση που τα θέλω και όσες φορές πάω στα μαγαζιά να ψωνίσω (όποτε), πάντα παίρνω ότι μου γυαλίσει, άσχετα με τις ανάγκες μου και τα trends της εποχής. Ετσι καταλήγω να ντύνομαι σαν "τη ξαδέλφη απο το χωριό" δλδ, να φοράω αλλα αντ' άλλων.

Παράδειγμα:
Με καλεί μιά φίλη έξω για μεσημέρι. Φοράω ένα παντελόνι, ίσιο παπούτσι, μία ωραία μπλουζίτσα, αν κάνει κρύο ένα δερμάτινο τζάκετ. Και βλέπω τη φίλη μου με ταγιέρ, γόβες και μαλλί απο το κομμωτήριο.

Μας καλούν σε ένα εστιατόριο έξω βράδυ. Φοράω ένα παντελόνι, γόβα, μία ωραία μπλούζα (πουλοβεράκι αν είναι χειμώνας) ένα σακάκι απο πάνω. Τις βλέπω να φοράνε φόρεμα μαύρο, πλούσια τα φο μπιζού ή αληθινά δεν ξέρω, απίθανο μακιγιάζ, ενα στύλ..μίνι δεξίωσης.

Πάω σε ένα θέατρο. Φοράω ταγιεράκι με τακούνι. Δίπλα μου όλοι με κάζουαλ, χαλαρά. Είμαι μύγα μές το γάλα.

Το χειρότερο το έπαθα σε μία πολιτιστική εκδήλωση με ποτό. Φόρεσα κάτι καλό (παντελόνι-μπλούζα λαμπερή) για μένα και τις είδα όλες με τουαλέττες αποστράπτουσες και 15ποντες γόβες. Να πέσω σε κάποιο πηγάδι, να εξαφανιστώ.

Οσο ζούσε η μάνα μου, που ήταν πολύ κοκέτα, ήταν όλα εύκολα. Πηγαίναμε μαζί σε συγκεκριμμένα καταστήματα που ήξερε εκείνη όπου έμπειρες αμπιγιέζ μου δίνανε πάντα αυτά που μου πήγαιναν, ωραία κομμάτια και πολύ καλές τιμές. Ετσι θεωρούσα το να ντύνεται κανείς φτηνά και ωραία σαν εύκολη δουλειά. Το πόσο δύσκολο είναι αυτό, το είδα όταν πέθανε η μαμά μου. Καταστήματα ρούχων υπάρχουν παντού. Το πρόβλημά μου είναι ότι θέλω μία/έναν ενδύτρια ή αμπιγιέρ (αν είναι άντρας) , να με βοηθήσει να συνδυάζω τα ρούχα που μου πάνε. Αυτό που συνήθως βρίσκω είναι ή αδιάφορες πωλήτριες ή άσχετες που προκειμένου να πουλήσουν θα με ντύσουν σαν λατέρνα και θα με ξαποστείλλουν να τρομάζω τον κόσμο.

Και δεν μου βγαίνει καθόλου να τρώω το χρόνο μου στα ρούχα. Το να πηγαίνω στα καταστήματα για ψώνια ρούχων είναι αγγαρεία για μένα. Προτιμώ να πάω σε ένα μουσείο, να δώ μία έκθεση, να περπατήσω τη Διον. Αεροπαγίτου-Ηρακλειτου-Θησείο, σε καμμιά έκθεση βιβλίου, βόλτα οπουδήποτε εκτός απο τα μαγαζιά. Κι αν είναι να πάω μαγαζιά καταλήγω σε εκείνα με gadgets, μουσική, βιβλιοπωλεία, αξεσουάρ ή στο Χόντο όπου παίρνω βόλτα τα αρώματα και τα καλλυντικά.

Υπάρχει κανείς να με βοηθήσει;

Ψάξιμο εαυτού

2008-10-09T08:36:00.006+03:00

Ψάχνουμε τον εαυτό μας για χρόνια και χρόνια..πάντα μας αφοπλίζει ή μας τη δίνει. Ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι απο τις αντιδράσεις του και πάντα τον σκαλίζουμε.

Απειρα βιβλία έχουν γραφτεί για να μας βοηθάνε και το μόνο που κάνουν είναι να μας ρίχνουν βαθύτερα μέσα στα σκατά. Ακρη δεν βρίσκουμε και το ψάξιμο γίνεται μανία που μας καταδιώκει.

Ψάξε-ψάξε, τελικά πιάνεις πάτο. Ο πάτος τίποτα δεν έχει να δώσει, πέρα απο αυτό που είναι. Ενα τίποτα.

Οποιος μπορεί κολυμπάει ή βγαίνει στην επιφάνεια και φεύγει ΑΦΟΥ προηγουμένως σφραγίσει το πηγάδι του ψαξίματος, αντε να βάλει μιά μεγάλη κοτρώνα απο πάνω.

Ολως τυχαίως μόλις σταματήσεις να ψάχνεσαι, είσαι ελεύθερος.

........................................................................................................................

Ο πίνακας είναι του Salvadore Dali

Something old, new,borrowed, blue

2008-10-04T19:19:00.009+03:00

Ξεκινάς τη ζωή σου μέσα στην καλή χαρά. Ετσι την ξεκίνησα και εγώ τη πρώτη φορά. Πόσο στραβό, κουφό και ανώριμο μπορεί να είναι ενα άπειρο παιδί? Πολύ ως πάρα πολύ όμως αναμενόμενο είναι αυτό απο τα νιάτα. Αν γεννιώντουσαν σοφά με τη πείρα της ζωής, τι θα έμενε να μάθουν μετά?

"Μη τον πάρεις" μου λέει η μαμά μου "δεν είναι εντάξει" Η πείρα της ζωής, είδε κάποια πράγματα και μίλησε με σκοπό να προστατέψει και να αποτρέψει.

Δεν τη πίστεψα, θεώρησα ότι μου το έλεγε απο κακία γιατί δεν τον πήγαινε καθόλου. Κανένα γκόμενο δεν συμπαθούσε η μάνα μου. Οποιον διάλεγα εγώ..ήταν για τα σκουπίδια "δεν είναι της τάξεώς σου", "αλητοφέρνει", "δεν είναι εντάξει" κρύβει δηλαδή πράγματα, δεν είναι καθαρός. Απορρίπτουμε τις επιλογές του παιδιού και αντι-προτείνουμε τη πείρα της ζωής, πρίν της ώρας του. Οι προτάσεις της αντίστοιχα απορρίπτοντο "είναι πολύ μεγάλος ", "είναι κότα", "δεν έχουμε κοινά ενδιαφέροντα" κλπ

Τον παντρεύομαι λοιπόν τον "Mr Δεν Είναι Εντάξει" (για συντομία ΔΕΕ) και περνάμε τα πρώτα 7 χρόνια ζάχαρη. Χάπια κινίνου με περικάλυμμα παχιάς ζάχαρης. Μιά νύχτα με τραβάνε στο αστυνομικό τμήμα Ομονοίας, κάποιοι τον είχαν τραυματίσει την ώρα που γύριζε απο τη δουλειά του. Τον είχανε κάνει τόπι. Την ώρα που μου έλεγε τα καθέκαστα ο αξιωματικός υπηρεσίας, δεν πίστευα ότι ήμουνα εκεί. Σε έναν άλλο κόσμο με πόρνες να φωνάζουν προστυχιές, με αγόρια πνιγμένα στα αίματα απο ενέσεις πεσμένα στα σκαλοπάτια να σέρνονται, χειροπέδες, βρισίδι, φωνές, μυρωδιές μιάς άλλης πραγματικότητας. Δεν είχα τρομοκρατηθεί, απορούσα τόσο που ο αστυνομικός το κατάλαβε και με τρόπο μου εξηγούσε τα γεγονότα, όπως θα τα έλεγε σε ένα παιδί του Δημοτικού. Να τα πεί, χωρίς να πληγώνει.

Διαπιστώνω πόσο δίκιο είχε η μητέρα μου. Ο Mr ΔΕΕ ήταν περήφανα απομυθοποιημενος μέχρι το κόκκαλο. Την παλιά ταινία τη λέγανε "Επτά χρόνια φαγούρα" γιατί μετά τα 7 ψάχνεις για δερματολόγο, φάρμακα και ίαση.

Λένε ότι σε ένα διαζύγιο γίνετε της κακομοίρας απο αντιδικίες. λόγια, πικρές κουβέντες, μίση.

Και εμείς κάπως τσακωθήκαμε μετά όμως φιλιώσαμε, και ξεκόψαμε χαλαρά.

Εχουν περάσει τόσα χρόνια και όποτε τον μελετάω είναι γιατί θυμήθηκα κάποια παλιά εμπειρία, κάποια ανάμνηση. Σχεδόν πάντα θυμάμαι τις καλές στιγμές, τότε που γελάγαμε ξέγνοιαστα παιδιά μεσα στην καλή χαρά. Με στοργή τον θυμάμαι, όμως δεν θέλω να τον ξαναδώ. Nothing old nor new here

Οσο για το μπλέ , τέτοιο χρώμα ήταν τα μάτια του. Αξέχαστα και συγχρόνως προσεκτικά βαλμένα στο ντουλάπι των αναμνήσεων με λεβάντα. Δανεικό το κλειδί της ευτυχίας τότε. Το πέταξα στη θάλασσα μετά, το μπλέ των ματιών, με τα μπλέ τα κύματα. Μαθαίνεις απο τις εμπειρίες να γίνεσαι σοφώτερος. Η πορεία όμως για τη σοφία πονάει. Μου ήταν πολύ δύσκολο να απαγκυστρωθω, τον αγαπούσα.

Σαν σήμερα αργά το βράδυ απομυθοποιήθηκε ο ΔΕΕ στην Ασφάλεια Αθηνών και χάλασε ο πρώτος μου γάμος.
Εν τούτοις..οι αναμνήσεις μου γλυκές.

Γκρουίνκ, γκρούϊνκ

2008-10-01T16:13:00.004+03:00

Πώς λέγεται το άτομο αυτό που καταβροχθίζει ένα ολόκληρο βάζο με κομπόστα ροδάκινα, μαζί με κρέμα γάλακτος σαν σαντιγύ, με κερασάκι απο πάνω;

Αντε για να σας βοηθήσω να σας πώ ότι είναι γυναίκα και ότι της αρέσει να περνάει πολύ χρόνο μπροστα στον υπολογιστή!.

Αγοραπωλησίες συναισθημάτων

2008-09-09T10:04:00.008+03:00

Στις μέρες μας το να πουλάμε πράγματα ή και υπηρεσίες είναι κοινότατο, σε αυτό βασίζεται η οικονομία μας. Κάνεις μία δουλειά και αμείβεσαι. Πουλάς τη τέχνη σου, κάποιος την αγοράζει και οι δυό κερδίζετε.

Το πράγμα στραβώνει όταν μπαίνει η κουτοπονηριά στη μέση. Λέει ο πονηρούλης " θα ζητήσω πολλά και θα προσφέρω λίγα. Θα βάλω στη πελάτισσα φίνα φασολάκια απο πάνω και απο κάτω θα της χώσω και τα μπαγιάτικα" Στη μαναβική το πράγμα εύκολα ξεστραβώνει: νευριάζει ο πελάτης, τα χώνει στον μανάβη και μετά πάει και ψωνίζει αλλού. Ο μανάβης ή που θα σταματήσει να φεσώνει ή που θα βρεί άλλους πελάτες κορόϊδα.

Το πρόβλημα γίνεται δύσκολο αν έχουμε να κάνουμε με παιδιά.

Τι γίνεται όταν ο γονιός κατά κάποιο τρόπο "δίνει/προσφέρει/προωθεί" τα παιδιά του πρός εκείνους τους συγγενείς/φίλους που του δίνουν κάποια ανταλλάγματα που ο ίδιος χρειάζεται; Προσοχή, δεν εννοώ τις ανάγκες των παιδιών, εννοώ τις ανάγκες των γονέων. Τα μικρά παιδιά συνήθως θέλουν παιχνίδια ή και ρούχα, αυτές είναι οι συνηθισμένες ανάγκες και καλύπτονται τόσο απο τους συγγενείς όσο και απο τους φίλους τους. Οι γονείς των παιδιών όμως μπορεί να έχουν άλλες ανάγκες, να θέλουν χρήματα για διδακτρα, να πληρώνουν δάνεια κλπ. Και να υπάρχει μόνο ένας μισθός γιατί η σύζυγος δεν θέλει να εργάζεται, προτιμάει να μένει σπίτι και να είναι νοικοκυρά. Δύσκολα τα βγάζουν πέρα και τους βοηθάνε και οι γονείς τους και τα πεθερικά. Ερχόμαστε λοιπόν στο πρόβλημα.

Αν κάποιος δεν δώσει χρήματα ή δεν προτείνει να βοηθήσει το ζευγάρι των γονέων οικονομικά, καλύπτοντας κάποια ανάγκη τους π.χ. το σχολείο του παιδιού, ένα ιδιαίτερο κλπ, το ζευγάρι απομακρύνεται και οι γονείς φροντίζουν τα παιδιά να μη συχνάζουν στο συγκεκριμμένο σπιτικό καθώς δεν έχουν να βγάλουν κάτι ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ. Τα παιδιά πάντα παίρνουν δώρα, δεν είναι αυτός ο στόχος. Δεν τους λένε "μη πάτε", τους δίνουν άλλες εναλλακτικές προτάσεις, που ίσως τα ενδιαφέρουν περισσότερο. Και εκατοντάδες ευρώ αν ξοδέψεις σε είδη για τα παιδιά στα γενέθλιά τους π.χ., δεν μετράνε αφού τα τραινάκια και τα playstation που πήρες δεν καλύπτουν τα δικά τους οικονομικά βάρη. Ετσι και πληρώνεις και τα παιδιά δεν βλέπεις, ή χειρότερα τα βλέπεις παραμονές γενεθλίων, Χριστουγέννων, Πάσχα ή όταν εσύ καλείς (για να τους δώσεις κι άλλα).

Σου λέει ο κουτοπόνηρος μανάβης: και στο σουπερμάρκετ αν πάς, τέτοια λαχανικά σαν τα δικά μου δεν θα βρείς, σου τα φέρνω και στη πόρτα. Νομίζει ότι σε έχει στο χέρι. Εσύ παιδιά δεν έχεις, έχω εγώ. Η θα πληρώσεις (κάνεις αυτό που θέλω εγώ σαν γονιός) ή θα τα βλέπεις μόνο αν ασημώνεις.

Ομως δεν είναι έτσι, δεν το βλέπω έτσι και διορθώστε με

Για τα λαχανικά υπάρχει και η λαϊκή, υπάρχει και ο υπάλληλος του σουπερμάρκετ που στα φέρνει στη πόρτα. Η αγορά είναι πελώρια, ο εκβιασμός του μανάβη, παιδαριώδης.

Οσο για τα παιδιά, δεν τα θεωρώ κομμάτια κρέας, ανάλογα με το ποσό που δίνω θα πάρω φιλέτο ή κατιμά. Αν είναι να μπούμε στο θέμα αγοραπωλησίας, λυπάμαι δεν ψωνίζω ανθρώπους. Αν είναι να πληρώσω (αυτά που θέλουν οι γονείς τους) για να βλέπω τ' ανήψια μου, προτιμώ να τα φάω τα λεφτά σε αυτά που θέλουν τα παιδιά, ή να τα δώσω σε ένα ίδρυμα. Εκατοντάδες άνθρωποι ζητούν βοήθεια, άνθρωποι με πραγματικές ανάγκες, άνθρωποι στο χείλος του θανάτου.

Στο τρυπάκι της άκληρης αγάπης δεν μπαίνω αγαπητοί μου συγγενείς.

Sorry love, but stuff your kids up your arse!

Παιχνίδια εξουσίας

2008-09-01T09:21:00.010+03:00

Ακούμε λόγια, βλέπουμε πράξεις και τα ερμηνεύουμε σύμφωνα με τα βιώματα που έχει ο καθένας μας. Η εμπειρία που έρχεται με την ηλικία και τη ποικιλία συμβάντων, μας δίνει τα υπόλοιπα ερεθίσματα.

Επιστρέφει ο ανηψιός μαζί με τον μπαμπά του απο τις διακοπές τους και δεν λένε τίποτα για την παρουσία του παιδιού στην Αθήνα. Πάμε σε μία θεια Αλεξάνδρα το Σάββατο και βλέπουμε το παιδί μπροστά μας φάντη μπαστούνι. Τον ρωτάει ο Κ, πότε ήρθε και ο μικρός απαντάει
"ε δεν θάναι 5 μέρες"
"και γιατί δεν ήρθες να πείς ενα γειά, να σε δούμε λίγο;" ρωτάει ο Κ λίγο πειραγμένος
"γιατί βαριόμουνα" έρχεται η απάντηση καπάκι που τον αποτελειώνει.

Στενοχωρέθηκε πολύ. Προσπάθησε να κατατάξει την απάντηση του παιδιού στα "γιατί και τα διότι" που πιστεύει ότι υφίστανται, βάσει των καταστάσεων που ξετυλίγονται σε κάθε σπιτικό και οικογένεια.
Το παιδί είναι 12 ετών, σε προ-εφηβικό στάδιο. Είναι ένα ευχάριστο, έξυπνο αγόρι με τα προβλήματά του, αυτά της ηλικίας του, τους φόβους του κλπ, όπως όλος ο κόσμος. Δύο κόσμοι συγκρούονται. Ο ένας είναι του ίδιου του παιδιού, αλλάζει και κάθε αλλαγή είναι πειραματική. (Θυμάμαι στα 13 μου, όλοι με μάλωναν. Ελεγαν οτι περιφρονώ αυτούς που με αγαπούν (δηλ, θείους, παπούδες κλπ), ούτε ένα τηλέφωνο δεν τους παίρνω, ότι καταρρίπτω εθνικές αξίες (όταν έπαιζαν τον Εθνικό Υμνο ούτε που σηκωνόμουνα) και το νού μου τον έχω μόνο στις παρέες μου. Τα θυμάμαι όλα αυτά σαν χθές, τα έκανα σίγουρα και άλλα τόσα που ενοχλούσαν. Μου άρεσε πολύ να μπαίνω στη μύτη του κόσμου. Η εφηβεία μου ήταν πολύ δύσκολη). Εχοντας αυτή την προσωπική εμπειρία, δικαιολογώ τον ανηψιό μου που "βαριέται" τους μεγάλους και το μόνο που θέλει να κάνει είναι να "κάααθεται". Αλλά όλοι δεν έχουν τις ίδιες απόψεις.Ο Κ, που πέρασε εύκολη έως απούσα εφηβεία, το πήρε πολύ στραβά το πράγμα.

"Τι πάει να πεί -βαριέται - να μιλήσει στο θείο του που πασχίζει για εκείνον; Πώς γίνεται και βαριέται αρχές φθινοπώρου πάντα, αλλά ξεπερνάει τη βαρεμάρα όταν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, τα γενέθλιά του ή η γιορτή του; Τότε είναι όλο γλύκες για να πάρει δώρα. Πάει το κατέστρεψαν το παιδί. "

Δεν κάνω καμμία κίνηση ούτε να παρέμβω, ούτε να διορθώσω. Το παιδι θα κτίσει το δικό του μέλλον. Θα ευτυχίσει και συγχρόνως θα φάει και τα μούτρα του, όπως όλοι μας. Δεν ξεχνώ τις πίκρες που πήρε ο θείος Κ, ο άντρας της κας Π απο τα δικά του ανήψια όταν μεγάλωσαν, που τον έφτυσαν κανονικά επειδή δεν είχε (ως συνταξιούχος) άλλα να δώσει. Πέθανε με αυτό τον καϋμό.

Ο ενήλικας περιμένει μήπως και ξυπνήσει ο νέος άνθρωπος και αντιγυρίσει τη καλωσύνη και την αγάπη. Ο έφηβος, που τώρα ξεδιπλώνει την προσωπικότητά του, δεν καταλαβαίνει και όταν εδεησει να καταλάβει ίσως να είναι πολύ αργά. Ετσι μένουμε με τις ενοχές, "δεν αγκάλιασα τον παπού αρκετά, δεν φίλησα τη μητέρα μου όπως θα ήθελα". Η ωριμότητα έρχεται με την εμπειρία. Η εμπειρία χτίζεται με τη γνώση. Το ειπε και ο Κίπλινγκ αυτό.

Υπάρχει βέβαια και το αβάστακτο βάρος της σύγκρισης. Οι ανασφαλείς άνθρωποι έχουν μία τάση να αυτομαστιγώνονται, αέναα συγκρίνουν τον εαυτό τους με άπιαστα όνειρα. Αν πάσχω απο υψοφοβία και θέλω να γίνω πιλότος, δεν ωφελεί να κακκίζω συνεχώς τον εαυτό μου που έγινα λογίστρια απο το να ορίζω τους αιθέρες. Οι προσδοκίες πρέπει να εφάπτονται της πραγματικότητας. Τα λόγια είναι μόνο λόγια. Οι περισσότεροι άνθρωποι συγκρίνουν εαυτούς με άλλους συνέχεια. Ο τρόπος ζωής, το επάγγελμα, ο καταναλωτισμός γίνονται γάτες με 9 ουρές που σφυρίζοντας χτυπάνε τις ράχες των κομπλεξικών. Προσπαθούν να ξορκίσουν τη σύγκριση ενώ μέσα τους θέλουν τη ταύτιση. Ετσι προσπαθούν να αποτρέπουν τα παιδιά τους πρός κατευθύνσεις που, ενώ τα παιδιά δεν τις καταλαβαίνουν γιατί έχουν τον κόσμο απλωμένο μπροστά τους για μελλοντική κατάκτηση, οι ίδιοι αισθάνονται άσχημα μέσα τους. Εχουν μπεί στο κλουβί της σύγκρισης, μιάς σύγκρισης που υπάρχει μόνο στο μυαλό τους. Το κλουβί έχει πόρτα που τη σφάλισαν απο μέσα. Είναι ελεύθεροι να ελευθερωθούν, μόνο που δεν θέλουν. Επιλογές κάνουμε στη ζωή.

Δεν έχει σημασία τι πιστεύει ο Κ για το παιδί, ούτε τι πιστεύω εγώ.
Το παιδί θα κατακτήσει τον κόσμο.
Οι ερμηνείες για τη στάση των ανθρώπων, απειρες. Ο καθένας δίνει και απο μία.
Εν τούτοις κάποια παιχνίδια παίζονται. Παιχνίδια εξουσίας.
Games People Play

(Το βιβλίο το είχα διαβάσει παλιά, περιγράφει τα παιχνιδάκια εξουσίας που ασκούμε ο ένας στον άλλο, μικρά παιχνιδάκια που ακόμη και τα μωρά παίζουν με τους γονείς τους ασυναίσθητα. Πολύ ενδιαφέρον γιατί δίνει και λύσεις για αντίδραση στις συμπεριφορές εξουσίας)

Η κα Π. και η οργή

2008-08-08T08:09:00.011+03:00

Η κα Π είναι αδελφή της μητέρας μου. Οταν ήμουνα παιδί ήταν η αγαπημένη μου θεία, το ήξερα ότι με λάτρευε - ίσως γιατί δεν είχε παιδιά. Επαιζε μαζί μου και με είχε σαν παιδί της. Στα ταξείδια της μου κουβάλαγε τον ουρανό με τ' αστρα, τουλάχιστον για τα παιδικά μου μάτια και σταθμά. Πάντα είχα έτοιμη μία μεγάλη αγκαλιά για εκείνη και πάντα οι σχέσεις μας ήταν θαυμάσιες. Δεν μέναμε κοντά, αλλά βλεπόμασταν συχνά. Και η γλυκιά μας κοινή αγάπη, αστείρευτη.Αυτά όσο ήμουνα παιδί.

Στην εφηβεία τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Στο σπίτι μου είχα μεγάλα προβλήματα, τον μπαμπά μου κάτω με καρκίνο, τη μητέρα μου σαν φάντασμα κυκλοφορούσε, αργότερα πέθανε ο πατέρας μου και κατέρρευσε η μητέρα μου. Αραίωσαν οι επισκέψεις μου στη κα Π, ερχόταν εκείνη περισσότερο να βοηθήσει τη μαμά και τον μπαμπά μου. Πάντα όμως ήταν γλυκιά και καλή απέναντί μου. Τα πρώτα σύννεφα εμφανίσθηκαν όταν έγινα 16. Τότε άρχισε να μου μπαίνει λίγο για την επιλογή των φίλων μου, που ήταν τρελλόπαιδα σαν και εμένα. Ροκάδες, μυγγιάγγιχτοι, ψιλοκούκου, σπασίκλες αλλά με τεράστιες τάσεις φυγής.. Η κα Π ήθελε να σοβαρευτώ και να τα φτιάξω γρήγορα με ένα καλό παιδί ώστε μόλις τελειώσω το Λύκειο να παντρευτώ. Απέρριπτε την ιδέα να σπουδάσω, "τι να τα κάνεις τα γράμματα, έτσι κι αλλιώς αμα κάνεις παιδιά, σπίτι θα κάτσεις για να τα μεγαλώσεις". Ετσι άρχισαν οι πρώτες συγκρούσεις γιατί πέρασα στο πανεπιστημιο, δεν σοβάρεψα και όλους όσους μου έφερνε (γιούς φίλων της 35άρηδες+) τους απέρριπτα. Χωρίς να το θέλω γινόμουνα αιτία να τσακώνεται η κα Π με τον σύζυγό της που προσπαθούσε να της βάλει μυαλό "άστηνε Π μου, μη την καταπιέζεις, δέξου το ότι δεν θέλει δέσμευση", χάλια καταστάσεις δημιουργούντο με αποτέλεσμα να μη θέλω να πηγαίνω μαζί τους διακοπές, παρολλο που με καλούσαν όπως παλιά.

Οταν παντρεύτηκα τη πρώτη φορά, μετά το μεταπτυχιακό μου, η κα Π, ενθουσιάστηκε. Βρήκε τον πρώτο μου άντρα τον Α. πολύ του γούστου της. Ηταν όντως ευχάριστος, με πολύ καλές δημόσιες σχέσεις, κοσμικός και προπάντων βόρειος δλδ ξανθός, γαλανομάτης, ξένος, έκανε μπάμ απο τα 20 μέτρα. Οι σχέσεις τους απίθανα καλές, οι μεταξύ μας σχέσεις είχαν γίνει μάλλον ουδέτερες. Την αγαπούσα τη θεία μου, όχι όμως με τη λατρεία των παιδικών μου χρόνων. Η ανακοίνωση του διαζυγίου μου τη χτύπησε κατακούτελα. Δεν θα ξεχάσω τους λυγμούς της, να σκοτώνεται στη πόρτα μου, δάκρυα ποτάμια και παρακάλια, να κάνω τα στραβά μάτια και να μη τον χωρίσω. Σοκαρίστηκε όταν της είπα τους λόγους που χώριζα, ηταν άλλωστε οι λόγοι εντελώς ασυνήθιστοι, ακούς κάτι τέτοια στις εφημερίδες, αλλά εκείνο είναι άλλο, δεν συμβαίνει ποτέ σε εμάς..έτσι δεν είναι? Κόλωσε προσωρινά, μετά όμως ο συναισθηματισμός της υπερίσχυσε και ξανά με παρακαλούσε να μην τον διώξω. Εκεί γίναμε μαλλιά-κουβάρια γιατί της απαγόρευσα να ανακατεύεται στη ζωή μου. Η μάνα ήταν με το μέρος μου. Διαπίστωσα με τον κακό τρόπο πόσο εγωϊστρια ήταν, δεν την ένοιαζε αν κακοπερνάω αρκεί να κάνει το κέφι της με τον όμορφο σύζυγό μου. "Το κέφι της"; θα ρώταγε ένας αδαής. Να τον βλέπει, να βγαίνουν αγκαζέ έξω, να τον δείχνει στις φίλες της "κυττάχτε τι όμορφος που είναι ο άντρας της Μ" κλπ. Μπορεί και να της άρεσε, πού ξέρεις. Ποτέ δεν ρώτησα, ποτέ δεν έψαξα. Μαζί με το διαζύγιο, τα έσβησα όλα.

Οταν ξαναπαντρεύτηκα, στα δύο χρόνια, ποτέ δεν χώνεψε τον Κ, ίσως γιατί δεν είχε τα χρώματα του προηγούμενου, δεν ήταν ξανθός, δεν έκανε ρεβεράνσες, ήταν πιο straight forward, ίσως γιατί δεν μπορούσε να τον ελέγχει, δεν ήταν του χεριού της όπως ο άλλος που της τράβαγε χρήματα (όπως απεδείχθει) σιγά-σιγά άρχισε να τον αντιπαθεί μαζί με την οικογένειά του. Η μάνα μου ώς τότε είχε Αλτζχάϊμερ, έκανε ό,τι μπορούσε με τη πεθερά μου, την έβγαζε έξω, της μίλαγε, ήταν πολύ κυρία η μητέρα μου, τη βλέπανε ότι ήταν πολύ άρρωστη, κάνανε τα πεθερικά ότι μπορούσαν για αυτήν, της σύστησαν τους καλύτερους γιατρούς, μέχρι που πέθανε έιχε την καλύτερη ιατρική κάλυψη. Καλή τους ώρα, είναι πολύ καλοί άνθρωποι.

Η κα Π τους απέφευγε όπως ο διάβολος το λιβάνι, να μη τους βλέπει μπροστά της. Το ίδιο και εμένα. Οι σχέσεις μας χαλαρές, βλεπόμασταν αραιά και πού!

Μετά όμως χήρεψε. Και έμεινε μόνη, αρρώστησε άσχημα και με καλεσε να τη βοηθήσω. Και αυτό έκανα. Την πήρα κοντά μας, της νοικιάσαμε ένα σπίτι δίπλα μας, της προσφέραμε την καλύτερη περίθαλψη που είχαμε, γιατί στο σόι υπάρχουν πολλοί γιατροί. Πίστεψα για μια στιγμή ότι θα είχα κοντά μου ένα υποκατάστατο της χαμένης μου μάνας, τη θυμόμουνα τη κα Π με τα γλυκά χρώματα των παιδικών μου χρόνων. Μερικές φορές αναρωτιέμαι πόσο έξω απο τη πραγματικότητα είμαι!! Και απορώ.

Απο τη πρώτη στιγμή φρόντισε να καταρρίψη τις όποιες προσδοκίες μου για συντροφικότητα, στοργή, αγάπη. Προσπάθησε να φέρει διχόνοια στο γάμο μου, να μας βάζει να τσακωνόμαστε, κουτσομπολιά για τους συγγενείς, εγώ να φεύγω τρέχοντας, κάθε τόσο μας χάλαγε τις διακοπές μας με κατά φαντασία αρρώστειες (τρέχτε πεθαίνω, τρέχτε έπεσα, τρέχτε κάνω αίμα) και βέβαια όταν γυρίζαμε πίσω τίποτα δεν είχε, συμπεριφορά κακομαθημένου παιδιού.

Αποτέλεσμα

Αχαριστία, καθημερινοί καυγάδες, με όλους βρίστηκε, με τη πεθερά γίνανε μαλλιά-κουβάρια, με τον πεθερό που ήθελε να την εξυπηρετήσει τον πεταξε με τις κλωτσιές έξω, με την αδελφή της πεθεράς σκοτωθήκανε, τους υπογραμμίζει ότι είναι υποδεέστεροι, μπανάλ, σκουπίδια, με εμένα η κάθε στιγμή είναι και ένα δράμα. Μόνο τον Κ υπολογίζει για την έχει γραμμένη, της βάζει τις φωνές και την έχει σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε. Τον βρίζει και τον καταριέται βέβαια πίσω απο τη πλάτη του. Η χειρότερα, τον βρίζει σε μένα.

Στην αρχή της αντιμίλαγα, που και που το κάνω ακόμη, στη πορεία όμως σταμάτησα. Τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς. Εχει ραμολίρει, φως φανάρι. Εν τούτοις λέει φοβερά πράγματα για τους νεκρούς γονείς μου, δεν θέλω να ξέρω τίποτα απο το παρελθόν, αν ζούσαν να τα έλεγε μπροστά τους αλλά τότε δεν τολμούσε. Κάθε της λέξη και μπηχτή!

Και τώρα τι; Διαπίστωσα ότι μετά απο κάθε επαφή με τη κα Π, γίνομαι μούσκεμα στον ιδρώτα, σαν να με κατάβρεξαν με ένα μπουγέλο. Χειμώνα - καλοκαίρι. Νερά τρέχουν ακόμη και στις ρίζες των μαλλιών μου για όσο είμαι κοντά της, είτε στο δρόμο, είτε στο σπίτι.

Μόλις φύγω απο κοντά της, κάνω ένα ντούς και είμαι μιά χαρά. Το συζήτησα με κάποια γνωστή μου και είπε ότι είναι οργή. Που επειδή δεν κρατάω μέσα μου τέτοια αισθήματα, μου βγαίνει έξω σαν ποτάμια ιδρώτα. Και που ξεπλένονται εύκολα. Και που είναι να σαν μη συνέβησαν ποτέ.

Second life

2008-07-31T16:04:00.007+03:00

Εχει γίνει η εικονική πραγματικότητα του Ιντερνέτ, δεύτερη ζωή μου, που λίγο-λίγο εισχωρεί και παραμερίζει την κυρίως ζωή. Οχι πως δεν έχω κυρίως ζωή, έχω. Είναι που η άλλη η φανταστική με συναρπάζει περισσότερο απο την πραγματική, μου προσφέρει χάπια χαράς, γέλιου, συντροφικότητας.

Κλείνομαι λίγο-λίγο. Δεν θέλω να πάρω θέση στην πραγματική μου ζωή, γιατί θα πώ/κάνω πράγματα που αργότερα θα μετανοιώσω. Το να κάνω πράγματα είναι εύκολο, πάντα ήταν. Το να μην κάνω και να αφήνω το ρέμα να τρέχει επ αόριστον..δύσκολο. Δεν έχω υπομονή.

Κλείνομαι αργά-αργά. Ακολουθώ χνάρια ανθρώπων άλλων ηλικιών, ζωών, εθνικοτήτων μέσα απο τα γραπτά τους, τις φωτογραφίες τους, τις μουσικές επιλογές τους. Μέσα απο τα graffity και την εφήμερη pavement art, ανανεώνομαι. Με τραβάει το εφήμερο γιατί έτσι νοιώθω ότι είναι η υπόστασή μου. Αέρινη που με ένα φύσημα διαλύεται. Και απο τη γή και απο τη μνήμη. Ετσι θέλω να είμαι

Κλείστηκα. Το Ιντερνετ λειτουργεί σαν το χαπάκι της χαράς. Μπαίνω μέσα και επιτέλους γεννιέμαι, ξεφεύγω απο τα μαύρα δάχτυλα της λύπης. Το έχω ανάγκη τουλάχιστον 1 φορά την ημέρα. Χωρίς αυτό, ψάχνω για πολύ ποτό. Και δεν μεθάω εύκολα, πρέπει να τα ανακατέψω. Δεν μ' αρέσει το πιοτό, την άλλη μέρα το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Το Ιντερνέτ είναι ανώδυνο.

Απο επώδυνα έχω μπόλικα. Ας πάρουμε και λίγο Ανώδυνα. Μπάρμαν, μία απο τα ίδια πλήζ! Οχι δεν έχω κατάθλιψη. Οχι πολύ τουλάχιστον και όχι όλες τις ώρες.

Γιατρειά?

Δεν θέλω. Προτιμώ να ζώ μέσα σε μία ιστορία science fiction. Τη δική μου ζωή! Οπου όλοι ζούμε για το άπιαστο όνειρο και μιλάμε διαφορετικές γλώσσες.

(Πύργος της Βαβέλ, του Η. Brueghel, puzzle 1000 κομματιών - το έφτιαξα φέτος πρίν το Πάσχα)

Worries

2008-07-26T12:41:00.004+03:00

In life,
there are only two things to worry about,
either you are well, or you are sick.

If you are well,
there is nothing to worry about,
but if you are sick,
you have two things to worry about;
either you will live, or you will die.

If you live,
there is nothing to worry about,
if you die,
you have two things to worry about;
either you will go to heaven or to hell.

If you go to heaven,
there is nothing to worry about,
but if you go to hell,
you'll be so busy shaking hands with your friends,
you won't have time to worry!

Απορίες

2008-07-16T18:28:00.003+03:00

Οταν βγαίνουμε με την κα Π έξω (η Π είναι 85 ετών ακατέβατα απο το 2003), περπατάμε αργά και κάνουμε διάφορα ψώνια. Συνήθως παίρνουμε δικά της πράγματα τα οποία βάζουμε στο καρότσι για να μη τα κουβαλάει η πλάτη μου. Ενώ τίποτα δεν θέλει όταν ξεκινάμε, στην πορεία οι ανάγκες γεμίζουν το καρότσι κάργα. Καλό αυτό θα μου πείτε και θα συμφωνήσω.

Το πρόβλημα είναι αν πάρω κάτι για μένα. Δεν έχει καμμία αντίρρηση να ψωνίσω κάτι, αντίθετα προσφέρεται να το κρατήσει ή να το πληρώσει εκείνη. Εχω παρατηρήσει ότι κάθε φορά που αγοράζω κάτι και για μένα, συνήθως το χάνω αμέσως μετά. Ποτέ δεν πάει σπίτι μαζί μου. Η το ξεχνάω σε άλλο κατάστημα, ή το αφήνει η Π στο πάτωμα και δεν το μαζεύει μετά, ή απλά χάνεται. Και δεν καταλαβαίνω το λόγο γιατί δεν είμαι ξεχασιάρα, ούτε αφηρημένη.
Είναι απο το άγχος μάλλον να τη βοηθήσω, να τη προσέχω μη πέσει, μήπως θέλει κάτι άλλο που βάζω τον εαυτό μου σε δεύτερη μοίρα, άραγε?

Σήμερα πηγαμε βόλτα στις εκπτώσεις. Πήρε ένα σωρό πράγματα και εγώ 1 κουτί γλυκά για αύριο που γιορτάζω. Τα ξέχασα τα γλυκά σε ένα αλλο κατάστημα. Κάποιος τα βρήκε και μου τα φύλαξε, πράγμα καλό γιατί όταν τα θυμήθηκα είχαν περάσει και μερικές ώρες.

Πώς όμως γίνεται πάντα να χάνω τα πραγματά μου όταν είμαι με τη Π και ποτέ άλλοτε να μη τα χάνω; Και πώς γίνεται κάθε φορά που έχω ξεχάσει κάτι, να μου το υπενθυμίζει η Π ότι το ξέχασα, ΑΦΟΥ εχουμε γυρίσει στο σπίτι; Και μετά να με κοροϊδεύει ότι τα έχω χαμένα.
Τσ!

Αντοχές

2008-06-26T13:12:00.001+03:00

Οι συναισθηματικά ανώριμοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι όταν έχω φερθεί ανόητα, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ να μου το χτυπάνε.

Αρκετά ανεπαρκής νοιώθω και χωρίς αυτό.

Σβκ

2008-06-22T16:28:00.011+03:00

Για τους περισσότερους ανθρωπους τα σαββατοκύριακα είναι πηγή ξεκούρασης, χαράς, φυγής απο τη ρουτίνα της εβδομάδας. θυμάμαι απο παιδί πόσο προσδοκούσα να έρθει το σβκ, να αφήσω πίσω μου τη πίεση των μαθημάτων του σχολείου, να βγώ με παρέες να πάω σε πάρτυ, ν' αλλάξω κλίμα.

Δυστυχώς η πορεία της ζωής μου σαν μέλος μιάς οικογένειας σημάδεψε με πύρινα καρφιά τα σβκ μου. Ολες οι συμφορές, τα σβκ μας προέκυπταν. Σάββατο αρρώστησε ο μπαμπάς μου και τον τρέχαμε με το ΕΚΑΒ μέσα στη μαύρη νύχτα, Σάββατο πέθαναν η νονά μου και η γιαγιά μου. Μία Κυριακή έπαθε κρίση η μητέρα μου και της διεγνώσθη κάποιο καρδιακό νόσημα αργότερα. Σάββατο έπαθα περιτονίτιδα και παραλίγο να πάω στον άλλο κόσμο. Κυριακή βράδυ πέθανε ο πατέρας μου στον ύπνο του και ένα Σάββατο έκανα εισαγωγή (την τελευταία της) τη μητέρα μου στο νοσοκομείο, στα κατεπείγοντα.

Τα σβκ συνέχισαν να μου παίζουν παιχνίδια μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω. Αρχισα να τα φοβάμαι. Προτιμούσα την εβδομάδα της δουλειάς, της ταλαιπωρίας, όπου στο γραφείο θα δώσω τον καλύτερο εαυτό μου, θα πηγαίνω το πρωί, nice & crispy, ιδιαίτερα τις Δευτέρες με πόση χαρά πάντα πήγαινα στη δουλειά, παρόλλο που γύρω μου έβλεπα μούτρα κατεβασμένα απο τους τυχερούς ανθρώπους που πέρναγαν ζάχαρι το σβκ. Η Παρασκευή ήταν μία πικραμένη μέρα, η αβεβαιότητα με ξετίναζε. "Αραγε θα είναι όμορφο το σβκ ή μου την έχει στημένη η αγωνία και ο τρόμος της ανασφάλειας;"

Δεν ήταν μόνο τα σβκ των συμφορών, υπήρχαν και εκείνα των ατυχημάτων και των ενδο-οικογενειακών καυγάδων. Το τελευταίο, ένα απο τα χειρότερα. Οταν όλοι τρώγονται με όλους, αυτοί που δεν κάνουν όρεξη να συμμετέχουν, "οι απέξω" αν θέλετε, τραβολογούνται και απο τις δύο πλευρές. Τα σούπα-μούπες, ατέλειωτα. Τα "αυτός ο άντρας σου" και "αυτή κόρη της" να πέφτουν χαλάζι, δάκρυα με τους κουβάδες και αντεκλήσεις. Και εγώ στη μέση να ψάχνω απεγνωσμένα για το κουμπί, να το πατήσω και να γίνω αόρατη.

Ομως όλα τα σβκ της ζωής μου δεν ήταν μαύρα. Ολα τα σβκ της ζωής μου δεν είναι μαύρα. Υπάρχουν και υπήρξαν υπέροχα, τουλάχιστον 1 φορά το μήνα έχω ένα υπέροχα θαυμάσιο σβκ τώρα πιά. Τις όμορφες ,μοναδικές αυτές στιγμές τις γράφω σε ένα βιβλιαράκι που φυλλομετρώ όταν το επόμενο τρομαγμένο weekend απλώσει τα πλοκάμια του επάνω μου. Και μη μου πείτε ότι αυτο-ματιάζομαι και τέτοις μεταφυσικές σαχλαμάρες, δεν πιστεύω σε τέτοια πράγματα, ούτε αλαφροίσκιωτη είμαι.

Ποιές οι άμυνες για ένα "δύσκολο" σβκ;

Δεν έχω καμμία. Παίρνω τα γεγονότα όπως μου έρχονται και οι αποφάσεις αυτοσχεδιάζονται επιτόπου. Αντί να χαλαρώνω, είμαι υπ' ατμόν. Αντί ν' αράζω σε ξαπλώστρες ξεκούρασης τρέχω σαν το Βέγγο. Και τις ώρες που ο Βέγγος έχει ξαποστάσει και οι αποφάσεις παρθεί, γλαρώνω αναστατωμένη φοβούμενη το επόμενο βήμα. Στην επόμενη γωνία μπορεί να είναι ο Μπάμπουρας των παιδικών μου χρόνων. Ξέρω ότι θα τον σκοτώσω. Η προσπάθεια όμως αυτή, ίσως σκοτώσει και εμένα.

Παλιά τα κοπανούσα πολύ, για πότε έπεφτε η στάθμη του ουϊσκυ ήταν απίθανο. Μετά έβαλα φρένο. Δεν θα γίνω αλκοολική για τη δυσαρμονία των σβκ. Τώρα έχω άλλη ντόπα. Το PC, δεν μπορώ χωρίς αυτό. Σαν τη κόκα, το ζητάει ο οργανισμός μου. Σερφάροντας σε άλλα μέρη, είτε τα γραφτά του κόσμου είτε οι φωτογραφίες με χαλαρώνουν απόλυτα. Είναι στιγμές που παίζω παιχνίδια για ΩΡΕΣ. Μέχρι να πονέσουν τα μάτια μου και να πιαστούν τα χέρια μου. Τα ίδια κάνει και ο 12 χρονος ανηψιός μου, παίζει Wii και ξεχνάει το σύμπαν γύρω του.

Γυρίσαμε απο την εκδρομή πρό 1 ώρας. Πολύ δύσκολο σβκ, o πονοκέφαλος του άγχους και της ανησυχίας δεν με άφησε ούτε στιγμή.

( Ο πίνακας είναι της Carole Saxe)

Μυστήρια τρυπών

2008-06-17T14:49:00.003+03:00

Εχω πρόβλημα με τις τρύπες. Τις τρύπες στα εσώρουχα που προκύπτουν επιλεκτικά. Οχι ανάλογα με την εποχή, ανάλογα με τα γούστα τους.

Τα εσώρουχα δλδ τα σλιπάκια μας, του Κ και τα δικά μου, τα βάζω σε καθαρά και παστρικά συρτάρια. Τα σλιπάκια του Κ , αποκτούν τρύπες. Τα δικά μου όχι. Τα συρτάρια είναι δίπλα-δίπλα. Στην ίδια ντουλάπα. Οι τρύπες σύννεφο.

Εκανα πειράματα πολλά. Αλλαξα ντουλάπες, έβαλα τα σλιπάκια του αλλού, σε άλλο δωμάτιο, σε άλλο χώρο. Οι τρύπες συνεχίστηκαν.

Αλλαξα μάρκα εσωρούχων, θεώρησα ότι αυτά που έπαιρνε ήταν σκάρτα, πήρα εντελώς καινούργια.. μάταιο. Γέμισαν και αυτά τρύπες.

Δεν είμαι άνθρωπος της μεταφυσικής, ότι έρχονται οι κακές σκέψεις της γειτόνισας και τρώνε τα βρακιά, ούτε ότι ο κώ... του έχει δόντια!!

Ομως τις τρύπες δεν έχω μπορέσει να τις ερμηνεύσω.

Μαζεμένα ή ελεύθερα;

2008-06-13T16:28:00.002+03:00

Εχω λοιπόν παρατηρήσει ότι όσα παιδιά μεγάλωσαν με σχετική ελευθερία και αποδοχή απο το σπίτι τους, δεν παραστράτησαν σαν έφηβοι, ούτε με γκόμενους-εγκυμοσύνες-εκτρώσεις, ούτε με σκονάκια-μυριστά-ναρκωτικά, ούτε με παλιοπαρέες.

Παραστρατούν τα σφιγμένα παιδιά, αυτά που τα μη κυριεύουν τη ζωή τους, αν καθυστερήσουν λίγο το βράδυ η σφαλιάρα να πέφτει σύννεφο, κλισέ " η κόρη μου δεν είναι που.." βροχή.

Είχα μία φίλη παλιά, που οι γονείς της τη χτυπούσαν ενώ ήταν ολόκληρη γυναίκα, κοντά στα 16. Για το τίποτα, για τους βαθμούς στο σχολείο, για το ότι άργησε το βράδυ.. για ένα πακέτο τσιγάρα που είχαν βρεί στη τσάντα της, την οποίαν έψαχναν, της είχαν σπάσει ένα πλευρό. Είχε παραπονεθεί στην Αστυνομία, δεν είχε βρεί το δίκιο της, αντίθετα την έκλεισαν μέσα θυμάμαι για ένα σβκ και όταν ήρθε τη Δευτέρα στο μάθημα ήταν σαν το ρακούν, και τα δυό της μάτια μαυρισμένα. Αυτή η συγκεκριμμένη κοπέλλα μέχρι τα 18 της τα είχε δοκιμάσει όλα, σέξ στο πίσω κάθισμα αυτοκινήτων, στις τουαλέττες του σχολείου (θεωρείτο πολύ εύκολη), κάπνιζε σκονάκια και για χρήματα, έπαιρνε και κανέναν γνωστό-γνωστού. Στα 18 την κοπάνησε απο το σπίτι της, έμεινε λίγο σε μένα και μετά τη βάλαμε στο αεροπλάνο για Αυστραλία. Απο όσο ξέρω ποτέ δεν ξανα-έκανε επαφή με τους γονείς της.

Αντίθετα παιδιά που μεγαλώνουν ελεύθερα, χωρίς καταπιέσεις αλλά με προσεκτική παρακολούθηση και διάλογο, ούτε τρελλά είναι να φύγουν-να δοκιμάσουν τα υπέροχα απογορευμένα, αντίθετα εξελίσσονται και κάνουν μία φυσιολογική ζωή.

------------------

Βλέπω και ακούω στην οικογένεια μία παράλογη τρομολαγνεία για το σχολείο των παιδιών. Που είναι μακριά απο το σπίτι. Που θα χρειάζεται να παίρνουν το λεωφορείο για να πηγαίνουν. Η να τους πηγαίνει κάποιος με το αυτοκίνητο. Αλλά η μαμά τους δεν οδηγεί. Αυτό απο μόνο του αποτελεί ατού για τρόμο. Το ιδιωτικό σχολείο παίζει όχι γιατί δίνει καλύτερη μόρφωση, αλλά γιατί το σχολικό εξασφαλίζει την άφιξη του παιδιού-πακέτου οίκαδε.

Μη σφιγγεις τόσο πολύ το παιδί γιατί θα μετατραπεί η υπόστασή του σε άμμο. Και όταν ανοίξεις το χέρι σου..θα το βρείς άδειο.

Το "έτσι" και το "αλλιώς"

2008-06-07T15:02:00.002+03:00

Το "έτσι" είναι οι φόβοι μου.

Μη χάσω τους αγαπημένους μου, μη μου αρρωστήσουν. Κάνω τα οτιδήποτε για να τους/τις προστατεύω.

Μη μου φύγει η ζωή μου μέσα απ΄τα δάχτυλά μου, μη χάσω τις στιγμές της χαράς, της ευτυχίας, της ευδαιμονίας..του απόλυτου αν θέλετε

Το "αλλιώς" είναι η προσωπικότητά μου

Που ώς συνήθως παίρνει το πάνω χέρι και λέει "ό,τι είναι νάρθει, θάρθει. Εν τω μεταξύ..ας περάσουμε όσο καλύτερα μπορούμε".

Είναι αυτή που με αναγκάζει κάθε μέρα να μην αναβάλλω τίποτα. Γιατί αν σήμερα είναι η τελευταία μου μέρα στη γή, δεν έχω ενοχές. Δεν χρωστάω τίποτα και σε κανέναν, έχω αγκαλιάσει όσους θέλω ν' αγκαλιάσω, έχω αγαπήσει και εξομολογηθεί την αγάπη αυτή στα πρόσωπα που αγάπησα, δεν μετανοιώνω για τίποτα.

Τα "έτσι" και τα "αλλιώς" αέναοι κυβερνήτες μου

Πάρε -δώσε

2008-05-31T08:36:00.010+03:00

Αν η ζωή μας όλη είναι ένα "πάρε-δώσε"
Αν με την έννοια του "πάρε-δώσε" μαθαίνουμε πώς να υπάρχουμε-ζούμε-επιβιώνουμε-δημιουργούμε
Αν το "πάρε-δώσε" μας εξασφαλίζει τη συνάφεια του κόσμου, πώς να είμαστε μέρος ενός συνόλου ανθρώπων που όλοι μαζί να αναζητούμε την ευτυχία ο καθένας μας συνεισφέροντας στο κοινό σύνολο

Τότε γιατί

Σε μερικούς ανθρώπους το "πάρε-δώσε" σχετίζεται μόνο σε αυτά που αποκομίζουν χωρίς να αντιγυρίσουν έστω και το απλό χαμόγελο;

Γιατί να υπάρχουν άνθρωποι μέσα στην οικογένειά μου που να είναι τόσο έγωϊστές, να θέλουν ΠΑΝΤΑ να παίρνουν, απο τη προσφορά ενός μήλου (χωρίς βέβαια να σου αντιγυρίσουν κάτι) έως να γιορτάζουν τα γενέθλιά τους και να ...φεύγουν για να μη σε κεράσουν!!!!

Επειδή αυτή τη συμπεριφορά την είχα συναντήσει και παλιότερα, πίστευα ότι ήταν χαρακτηριστικό των ανθρώπων εκείνων που μεγάλωσαν στη μιζέρια. Οτι ό,τι και να τους έδινε η ζωή μετά, ποτέ δεν ήταν αρκετό για να καλύψει τη δυστυχία του παρελθόντος.

Στην πορεία αναθεώρησα. Ισως να υφίσταται η παραπάνω περίσταση, όμως διαπίστωσα ότι είτε κάποιος μεγαλώσει πλούσια είτε φτωχά, είτε οι γονείς του είναι απλόχεροι είτε τσιγκούνηδες σε αγαθά και αισθήματα, είναι θέμα ανθρώπου πώς εξελίσσεται ο ίδιος.

Μετα λύπης μου διαπίστωσα ότι όσοι "δεν δίνουν του αγγέλου τους νερό" που έλεγε η παλιά παροιμία, δεν παίρνουν και την ευλογία του αγγέλου δηλαδή δεν παραλαμβάνουν αισθήματα αγάπης και στοργής απο τους γύρω τους, αντίθετα υπάρχει αντιπαλλότητα, απαξίωση, περιφρόνηση, αδιαφορία, λήθη. Και τα συναισθήματα αυτά τα παραλαμβάνουν τόσο απο τον ευρύτερο κύκλο όσο και απο τα παιδιά τους που μεγαλώνουν μέσα σε αυτόν τον συμφεροντολογικό κλοιό.

Στην οικογένειά μου (μία μεγάλη οικογένεια απο τη μεριά του Κ, γιατί ο παπούς του είχε κάνει 10 παιδιά, ενώ οι δικοί μου συγγενείς έχουν πεθανει σχεδόν όλοι) υπάρχει το δυσάρεστο φαινόμενο που μόλις περιέγραψα. Η συμπεριφορά του αρπακτικού που όλοι του χρωστάνε και βεβαίως δεν θα δώσει τίποτα με αηδιάζει. Στην αρχή νευρίαζα και κρατιώμουνα μακρυά, στη πορεία διαπίστωσα ότι σε μία οικογενειακή πολυκατοικία δεν μπορείς να είσαι πολύ μακρυά, όσο κι αν τραβιέμαι, έρχονται τα πεθερικά με τα δάκρυα στο στόμα να ακουμπήσουν τις σκέψεις τους και βέβαια τις ακουμπάνε σε εμάς, για να ζήσουν λίγο ακόμη ξένοιαστα.

Κυττάω το ζευγάρι που με το ζόρι δίνει αλλά που έχει την απαίτηση να παίρνει τον ουρανό με τ' άστρα και δεν μιλάω. Μιλάει η τέχνη για μένα

Πάζλ 300 κομματιών του Munch "The scream". Το τελείωσα προχθές.

Τα πάνω-κάτω

2008-05-20T11:35:00.003+03:00

Μου γράφουνε φίλες μου απο το εξωτερικό για το πόσο ήρεμη και ανέφελη είναι η ζωή τους, κατηγορώντας την απραξία τους σαν ένδειξη αρχής της μέσης ηλικίας. Με μακαρίζουν που στη δική μου ζωή γίνεται της τρελλής, που ποτέ δεν ξέρω τι μου ξημερώνει, που κάθε μέρα όλο και κάτι προκύπτει για να μου χαλάει τα χθεσινά μου σχέδια.
Δεν ξέρω αν η απραξία και η χαλάρωση είναι δείγμα οποιασδήποτε ηλικίας, στη ζωή μου τέτοια δεν υπάρχουν και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν υπήρξαν απο τότε που ήμουνα παιδί.

Κάθε μέρα που ξεκινάει μπορεί να με ρίξει αλλού γι' αλλου. Και δεν μιλάω για ατυχήματα, αυτά άστα, μιλάω για την καθημερινότητά μου που όμως ρυθμιζεται και απο άλλους ανθρώπους που ζούνε μαζί, απο τον άντρα μου, τη κα Π, τα πεθερικά, τη ζωή στη πόλη. Ξεκινάω να κάνω αυτό-εκείνο, στη πορεία όμως κάτι άλλο σχεδόν πάντοτε προκύπτει και χρειάζεται να παίρνω αποφάσεις γρήγορες και σωστές για το οτιδήποτε.

Εν ολίγοις κάθε μέρα είμαι στη τσίτα.

Αυτό δεν με κουράζει πολύ, τοχω μάθει πιά, απο τα 11 μου χρόνια που κάλεσα ασθενοφόρο να παραλάβει τον λιπόθυμο πατέρα μου (είχε όγκο στον εγκέφαλο) ενώ ήμουνα μόνη στο σπίτι΄μέχρι αυτή τη στιγμή που σας γράφω..πάλι στα γρήγορα με το ένα πόδι έξω απο τη πόρτα.

Απλά αναρωτιέμαι αν έρχεται ποτέ η ανάπαυλα. Η αν η ανάπαυλα είναι και ένας μικρός θάνατος.

Δωροδοκίες

2008-05-11T11:23:00.002+03:00

"Εάν φάς το φαγητό σου, θα σε αφήσω να δείς τον Σφουγγαράκη"
"Εάν φέρεις καλούς βαθμούς, θα σου πάρω νέο ποδήλατο"

"Εάν περάσεις τις εξετάσεις για το Χ καλό σχολείο, θα σου πάρω Wii (ηλεκτρονικό παιχνίδι)

Εκνευρίζομαι πολύ όταν ακούω τέτοια. Παρόλλο που δεν έχω δικά μου παιδιά, εξεγείρομαι σιωπηλά όταν τα βλέπω να εφαρμόζονται σε άλλα σπιτικά, απο γονείς που προσπαθούν δια του εκβιασμού να ωθήσουν τα βλαστάρια τους να κάνουν το καθήκον τους. Λές και δεν υπάρχει άλλη μέθοδος.

Οι δικοί μου γονείς ΠΟΤΕ δεν με δωροδόκησαν με αυτό τον τρόπο..και πολύ του βιβλίου τους βγήκα.

Στενοχωριέμαι όταν βλέπω τέτοια και δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια..είναι μέσα στην οικογένεια αυτά τα παιδιά.

Εχω δίκιο ή άδικο;

Δώρα

2008-04-30T15:34:00.010+03:00

Το να κάνει κανείς δώρα δηλώνει πολλά πράγματα. Δώρα κάνουμε στις γιορτές, επετείους, γάμους, κηδείες (Καθολικοί-Προτεστάντες), γενέθλια, κλπ. αλλά και χωρίς λόγο, γιατί έτσι μας έρχεται καμμιά φορά.

Ο τροπος που διαλέγουμε τα δώρα μας για τους άλλους δείχνει και τι είμαστε, τι χαρακτήρα έχουμε, ποιές οι ενδόμυχες σκέψεις μας και τι ζητάμε απο τους παραλήπτες. Παράδειγμα. Ηξερα στο Γυμνάσιο μία κοπέλλα που έκανε δώρα όλο ζωγραφιστές πέτρες. Ηταν θυμωμένη με όλο τον κόσμο και αντί να μας πετάξει τις πέτρες, μας τις έκανε δώρο. Αν συμπαθούμε ένα άτομο, παίρνουμε κάτι χαριτωμένο που αρέσει σε εμάς ή κάτι αντίστοιχα ωραίο που ίσως αρέσει στο άλλο άτομο. Ετσι δείχνουμε την αποδοχή μας πρός τον άλλο ή και την αγάπη μας.

Η επιλογή του δώρου χαρακτηρίζει κυρίως εμάς. Παίρνουμε κάτι για να τελειώνουμε με αυτή την βαρετή πράξη που δεν μας αντιπροσωπεύει, ή προσπαθούμε να μπούμε στο πετσί του άλλου, τι θα του/της άρεσε? Σε μερικούς ανθρώπους το να κάνουν δώρα είναι ευχαρίστηση. Δείχνουν έτσι την αγάπη τους, προσπαθούν να κάνουν τον παραλήπτη του δώρου να χαρεί. Σε άλλους είναι αγγαρεία, ΠΡΕΠΕΙ να κάνουν δώρο λόγω των περιστάσεων και κυττάνε με λίγα λεφτά να ξεπετάξουν την υποχρέωση. Συχνά "πασσάρουν" στους άλλους δώρα που τους έκαναν. Το τελευταίο ίσως να γίνεται για λόγους οικονομίας ή έλλειψης αυτοπεποίθησης (το δώρο είναι πολύ καλό για τους ΧΧΧ όχι για μένα που δεν αξίζω τίποτα). Η "που να τρέχουμε τώρα" θα του/της δώσω αυτό που μου φέρανε..είναι σε καλή κατάσταση.

Τα δώρα ιδιαίτερα εκείνα που γίνονται μεταξύ συγγενών μπορεί να δηλώνουν και άλλα πράγματα. Ενοχές, θυμό, επιθυμίες κουκουλωμένες, κάποιες απόψεις που δεν υποψιάζεσαι ότι μπορεί να έχει η καλοκάγαθη θεία σου, πολύ γέλιο, να σου δίνουν χρήματα αντί για δώρα "να πάρεις ό,τι θέλεις", αληθινό ενδιαφέρον, τρυφεράδα, κέφι.

Τι θα σκεφτόσουν αν σου φέρνανε δώρο απο το εξωτερικό, ένα ρούχο με τη φωτογραφία του Σκρούτζ επάνω και πολλά πράσινα χαρτονομίσματα? Οτι ταυτίζεσαι με τον "Σκρούτζ Μακ Ντάκ"? Ο,τι στα μάτια του δωρητή είσαι ένας πλούσιος πλήν σφιχτοχέρης, άνθρωπος?

Μήπως είσαι σαν τον Σκρούτζ του Ντίκενς ή σαν τον καλοκάγαθο μέν αλλά πολύ business-man Σκρούτζ του Ντίσνευ, που μονίμως τρέχει τα ανήψια του σε δουλειές και περιπέτειες, τα βάζει να φροντίζουν τα λεφτά του στο θησαυροφυλάκιο και πού και πού τους δίνει και μερικά χρήματα?

Ποιόν απο τους δύο χαρακτήρες να προτιμήσουμε? Τον σπαγγοραμμένο κωλόγερο του Ντίκενς που τελικά γίνεται γεναιόδωρος και μοιράζει τα πλούτη του, ή τον χαρούμενο θείο Σκρούτζ που όλο με τα λεφτά ασχολείται, που παθαίνει μερικές κρίσεις γενναιοδωρίας αλλά όχι και τόσο συχνές αλλά που τελικά όλοι τον αγαπάνε?

Ετσι βλέπεις εσύ τον παραλήπτη του δώρου αυτού? Τι πρέπει δηλαδή να σκεφτεί ο αδελφός σου? Οτι τον θεωρείς σπάγγο? Η έναν πολύ πλούσιο κακιασμένο πάπιο που ΔΕΝ σου ΔΙΝΕΙ?

Λίγα σου έχει δώσει ώς τώρα?

Λίγα έχει δώσει στα παιδιά σου?

Ζήτησες ποτέ κάτι και δεν στο έδωσε?

Τα δώρα τελικά πονάνε, που και πού.

Εξωσωματική επετειος

2008-04-17T14:35:00.009+03:00

Μέσα κάθε Απριλίου σκέφτομαι τα 9 μου παιδιά.
Που ζούν σε ξένα χέρια, με άλλες μάνες, με άλλους γονιούς κάπου στην Ελλάδα, Αθήνα, Γή.
Εννιά παιδιά, δικά μου, δεν είναι και λίγα.
Ζούνε ναί, δεν είναι νεκρά.
Γιατί δεν είναι μαζί μου?
Γιατί δεν ζούν με τη μάνα τους, εμένα, και τον πατέρα τους τον Κ?

Γιατί έτσι το θέλησε "Ο ΓΙΑΤΡΟΣ" ο ποιητής όλων.
Ποιό τέρας ποιός "γιατρός" κάνει τέτοια εγκλήματα καρδιάς, ζωής?
Ο γιατρός εκείνος που το παίζει θεός.
Ο γιατρός /θεός που στις αρχές Απριλίου του 1998, πρίν δέκα ακριβώς χρόνια πειραματίσθηκε. Επάνω μου. Ηταν η τέταρτη εξωσωματική μου, που έκανα στο ιατρείο του. Με την ορμονική ενέσιμη θεραπεία που μου έδινε διαπίστωσε ότι δημιουργούσα πολλά ωάρια, τουλάχιστον 15 τη φορά. Μου έβαζε μέσα τουλάχιστον 5, όμως κάθε φορά μετά απο 2-3 εβδομάδες τα απέβαλλα. Με τον κακό τρόπο. Πνιγόμουνα στα αίματα.

Απρίλιος του 1998, η τελευταία εξωσωματική που έκανα. Ολα πήγαν καλά. Εννέα παχουλά ωάρια γονιμοποιήθηκαν επιτυχώς ΜΟΥ ΕΙΠΕ.
Περίμενα να περάσουν οι ώρες για να πάω να παραλάβω ένα μέρος τους και να ελπίσω ότι ίσως αυτή τη φορά θα ήμουνα τυχερώτερη απο τις άλλες. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Ισως να κρατούσα ένα απο αυτά και να έκανα το πολυπόθητο ΠΑΙΔΙ που τόσο ήθελα.
Το τηλέφωνο του θεού μου έκοψε τα πόδια.
"Λυπάμαι κα Μ, τα ωάρια δεν γονιμοποιήθηκαν"
"μα πώς αφού μέχρι χθές ήταν όλα ΟΚ, εσείς μου είπατε ότι είναι γερά και έγινε η γονιμοποίηση" ???????????
"ναί αλλά δεν δείχνουν σημάδια πολλαπλασιασμού" μπλά μπλά.. λυπάμαι , ίσως μιά άλλη φορά.. τα λέμε πάλι σε 3 μήνες".

χαμός
ήθελα να πέσω στις ράγες του Ηλεκτρικού που έπαιρνα κάθε μέρα για να πάω στο γραφείο μου στην Κηφισιά, θαύμα πώς δεν το έκανα. Κατάθλιψη, κατάπτωση, άρχισα να βλέπω ψυχολόγο ήθελα να μη ζώ. Δεν με ενδιέφερε τίποτα.
Μετά απο έξι μήνες αναγκάστηκα να δεχθώ ότι δικό μου παιδί δεν θα δώ. Είχαν ανέβει και όλοι οι αιματολογικοί δείκτες, είχαν χτυπήσει κόκκινο. Οπως μου είπε ο αιματολόγος " θέλεις ένα παιδί που άμα το κάνεις να μείνει ορφανό από μητέρα"?
Ετσι εξωσωματικές τέλος.

Τρία χρόνια αργότερα, ήμουνα στη δουλειά, σε μία συνάντηση.
Με πήρε στο τηλέφωνο ο 'γιατρός" να μου ζητήσει χρήματα.
Για την διατήρηση και φύλαξη των κατεψυγμένων με κρυογενετική γονιμοποιημένων 9 ωαρίων μου!
Ετσι έμαθα ότι δεν πέθαναν.
Εγινε τρομερός καυγάς, άκουσε τις φωνές μου όλο το κτίριο.
Για την εξαπάτηση, για το ψέμμα, για το κέρδος.

Για την απάντηση "αφού δεν τα δέχεσθε εσείς (ο οργανισμός σας), να μην πάνε χαμένα"

Και μετά το έψαξα. Βρήκα τι έγιναν τα 9 μου παιδάκια. Δόθηκαν σε γυναίκες που δεν κάνουν ωάρια . Χωρίς να έχω ιδέα.
Στολίστηκαν με 100 ψέμματα, ότι είχαν δημιουργηθεί απο δότες, από ανθρώπους που τα προσέφεραν ανιδιοτελώς σε' εκείνον τον ΘΕΟ για να τα ξεπουλήσει ξεδιάντροπα στο βαρύτερο βαλάντιο.
Δυστυχώς δεν μπόρεσα να τον μηνύσω γιατί δεν είχα στοιχεία εναντίον του, ακόμη και τις συνταγές έβαζε τους βοηθους του να μου τις γράφουν..αυτός δεν φαινόταν πουθενά. Πλήρωνα και δεν μου έκοβε καμμία απόδειξη. Μετά θα μου έκανε και μήνυση για δυσφήμιση, αυτός ο μέγας μεγαλομέτοχος κλινικών και Μαιευτηρίων.

Εν τω μεταξύ γλυκά μου παιδάκια ας είσθε καλά όπου κι αν κατοικείτε, όπου κι αν βρίσκεσθε, να σας αγαπούν και να σας γεμίζουν φιλιά.

Απαξιώσεις

2008-04-10T07:42:00.004+03:00

1) Είσαι σχεδόν στα 55 σου 5 χρόνια απο τη σύνταξη. Δουλεύεις υπάλληλος γραφείου στο δημόσιο, έχεις μάθει τη δουλειά, είσαι ευχάριστη, εξυπηρετική αλλά δεν ξέρεις και πολλά για τη νέα τεχνολογία και τώρα είναι και αργά για να μάθεις, άσε που ποτέ δεν είχες έφεση στα μηχανήματα. Εχεις επίσης κάνει και τις φιλίες σου, είσαι στη κλίκα που σε αντιπροσωπεύει, όλα καλά νομίζεις. Μέχρι που εμφανίζεται νέος διευθυντής και σου κάθεται στο σβέρκο. Θα μπορούσε να ήταν και γιός σου. Δεν καταλαβαίνει γιατί χρειάζεσαι υπερωρίες, τόση ώρα για να γράψεις ένα γράμμα 5 γραμμές (που του βρίσκει και ορθογραφικά λάθη), γιατί δεν μπορείς να λειτουργήσεις διάφορα προγράμματα, skype, email, excel, γιατί σου είναι αδύνατο να συντονίσεις 3 ομιλητές σε conference, γιατί φυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουν.

Πλήρης η απαξίωσή σου.

Τι κάνεις εδώ; Για να φύγεις τώρα, λίγα χρόνια πρίν τη σύνταξη ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ. Για να τον ανεχθείς..δύσκολο. Για να μάθεις τώρα στα γεράματα ακόμη πιο δύσκολο. Κάθε βράδυ σε πιάνει το παράπονο. Για τη γμ..μένη την απαξίωση που λέγαμε.

2) Εχεις μεγαλώσει 2-3 παιδιά όταν ο άντρας σου λείπει δουλεύοντας στο ναυτικό και τώρα που συνταξιοδοτήθηκε και γύρισε σπίτι, δεν σε υπολογίζει, σε γράφει, πλήρης η απαξίωσή σου σαν γυναίκα εκ πρώτης, σαν σύζυγος, σαν μητέρα. Αδιαφορεί για τις ανάγκες σου μη σου πώ ότι σε κράζει κιόλας. Καμμιά φορά γίνεται βίαιος.

Πλήρης η απαξίωση σου

Να φύγεις θέλεις..που να πάς όμως; Ποτέ σου δεν δούλεψες πάντα μαμά ήσουνα, όχι ότι δεν μπορείς να βρείς κάτι τώρα, αλλά να είναι η πίκρα που σε πιάνει απο το μανίκι και σε καταθλίβει. Κάθε βράδυ σε πιάνει το παράπονο όταν σου έχει γυρίσει τη πλάτη και ροχαλίζει, όσα βράδυα δλδ μαζεύεται στο σπίτι νωρίς και ξεμέθυστος. Για την γμ..μένη την απαξίωση που λέγαμε.

...................................

Τις ιστορίες αυτές τις μάζεψα απο εμπειρίες άλλων. Το θέμα της απαξίωσης με απασχολεί. Διαπίστωσα ότι όταν σταμάτησα να δουλεύω για τρίτους, μερικοί γνωστοί δεν με υπολογίζουν όπως παλιά, θεωρούν ότι "εχασα πόντους". Οτι έγινα "η κυρία του κυρίου", χωρίς υπόσταση και γνώμη. Με παίρνουνε for granted κάτι που είναι ένα είδος απαξίωσης.

Αλλεργία

2008-04-01T21:02:00.003+03:00

Μα είναι δυνατόν 3 άτομα μέσα σε αυτό το σπίτι να πάθουν συγχρόνως αλλεργία?
Η δικιά μου φαρυγγίτιδα που με τραβολογάει απο τα Χριστούγεννα απεδείχθει αλλεργικής φύσεως. Μου έκοψε ο γιατρός σήμερα ένα κάρο φάρμακα σε σπρέι και σε χάπια.
Η μία μου γάτα έπαθε αλλεργικό σόκ γιατί έφαγε ένα λουλούδι της γλάστρας
Η άλλη μου γάτα είναι τώρα με αλλεργία, φταρνίζεται και τινάζεται..την παστώνω και εκείνη στα χάπια..

Και για όλα φταίει η μόλυνση, ναί η Αθήνα είναι μία απο τις πιο μολυσμένες πόλεις του κόσμου..
"Και τι θα κάνω, γιατρέ", λέω "δεν μπορώ να παίρνω χάπια εφ' όρου ζωής".
"Να πάτε να μείνετε στο Καστελόριζο", "εκεί δεν έχει φθάσει η μόλυνση"!
Ακούς?
Ακούω να λές.

Η ιδιοτέλεια σαν κίνητρο

2008-03-27T08:15:00.003+02:00

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που χρειάζονται ένα κίνητρο για να κάνουν κάτι. Υπάρχουν άλλοι που δεν χρειάζονται κίνητρο, το κάνουν αυθόρμητα. Οι περισσότεροι όμως που ξέρω θέλουν το κίνητρο. Τη δύναμη πίσω απο τα πράγματα. Η δύναμη αυτή μπορεί να είναι πρός όφελός τους ή πρός όφελος κάποιου συνόλου. Το όφελος όμως γίνεται κινητήρια δύναμη. Η δύναμη αυτή μπορεί να είναι μία ανταμοιβή, είτε ηθική, είτε υλική.

Οσοι δε κάνουν πράξεις βάσει κινήτρων, τους είναι αδιανόητο να καταλάβουν πως λειτουργούν εκείνοι οι άλλοι που κάνουν πράγματα χωρίς κίνητρο, χωρίς τα δικά τους μέτρα και σταθμά.
Ετσι έρχεται η ασυνενοησία.

Η κα Π. ποτέ δεν κάνει κάτι χωρίς κίνητρο, όταν προτείνει κάτι τα έχει σκεφτεί έτσι με το μυαλό της, είναι 10 εκατ. βήματα πιο μακριά απο εμένα που δεν καταλαβαίνω τα κίνητρά της. Και το αποτέλεσμα είναι πάντα πρός όφελός της. Συχνά-πυκνά δε, είναι πρός τη δική μου καταστροφή. Αυτό δεν την ενδιαφέρει. Αρκεί, να πραγματωθεί η δουλειά της.

Παλιά στενοχωριόμουνα πολύ. Μετά ήρθε η πικρία απόρροια της αχαριστίας. Τώρα απλά το γράφω σαν συμβάν που πέρασε, ακούμπησε, χαράκωσε, επούλωσε και έλιωσε.

"Οσο υπάρχουν άνθρωποι" θα συνεχίζω να μαθαίνω.

Aλληλογραφία

2008-03-14T18:07:00.008+02:00

Μου αρέσει να στέλνω κάρτες όταν ταξιδεύω σε διάφορα μέρη, πάντα φροντίζω να αγοράζω αρκετές και να τις ταχυδρομώ σε φίλους όχι μόνο ανα τον κόσμο αλλά και απο την Αθήνα. Ω! Ναί, grand ψώνιο είμαι και μ' αρέσει. Θα μπορούσα να πάρω ένα τηλέφωνο, να στείλω sms, e-mail, να μιλήσουμε με msn, skype , ναί συμφωνώ, όλα τα χρησιμοποιώ πλήν όμως υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι σαν και εμένα που μας αρέσει η παραδοσιακή γραφή. Να διαλέγουμε το χαρτί αλληλογραφίας, το στυλό, το χρώμα του μελανιού ίσως, το εξώφυλλο της κάρτας μέσα στα οποία θα αποτυπώσουμε με τον καλό/κακό/ψυχρό/και ανάποδο γραφικό μας χαρακτήρα, λίγο απο το είναι μας. Εκεί τα λάθη δεν υπάρχουν, δεν υπάρχει delete, χρειάζεται πρώτα να έρθει η σκέψη και μετά η αποτύπωση.

Επίσης μου αρέσει να λαμβάνω χειρόγραφα γράμματα ή κάρτες απο διάφορα μέρη του κόσμου. Απο φίλους μας που είχαν την τύχει να ταξιδέψουν, να μας θυμηθούν και να μας στείλουν μία καρτ ποστάλ, με δύο λόγια ώστε να χαρούμε και εμείς μαζί τους.

Μερικές φορές παλιά που είχα αναφέρει για αυτό μου το χόμπυ, είχα εισπράξει πολλές κοροϊδίες, πειράχτηκα γιατί με θεωρούσαν παλαβή οι συνομίληκοί μου, το βούλωσα και πέρα απο τους 10 φίλους που ανταλλάσουμε γραπτά τις σκέψεις μας, δεν τόλμησα να κάνω άλλους. Ούτε βέβαια ποτέ ανέφερα τη μανία που έχω με τα χαρτικά. Απο στυλό, πένες, μολύβια, γόμες, αυτοκόλλητα, παλιές χαλκομανίες που κολλάγαν όταν βρεχώντουσαν, χαρτιά περιτυλίγματος, κορδέλλες και βέβαια ποιότητες χαρτιών. Σε αυτό μου το ταξείδι στο κόσμο των χαρτικών δεν είμαι μόνη, έχω τον πεθερό που με συντροφεύει στις περιηγήσεις μου: έρχεται πότε-πότε (όταν αισθάνεται στενοχωρημένος) και χάνεται μέσα στη γραφική ύλη..γόμες για μολύβια Faber, γόμες για μηχανικά μολύβια, ολόσωμα μολύβια για ζωγραφική, ξύστρες παραδοσιακές ξύλινες, ή κάτι άλλες μεταλλικές που καρφωνόντουσαν πάνω στα θρανία, μελανοδοχεία παραδοσιακά, αμπούλες ή μελάνια κυρίως χρώματος βιολεττί, φακέλλους, διαφάνειες, ετικέττες..και όταν είναι να φύγει, παίρνει πάντα κάτι που να του αρέσει και είναι ευτυχισμένος.

Στη μπλογκόσφαιρα ανακάλυψα μία φίλη που της αρέσει η χειρόγραφη αλληλογραφία. Δεν ξεκινήσαμε έτσι, μου έστειλλε κάτι φανταστικά σαπουνάκια (πέρα απο τα γραφικά τρελλαίνομαι και για σαπούνια) απο τη χώρα που κατοικεί που συνοδευόντουσαν απο τις σκέψεις της γραμμένες στο χέρι. Ετσι της έγραψα και εγώ και μετά απο τόσα χρόνια κέρδισα άλλη μία φίλη λάτρη του χειρόγραφου λόγου.

Καλή είναι η τεχνολογία δεν λέω, αλλά το να γράφουμε αφήνουμε και ένα μέρος της ψυχής μας. Στο τελευταίο της γράμμα είχε μέσα αυτό το όμορφο βραχιολάκι για "να μη με πιάσει ο Μάρτης". Ευχαριστώ θερμά.

Ο Ελληνας διεθνώς

2008-03-07T15:38:00.003+02:00

Δεν ξέρω πώς καταφέραμε να γίνουμε ζωντόβολα, ίσως είμασταν ήδη και απλά εξαπλώθηκε η ασθένειά μας με τον καιρό.
Ειδα αυτό το βίντεο

και στην αρχή γέλασα πάρα πολύ. Η Aegean μιά χαρά εκμεταλλεύτηκε, την απολίτιστη ράτσα μας για να πουλήσει εισιτήρια. Γέμισε το Λονδίνο με ζώα, ελληνικής καταγωγής με δύο πόδια. Που σαν τα ζώα βρίζονται και κλωτσιούνται στη μέση του δρόμου..ΔΙΕΘΝΩΣ.
Μη χειρότερα!
Γιατί υπάρχουν και χειρότερα;
Με τίποτα ο Ελληνας δεν εκπολιτίζεται, είτε είναι άντρας είτε είναι η καρακατσούλω. Τι να τα κάνεις τα Λονδίνια, τα ρούχα, τις μόδες και τα πτυχία.
Σαν ζωντόβολο φέρεσαι, ζωντόβολο είσαι και θα είσαι.

Μας πήρανε είδηση !

Νεπάλ

2008-03-01T14:44:00.002+02:00

Το τρίτο και τελευταίο εγκεφαλικό το έπαθε ενόσω ήταν στο νοσοκομείο, εξαιτίας των δύο πρώτων. Μπήκε στην Εντατική και οι γιατροί δεν μίλαγαν σε κανέναν.

Ο σύζυγος.

Η οικογένειά του και τα παιδιά του ήταν στο πλευρό του απο τη πρώτη στιγμή που τον κάνανε εισαγωγή στο Νοσοκομείο.

Οι γονείς και τα παιδιά του.

Η γυναίκα του κάθισε μαζί του μέχρι που τον πήγαν στην Εντατική. Μετά έφυγε για το Νεπάλ. Στο προγραμματισμένο ταξίδι που είχαν σχεδιάσει μήνες πρίν οι δυό τους, πρίν του προκύψει το μοιραίο.

Η σύζυγος.

Στην Εντατική όμως ξύπνησε κάποια στιγμή και αναζήτησε τη σύζυγό του.

Ο ετοιμοθάνατος

Ειδοποιήθηκαν τα πάντα και μέσα σε 3 μέρες η γυναίκα επέστρεψε για να της κρατήσει το χέρι ενώ πεθαίνει. Ετσι πέθανε

ο σύζυγος.

........................................................

Πώς φεύγεις λοιπόν για το οπουδήποτε, και δη για μία τόσο μακρυνή χώρα, ενώ ο σύντροφός σου είναι στην Εντατική και οι γιατροί κουνάνε το κεφάλι τους στις ερωτήσεις περί ζωής;

Ολοι εμείς οι άλλοι, οι απέξω αν θέλετε.

Κολλητοί & αυτοκόλλητοι -Περί φιλίας

2008-02-22T08:07:00.008+02:00

Ακούω απο πολύ κόσμο να αναφέρεται στους φίλους τους σαν "ο κολλητός μου", "η αυτοκόλλητή μου" και αναρωτιέμαι. Πώς δηλαδή γίνεται κάποιος ο αυτοκόλλητός μου, τι σημαίνει κολλητός; Διαβάζοντας το λήμμα σε λεξικό 'αυτοκόλλητος = κατασκευασμένος έτσι ώστε να επικολλάται χωρίς τη προσθήκη κολλητικής ουσίας -δη κόλλας - " και το "κολλητός=κολλημένος" αναρωτιέμαι πώς μία φιλία με ένα άλλο άτομο μας κάνει τόσο οικείους ώστε να γίνουμε κολλητοί, ο ένας να κολλήσει πάνω στο πετσί του άλλου.

Αν έχετε εσείς βρεί τέτοιες φιλίες, μπράβο σας, σε μένα δεν μου έχουν τύχει. Επίσης θα ήθελα να εκμυστηρευτώ ότι δεν ξέρω αν θα μου άρεσε να μου τύχει και κάτι τέτοιο. Δεν θέλω ο φίλος μου να γίνει ένα με το δέρμα μου, να είναι ο καθρέφτης του εαυτού μου, να συναισθάνεται τις αγωνίες μου, να ανασαίνει τον ίδιο άνεμο με εμένα. Δεν μ' αρέσει η τόσο μεγάλη οικειότητα που εξομαλύνει τις διαφορές και γινόμαστε διάφανοι σωσίες. Τόσο οικείοι σε βαθμό βαρεμάρας.

Εχοντας φιλίες άνω των 25 ετών, μπορώ να διατυμπανίσω ότι με τις φίλες μου κολλητές δεν είμαστε, ευτυχώς. Η κάθε μία έχει τη προσωπικότητά της, τη διατηρεί, μιλάμε, γελάμε, έχουμε πολλά κοινά (αν δεν μοιάζαμε δεν θα συμπεθεριάζαμε-λένε οι σοφές παροιμίες), έχουμε όμως και τις διαφορές μας, έχουμε μάθει να μη σκαλίζουμε τις επιθυμίες της άλλης και κυρίως να κρατάμε ορισμένες μας απόψεις για τον εαυτό μας. Ιδιαίτερα σε θέματα επιλογής συντρόφων. Αλληλοσεβασμός είναι η λέξη.

Πάρε λοιπόν και τον "αυτοκόλλητο" τώρα που θα έχει την απαίτηση να αρχίσω να λέω τα προσωπικά μου με το νι και με το σίγμα για να σχολιάζει να εκφέρει γνώμες, να επηρεάζει και τα αντίστοιχα να τα κάνω και εγώ. Στο τέλος να συμφωνήσουμε ότι η επιλογή μου είναι ένα μεγάλο λάθος και να να κλαίμε και οι δυό μαζί, καταριώμενες την κακιά μας μοίρα.

Βαριέμαι.

Προτιμώ να μη συμφωνεί με τις επιλογές μου αλλά να μη ρίχνει λάδι στη φωτιά. Ούτε εγώ θα τηγανίζω ψάρια στη δική της στιά. Οταν βρισκόμαστε μαζί ας μη μυρίζουμε τηγανίλα, ψαρίλα, κρεμμυδίλα. Ας πήξουμε στ' αρώματα, άντε και στα πατσουλιά.

Αλλά δεν θα είμαστε κολλητές-αυτοκόλλητες. Η κάθε μία μας θα διατηρεί την ελευθερία της να είναι αυτεξούσια, χωρίς την άλλη. Με κάποιες εκμυστηρεύσεις αλλά όχι όλα τα μυστικά μας στη φόρα.

Αέναα μαθαίνουμε η μία απο την άλλη. Ετσι η σχέση έχει την ποικιλία της έκπληξης.

Τίποτα το αυτοκόλλητο δηλαδή.

Ονειρα, απώλειες, στόχοι

2008-02-16T11:16:00.024+02:00

Θυμάμαι στα 16 μου χρόνια τα όνειρά μου για το μέλλον. Ολα κόκκινα - και τι δεν ήθελα.

Πρώτος στόχος να φύγω μακρια απο τις πίκρες, μόλις είχα χάσει τον μπαμπά μου που πέθανε απο καρκίνο στα 55 του και η μητέρα μου κάτω με μανιοκατάθλιψη, ήθελα να εξαφανιστώ, να χαθώ στο ανώνυμο πλήθος, τις λύπες να τις αφήσω πίσω μου όχι όμως και να εγκαταλείψω. Ηθελα να αναστήσω τον πρόωρα χαμένο γονιό και να γιατρέψω τη μη ανατρέψιμη πίκρα της εγκαταλελειμένης χήρας.
Δεύτερος στόχος να πνιγώ στους ατμούς του έρωτα, εκείνου που σε συνεπαίρνει και σε αφήνει ξέπνοο, το σώμα να αχνίζει απο τον ιδρώτα της περίπτυξης και η καρδιά κουρασμένη απο τα καρδιοχτύπια, ξεκουράζεται. Μόνο το σέξ γύρευα τότε, σέξ χωρίς δεσμεύσεις, μόνο για την ηδονή, συνώνυμο της φυγής πάλι. Αρκετά βάσανα είχα στο σπίτι μου σαν προστάτης οικογένειας, να μου έλειπαν οι περαιτέρω δεσμεύσεις των ανδρών που μόλις με μύριζαν κόλλαγαν επάνω μου και ήθελαν να έχουν την αποκλειστικότητα - πάει να πεί, πέφτανε σύννεφο οι προτάσεις γάμου... (Φαντάσου έναν 30+ να θέλει να δεσμευτεί με ένα 16χρονο - ανώμαλο με τα σημερινά δεδομένα). Οσους Ελληνες όμως είχα γνωρίσει τότε, νταλκά μεγάλο για γάμο έθεταν..οπότε και εγώ γινόμουνα καπνός. Ηθελα να σπουδάσω πρώτα.

Στα 16 μου έθεσα τους στόχους της ζωής μου. Πώς θα με έβλεπα στα 45, πώς θα ήθελα να είμαι και πώς θα το πετύχαινα. Οι στόχοι μου μεγάλοι, η μέθοδος μου όμως μικρή. Με μικρά σταθερά βηματάκια θα έφτανα στη κορυφή. Τα μεγάλα βήματα είναι δύσκολα, σχεδόν άπιαστα. Τα μικρά όμως εύκολα.

Το εισιτήριο για ελευθερία ήταν οι σπουδές. Επεσα με τα μούτρα να παίρνω καλούς βαθμούς για να μπώ πανεπιστήμιο, να μη χάνω μαθήματα, να βγώ εγκαίρως και να φύγω για μεταπτυχιακά, ν' αλλάξω ζωή δουλεύοντας, γνωρίζοντας κόσμο κλπ.

Αυτό που δεν ήξερα τότε ήταν οι απώλειες.. οτι οι στόχοι δεν κατακτώνται έτσι όπως τους ονειρεύτηκες, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες. Εξωτερικοί που αφορούν και άλλους ανθρώπους. Φανταζόμουνα τον εαυτό μου τότε, πάνω-κάτω όπως είμαι τώρα. Ποτέ όμως δεν ονειρεύτηκα ότι θα έρθει η στιγμή που θα αναγκαστώ να στηθώ πάνω απο τη παλάντζα της ζωής μου ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΩ. Τι θέλω να έχω στα 45 μου? Οπως μου είπε η μοίρα,

1) ή θα έχεις τη ζωή σου και εκείνη του άντρα σου και μαζί θα πορευθείτε όσο θέλετε, ή θα έχεις παιδιά, τον άντρα σου αλλά εσύ θα λείψεις. Διαπίστωση ότι δεν είμαι Ιησούς. Δεν θέλω να θυσιαστώ για τους άλλους. Θέλω να ζήσω. Πονάει ξε-πονάει βάζω το βαρίδι στη ζυγαριά.

2) θα παντρευτείς κάποιον απο αγάπη και ενώ ακομη τον αγαπάς, έρχεται η περίσταση που σε κάνει να αξιολογήσεις τη ζωή σου και να αναγκαστείς να χωρίσεις..και με πολλές ψυχικές απώλειες. Η αγάπη ποτέ δεν σβήνει εντελώς..απλά μένουνε μόνο τα καλά σημεία. Αυτά πάντα θα κρατώ. Νέο βαρίδι.

3) Θα ξαναπαντρευτείς πολύ γρήγορα, πάλι μικρότερό σου. Μαζί θα κάνετε πράγματα, θα μαλώνετε, θα καυγαδίζετε, θα φιλιώνετε και πετραδάκι-πετραδάκι θα χτίζετε.

Αισθάνομαι την ανάγκη να βάλω νέους στόχους. Πιο κοντινούς όμως. Πώς θέλω να είμαι σε 20 χρόνια. Κατάκτηση με μικρά βηματάκια. Το θέμα υγείας είναι εξω, εδώ και 6 χρόνια με φροντίζω με γυμναστική, διατροφή, προληπτική ιατρική κλπ. Εχει ήδη αυτό το θέμα ξεκινήσει. Τα άλλα αρχίζω απο τώρα και τα σκέφτομαι. Κατά κάποιο τρόπο είμαι σε φάση "under construction".

Αγγελοι;

2008-02-02T22:45:00.000+02:00

Ποτέ μου δεν πίστευα στους Αγγέλους παρόλλο που και οι γονείς μου και ο ευρύτερος οικογενειακός μου κύκλος ήταν σίγουροι πως υπήρχαν και μου γάνωναν το κεφάλι πως κάνω λάθος. Ποτέ μου δεν είδα Αγγελο, τουλάχιστον όπως τους απεικονίζουν με φτερά και πούπουλα, θεωρούσα ότι όσα λέγανε ήταν παραμυθάκια σαν τον Αι Βασίλη.

Οταν πέθανε ο πατέρας μου διαπίστωσα ότι πρίν απο δύσκολες ώρες, εμφανιζόταν εκείνος στον ύπνο μου και κατά κάποιο τρόπο με καθοδηγούσε, γιατί όταν ξύπναγα (και έγραφα το όνειρο) είχαν ξεκαθαρίσει οι σκοτούρες στο κεφάλι μου και η απόφαση που έπαιρνα ήταν η καλύτερη για το αντικείμενο. Για πολλά χρόνια ο πατέρας μου ήταν ο Φύλακας της ζωής μου, ο Φάρος της σκούνας μου.

Οταν πέθανε η μητέρα μου, σταμάτησα να ονειρεύομαι τον μπαμπά μου, χάθηκε μέσα στα σύννεφα της λήθης άραγε, ποτέ μου δεν τον ξέχασα, υπάρχουν τόσα και τόσα να μου τον θυμίζουν ο,τι έχει σχέση με τη θάλασσα, τα καράβια, τις καταδύσεις, τον χαρταετό, τις απόκριες και τα καρναβάλια τόσες πολλές γλυκές αναμνήσεις που ζούν μέσα μου αλλά δεν τον ξαναείδα σε όνειρο. Αντίθετα έβλεπα τη μητέρα μου πάλι πρίν απο δυσκολίες να μου δείχνει δρόμους-διεξόδους-λόγους-φυγές, ήξερα εκ των προτέρων ότι άν μου προκύψει κάτι τι θα ακολουθήσω. Ετσι έγινε Φύλακας της ζωής μου , ο Φάρος της πιρόγας μου.

Οταν χώρισα με τον πρώτο μου άντρα, τον Μ, μου έκανε εντύπωση που ακόμη και τώρα, που έχουν περάσει τόσα χρόνια, συχνά τον ονειρεύομαι λίγο πριν τις μικρές φουρτούνες, αυτές που πάντα ερχονται, αναταρράσουν τα κύματα, τρομάζουν τα καράβια, αλλά δεν έχουν θύματα, είναι αναίμακτες αν θέλετε. Και πάντα όταν τον δώ γελαστό και άνετο, ξέρω ότι η μπόρα θα περάσει και ούτε που θα με βρέξει, ούτε σταλιά. Ετσι έγινε η παλιά αγάπη, Φύλακας της σχεδίας μου. Γιατί ναί μεν τσακωθήκαμε και χωρίσαμε τα τσανάκια μας, μετά όμως συμφιλιωθήκαμε, συγχωρήσαμε ό ένας τον άλλο και αλληλο-ευχηθήκαμε "καλά να περνάς".

Απο σκούνα, πιρόγα, σχεδία. Γιατί όσο ωριμάζει κανείς αφήνει πίσω του τα βαρίδια. Ετσι κι αλλιώς οι σχεδίες κουμαντάρονται ευκολώτερα, δεν είναι για πολλές προμήθειες μόνο τα απαραίτητα, ούτε και αντέχουν πολλά πλήθη, μόνο όσους αξίζουν για σένα πραγματικά και αν προσαράξουν κάπου, όλο και με κάποιο υλικό θα τις επιδιορθώσεις. Και θα βγείς πάλι στο σεργιάνι της ζωής.

Ανθρωποι και άνθρωποι

2008-01-28T08:32:00.000+02:00

Υπάρχουν άνθρωποι που τους αγαπάμε
Υπάρχουν άνθρωποι που τους μισούμε
Υπάρχουν άνθρωποι που μας είναι αδιάφοροι
αλλά
υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουμε ούτε να τους ξέρουμε.
............................................

Και αυτοί οι τελευταίοι δυστυχώς μόνο απο κοντά μας δεν το κουνάνε. Είτε μας κυβερνούν, είτε βρίσκονται στον οικογενειακό μας κύκλο, δεν μας ωφελούν, αντίθετα η παρουσία τους μας βλάπτει.
Σαν μύξες μας κυνηγάνε, κολλάνε επάνω μας και λερώνουν.
Οχι ανεπανόρθωτα, αλλά έστω και προσωρινά τη ζημιά τους τη κάνουν.

Αν αντιδράσουμε, γίνονται ομηρικοί καυγάδες και γατζώνονται όλο και πιο πολύ
Αν δεν αντιδράσουμε, θεωρούν ότι έχουν το πάνω χέρι, έτσι γατζώνονται όλο και πιο πολύ.
Η φυγή είναι μία λύση
Πόσοι όμως απο εμάς μπορούν να φύγουν?
Είμαι δειλή. Δεν μπορώ να κόψω το λώρο.

Βαβέλ

2008-01-24T23:19:00.001+02:00

Ο αγαπημένος μου πίνακας που κατάφερα να τον βρώ και σε jigsaw puzzle. Αντιπροσωπευτικότατος για τις εποχές που ζούμε, τόσο σαν χώρα, όσο και σαν πολίτες.

Κάπως έτσι αισθάνομαι και εγώ, σαν να είμαι μπλεγμένη σε λογείς γκρίνιες και κακουργίες, λόγια, κουτσομπολιά, κακκίες, αχαριστίες και κίβδηλες ζωές.

Σαν άνθρωπος όμως είμαι αισιόδοξη, χαρούμενη, "οπου κέφι και χαρά πρώτη η Μαγδάλω" που λέει και η παλαιά ρήση.

Αναβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

----------------------

"The Tower of Babel" by Brueghel (1000 pieces jigsaw puzzle)

ΤΣΟΥΡΕΚΙ

2008-01-17T15:25:00.000+02:00

Χθές μου χτύπησε τη πόρτα η συνυφάδα μου και μου έφερε ένα τσουρέκι ζεστό-ζεστό που το έφτιαξε εκείνη. Οχι δεν γιορτάζω, ούτε είχα καμμία επέτειο. Αντίθετα πονοκέφαλο είχα και προεόρτια δεύτερης φαρυγγίτιδας. Της δώσανε τη συνταγή, είχε χρόνο, το έφτιαξε και σκέφτηκε να μου το προσφέρει. Επειδή ξέρει ότι μ' αρέσει το μαχλέπι.

Συγκινήθηκα πάρα πολύ που χωρίς αφορμή με σκέφτηκε. Η προσφορά της τιμήθηκε δεόντως, ως το βράδυ δεν έμεινε ψίχουλο.

Είναι αυτά τα μικρά πραγματάκια που λένε κάτι για τους ανθρώπους. Τουλάχιστον στη ζωή μου πάντα τα μικρά προσέχω, τα σχεδόν απαρατήρητα. Τα μεγάλα που κυκλοφορούν με τις ροκάνες τους αναγκαστικά θα σε κάνουν να τα δείς, όχι όμως και να τα ασπαστείς.

Τα μικρά σμαραγδάκια στη θάλασσα της αδιαφορίας είναι σπάνια.

Ευχαριστώ!

Τη πάτησα.

2008-01-14T21:26:00.000+02:00

Τη μπανανόφλουδα μιά χαρά!

Εκανα ή μάλλον είπα μιά απίστευτη χοντράδα, στο λάθος πρόσωπο, τη λάθος στιγμή.

Κι μετά τι γίνεται? Πώς την παίρνεις πίσω? Πώς επανορθώνεις?

Υπάρχει και η "συγνώμη". Και όταν είναι τέτοιες οι περιστάσεις που δεν μπορείς να το πείς γιατί το άλλο πρόσωπο ίσως να μη το ξαναδείς?

Το αφήνεις να περάσει ελπίζοντας να είσαι σοφώτερος την επομένη..αν υπάρξει δλδ επομένη?
Είναι μερικές φορές που φέρομαι σαν απερίσκεπτο Κριαράκι. Και μετά μετανοιώνω. Τη μαλακία μου όμως την έχω κάνει.

Νιαρούυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ!

Ψάρια έξω απο το νερό

2008-01-08T22:43:00.000+02:00

Σαν ψάρι αισθανομαι όταν είμαι σε συγκέντρωση με συνομήλικές μου γυναίκες. Δεν έχω τι να τους πώ. Οι περισσότερες γνωστές μου μιλάνε συνεχώς για τα παιδιά τους. Πότε είπαν τσά, πότε φάγανε, πως κολύμπησαν, πότε κλάσανε, πότε κοιμήθηκαν. Εντάξει τα αγαπάνε, δεν λέω. Αλλά αυτό το συνεχές μπούρου-μπούρου.. έχω όρεξη κυρίες μου ν' ακούω για τα καμάρια σας, ειδικά εγώ που δεν έχω παιδιά? Ερχονται σπίτι μου...μπλά-μπλά για τα παιδιά τους. Πάω στο σπίτι τους..μπλά-μπλά για τα παιδιά τους και αν αλλάξω θέμα..απο εκεί το πάνε, απο εδώ το πάνε ΠΑΛΙ στα μωρά.. Προφανώς η ζωή τους όλη είναι αυτά τα παιδιά, το Α και το Ω της ύπαρξής τους. Ε! Ας κάτσουν σπίτι τους τότε, να με απαλλάξουν απο την ηλιθιότητα.

Ηρώδη δεν έκανες καλή δουλειά. Απο τις μάνες έπρεπε ν' αρχίσεις.

Αμα αφήσουν τα παιδιά τους στην άκρη βρίζουν τους συζύγους τους.

Αλλο βίτσιο και αυτό. Απο τη μιά να του τα παίρνεις "για τα παιδιά" και απο την άλλη να τον βρίζεις, ή χειρότερα να τον περιγράφεις στα ιδιαίτερα σας.. Αλλη όρεξη δεν είχα να μάθω τι έχει στο βρακί του ο άντρας σου! Η τι το κάνει αυτό που έχει! Μα είσαι τρελλή!

Ασε δε τις χωρισμένες..αυτές περιγράφουν τις ξεπέτες τους, για λίγη τσίπα δεν μιλάμε, δεν περισσεύει καθόλου.

Η ΒΑΡΕΜΑΡΑ. Ανοίγω το στόμα μου μόνο για να τρώω ή για να χασμουριέμαι. Και όποτε μπορώ δεν πάω.

Προτιμάω πάντα να κάνω παρέα νεώτερους και νεώτερες απο μένα, αν μη τι άλλο τα μυαλά μου πρός τα εκεί έχουν μείνει. Εχω κολλήσει στο 30. Εκεί ακλόνητη. Με αυτές και με αυτούς μόνο μπορώ να συννενοηθώ.

Παλιά ανησυχούσα, μην είμαι ανώριμη, φεγγαροχτυπημένη, μουρλή.. τώρα πιά δεν με νοιάζει. Είμαι ότι θέλετε να είμαι αρκεί να μη αισθάνομαι ότι έχω βουλιάξει στο βαθύτερο τέλμα.

Deal?

Twinkle, twinkle little star

2008-01-03T18:30:00.000+02:00

Οι καλύτερες ευχές είναι αυτές που ποτέ δεν ξεστόμισα. Τις είπα στον εαυτό μου, τις είπα στο Αστέρι μου, τις είπα στον ουρανό, τις είπα στο θεό, μόνο που τον ήχο της φωνής μου οι άλλοι άνθρωποι δεν τον άκουσαν.
Ευχές δεν κάνω κάθε χρόνο..πολύ σπάνια. Ως τώρα έχω κάνει 2.

Οι ευχές μου δεν πραγματοποιούνται τον επόμενο χρόνο γιατί δεν ζητάω κάτι απλό..π.χ. ένα ωραίο αυτοκίνητο.
Κάποτε ζήτησα Μία Ζωή. Αυτή η ευχή δεν πραγματοποιήθηκε.
Μιά άλλη φορά ζήτησα να Σωθεί μιά Αλλη Ζωή. Αυτή η ευχή πραγματοποιήθηκε.
Οχι όμως τον επόμενο χρόνο, κάποια στιγμή μέσα στο άπειρο, στο χρόνο της ζωής μου, πραγματοποιήθηκε.

Φέτος έκανα άλλη μία!.

Πώς είναι?

2007-12-30T21:02:00.000+02:00

...να βγαίνεις έξω και να μη θέλεις να πηγαίνεις σε δρόμους με πολλά φωτισμένα καταστήματα γιατί σε στενοχωρούν να ταβλέπεις?

Δεν είναι ότι δεν έχεις χρήματα να διαθέσεις...έχεις και πολλα -

Ούτε ότι δεν έχεις χρόνο..έχεις και πολύ.

Λές ότι σε στενοχωρεί να βλέπεις να πωλούνται όλα αυτά τα πράγματα, μαυρίζει η ψυχή σου όταν βλέπει τις πλούσιες βιτρίνες που πουλάνε όλων των ειδών τα καλούδια, απο τσιμπιδάκια έως έπιπλα, απο ρούχα έως..τον ουρανό με τ' άστρα!.

Λές ότι σε στενοχωρεί η έκθεση του πλούτου.

Λές ότι δεν σ' αρέσει η στολισμένη Χριστουγεννιάτικη Αθήνα, ούτε η επιτακτική ανάγκη ν' αγοράσεις πράγματα λόγω των ημερών.

Λές ότι όλα αυτά που συντελούν μία χαρμόσυνη ατμόσφαιρα σε θλίβουν, σε αγχώνουν, αν μπορούσες ν' αποφύγεις το shopping το κάνεις, κλείνεσαι σπίτι σου και το αναθέτεις σε άλλους, αρκεί να μην σε αγγίζει.

θέλεις να φύγεις μακριά, να κρυφτείς, ώστε τίποτα απ' αυτά να μη σε ταράζει. Ετσι τις χρονιάρες αυτές μέρες, παίρνεις την οικογένειά σου και φεύγεις..

Σε ακούω αγαπητή μου και απορώ! Και αναρωτιέμαι. Τί άνθρωπος είσαι?

Innocent bystanders

2007-12-26T21:39:00.000+02:00

Είμαστε εμείς όλοι όταν παρακολουθούμε τα παιχνίδια εξουσίας που εκτυλίσονται μπροστά στα μάτια μας, μεταξύ της κας Π, της πεθεράς μου και της αδελφής της. Δεν είμαστε και τόσο innocent, αυτό να λέγεται, γιατί μεν βλέπουμε τι γίνεται αλλά δεν παίρνουμε θέση πλέον. Τη πήραμε μία φορά και βγήκαμε ζημιωμένοι.

Το παιχνίδι εξουσίας έχει και παίχτες:, 3 συνομίληκες γιαγιάδες, η Π , χήρα ετών 85, η πεθερά παντρεμένη σχεδόν 80 και η αδελφή της χωρισμένη ετών 74. Κοινωνικά ανήκουν στην ίδια τάξη, είναι εύπορες και με σχετικά καλή υγεία. Θα έλεγε κανείς ότι μιά χαρά παρέα θα έκαναν.

Μετακομίζοντας σε οικογενειακή πολυκατοικία ήθελα να πιστεύω ότι η κα Π θα δέσει πολύ καλά με τις άλλες συνομήλικες γυναίκες. Απατήθηκα. Πίσω απο τη πλάτη τους τις περιφρονεί, θεωρεί τη πεθερά μου "ωμή, υπερβολικά ετοιμόλογη, διπρόσωπη (κανει τη καλή ενώ δεν είναι) , μονίμως δυσαρεστημένη ό,τι και να της κάνεις (εννοώντας όσες τεμενάδες να της κάνεις) και άτρωτη στην κοινωνική κριτική", την αδελφή της "οπισθοδρομική (γιατί δεν ντύνεται μοντέρνα) και με υπερβολική προσκόλληση στη μαγειρική". Απο μπροστά όμως είναι όλο γλύκες (ήταν δλδ, ώς τώρα-πρίν γίνει το ΜΠΑΜ), ότι είναι χρυσή συντροφιά γιατί έχουν κάνει καρέ και παίζουν σχεδόν κάθε μέρα χαρτιά.

΄Στη κα Π αρέσει να κάνει το δικό της. Ετσι έχει μάθει-κακομάθει. Επίσης της αρέσει να διοικεί, να κάνει κατήχηση και να δημιουργεί "αυλή" όπου τα κουτσομπολια είναι το πιάτο ημέρας. Η πεθερά δεν τσίμπησε, αντίθετα ενώ της αρέσουν τα χαρτιά και παίζει, κάνει τα δικά της, πάει τις βόλτες της με τον άντρα της, ασχολείται με τα παιδιά της και τα εγγόνια ττης, ντύνεται-στολίζεται-μαγειρεύει, προσέχει την υγεία της και άμα..της τη δώσει, τα πετάει όλα κάτω και φεύγει. Δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της πόσο μάλλον ..νταβατζιλίκι!.

Κάθε λοιπόν που έρχονται οι δύο Grannies-Barbies σε σύγκρουση, η Π αρρωσταίνει. Τη πιάνει το στομάχι της απο νεύρωση, κάνει εμετό κλπ, κλπ δημιουργείται μία σκατοκαταση, γιατί είναι απαιτητική "άρρωστη", φέρεται πολύ αυταρχικά σε όλους..με αποτέλεσμα να γίνεται το σώσε εδώ μέσα. Το καταλαβαίνουμε ότι αρρωσταίνει απο τα νεύρα της. Ολοι πλέον το έχουμε εμπεδώσει.

Ετσι καταλήγω στο συμπέρασμα ότι παίζουνται παιχνίδια εξουσίας, για το ποιά γάτα θα επικρατήσει της αλλης. Το έπαθλο ποιο άραγε έιναι? Ελπίζω όταν με το καλό βρεθεί ν' αξίζει και τον κόπο!