Το σκουλαρίκι

Σήμερα είχα πάει να ψωνίσω τρόφιμα για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Μετά πήγα σε ένα ταμείο και περίμενα στην ουρά να έρθει η σειρά μου. Μπροστά μου ήταν ένας ψηλός άνδρας, μα πολύ ψηλός, ούτε ως το στομάχι δεν του έφθανα, ήταν και σωματώδης ηλικίας κάπου μεταξύ 55-65. Φορούσε ένα καπελλάκι ήλιου με γείσο σαν τα διαφημιστικά που δίνουν μπλέ και είχε ένα μικρό κρίκο περασμένο στο αριστερό του αυτί.

Οταν ήρθε η σειρά του πλήρωσε, έβαλε τα πράγματά του στο καρότσι του αλλά δεν έφυγε, απλά με ρώτησε ευγενικά με ξενική προφορά αν ήθελα να με βοηθήσει, οπότε φυσικά του είπα βεβαίως και ευχαριστώ πολύ, έβαλε τα πράγματά μου προσεκτικά στο καρότσι, κάτω τα βαριά, επάνω τα ελαφρύτερα, γρήγορα δούλευε και πολύ αποδοτικά.. Στο τέλος δεν ξέρω πως μου ήρθε και του είπα "danke" λέξη που τον χαροποίησε και μου ευχήθηκε στα γερμανικά καλά Χριστούγεννα και ευτυχές το νέο έτος. Βγαίνοντας έξω είδα ότι φόρτωσε τα πράγματά του σε μία μηχανή και έφυγε..

Σκέφτομαι πόσο επηρεάζει η εξωτερική εμφάνιση μερικούς ανθρώπους και πόσο πολλοί απο εμάς είμαστε πολύ αρνητικά διατεθειμένοι να ανεχθούμε τα παιδιά μας να φορέσου σκουλαρίκια, να στολίσουν το σώμα τους με μόνιμο τατουάζ, να τρυπήσουν αυτιά, μύτες, αφαλούς και εγώ δεν ξέρω τι άλλο για διακοσμητικά, να βάψουν τα μαλλιά τους, να βάλλουν κοτσιδάκια κλπ..

Αλήθεια τι πιστεύουμε ότι είναι ένα άτομο που φοράει σκουλαρίκι? Οταν λέω άτομο εννοώ ένας άνδρας.

Μήπως δεν είναι σοβαρό? Ευπρεπές? Καλό?

Το αντίστοιχο σκουλαρίκι αν το φόραγε μία κοπέλλα θα την αντιμετωπίζαμε το ίδιο?

Μήπως έχουμε συνδυάσει μιά βάρβαρη, ρεζίλικι, και χουλιγκάνικη συμπεριφορά με τις τρυπημένες γλώσσες και με κουρέματα τύπου Μοχώκ (καράφλα με όρθιες έντονα βαμμένες τρίχες στην κορυφή να πέφτουν πρός τα κάτω σαν τη χαίτη του αλόγου), με τα τατουάζ στις πλάτες, ποπό, ώμο και όπου αλλού? Μήπως τρομάζουμε όταν βλέπουμε τον γιό μας με πλήρες μέηκ απ, την κόρη μας σε στύλ Γκότικ ή βαμπίρ, ότι κάτι άσχημο σημαίνουν όλα αυτά.?

Η πραγματικότητα δεν δηλώνει ότι όλοι όσοι διακοσμούν εμφανώς τον εαυτό τους είναι και απόκληροι, ρεμάλια, χαμηλού επιπέδου, χούλιγκανς...αποδιοπομπαίοι άνθρωποι.

Το κόσμημα δεν είναι ένδειξη ότι κάτι κακό συμβαίνει, μάλλον είναι ένα κόκκαλο που μας το σείουν μπροστά στα μάτια μας όσοι θέλουν να είναι διαφορετικοί.

Προκαλούν.

Ναί, τους αρέσει να τραβάνε την προσοχή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι περισσότερο σάπιοι απο όλους αυτούς του βάρβαρους που τα σπάνε κάθε χρονιά στις πορείες.

Η διαφορά τους φαίνεται.

Αυτούς που φοβάμαι περισσότερο είναι εκείνοι που η διαφορά τους δεν φαίνεται..

Το μαγικό ραβδί

Διαβάζω το blog της Chloe ότι θέλει να ζήσει για πάντα, να είναι μία αθάνατη, να ζεί όπως τώρα, να είναι δηλαδή νέα, δραστήρια, όμορφη..........να ζήσει μέχρι τότε που τελειώνει ο γήϊνος χρόνος και αρχίζει εκείνος του απείρου..
Το σκέφτομαι το όλο θέμα πολύ αυτές τις μέρες. Πώς θα ήταν να ζούμε για πάντα?
Από ρομαντικής πλευράς φαντάζομαι θα ήταν τέλειο εφόσον θα μπορούσαμε να απολαμβάνουμε τη ζωή και τους δικούς μας ανθρώπους, γεροί και δυνατοί...
ΚΙ για να απολαμβάνουμε θα χρειαστεί πέρα απο εμάς να είναι αθάνατος και ο περίγυρός μας, οι άνθρωποι που αγαπούμε και μας αγαπούν..

ΚΡΑΚ!

Κάτι στραβό γίνεται με μένα γιατί ενώ η τρυφερή ψυχή της Χλόης μιλάει για έναν ιδεατό κόσμο με λουλουδάκια σπαρμένο.. έρχεται ο δικός μου νούς και πετάει πέτρα στο γυάλινο παλάτι της Χιονοβασίλισσας, που στο τέλος - τέλος είναι ένα όμορφο παραμυθι που σαγήνευσε γενιές και γενιές κοριτσιών...ένα αθάνατο έπος με κακές παγερές μεγαλειώδεις βασίλισσες που θέλουν όλα να τα κυβερνούν και μικρά αλλά πονηρούτσικα αλεπουδάκια που νικούν και δίνουν ένα τέλος πετώντας τη πέτρα στο παγωνένο παλάτι..

Και πάμε στο να είμαστε αθάνατοι. Εσείς θέλετε να είστε αθάνατοι? Ατομιστικά αν το πάρουμε δεν ακούγεται και τόσο ωραίο..πόσα χρόνια θα απολαμβάνουμε τους δικούς μας ανθρώπους? Εμείς είμαστε αθάνατοι, όχι και εκείνοι..κάποια στιγμή που ενώ εμείς συνεχίζουμε να είμαστε 30 ετών, τα παιδιά μας θα πεθάνουνε απο γήρας 80+, άσε δε ο σύντροφος, οι γονείς μας κλπ....
Πώς θα αντέξουμε να δούμε τους δικούς μας να πεθαίνουν?

Ερχεται το μαγικό ραβδί και 'φζουυυυμ" κάνει και την οικογένειά μας αθάνατους...

Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα? Οχι δυστυχώς όχι θα χρειαστεί να κάνουμε και τα παιδιά των παιδιών μας αθάνατα..τι θα ζούμε όλοι και θα πεθάνουν τα εγγονάκια μας? Μη το ξαναπείς!!

Σαν αθάνατοι όμως θα έχουμε και κάποια μειονεκτήματα...

1) η εργασία, για πόσο θα δουλεύουμε? Εδώ χωρίς να έχουμε κατακτήσει "το εις αιώνα των αιώνων αμήν" δουλεύουμε κάποιες πολλές ώρες..σκέψου να μυριστούν οι εταιρείες ότι

• θα μείνουμε νέοι για πάντα και προπαντώς γεροί - αυτό σημαίνει ότι άπαξ και έχουμε καλή υγεία δεν θα χρειαζόμαστε ασφάλειες, άδειες και ιατρική περίθαλψη σε περίπτωση ασθένειας
• ο νέος άνθρωπος αποδίδει περισσότερο, άρα θα δουλεύουμε και περισσότερο (οι διακοπές δεν θα υπάρχουν σαν λήμμα ούτε στα λεξικά)
• επίσης δεν θα χρειάζονται να μας δίνουν ένσημα για τη σύνταξη μας, ποιά σύνταξη όταν ζήσουμε πάνω απο 2 αιώνες?

2) η διαβίωση, τώρα σχετικά καλά ζούμε στην Ελλάδα/στον κόσμο, αλλά σε 50-100 χρόνια κατ' αρχήν θα υπάρχει Ελλάδα (ναί! ξέρω η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει, αν όμως γίνει κανένας πόλεμος, ίσως να αλλάξουν τα σύνορα...και οι κυβερνώντες (γιατί πάντα θα υπάρχουν κάποιοι ξύπνιοι που θα οδηγούν τους λιγώτερο ξύπνιους) γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν θα πάθουμε όντας αθάνατοι, μας βλέπω στην πρώτη γραμμή..) ή θα ζούμε σε άλλη γή και χώρα? Θα είναι οι συνθήκες ζωής μας οι ίδιες με τις τωρινές ή θα γίνουν τύπου Mad Max, Highlander, Matrix, κλπ. Γιατί αν γίνουν με συγχωρείτε αλλά προσωπικά δεν θα πάρω..

Γκούχ! Γκούχ! λέει ο ανώμαλος. Γιατί εσύ να είσαι αθάνατος και όχι και εγώ..? ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ! Δώστε αθανασία στον λαό..

Τότε θα δέσει το σιρόπι..

Ολοι θα είναι αθάνατοι

Και οι κυβερνώντες

Και οι εργοδότες

Και οι κακές πεθερές

Και όσοι/όσες σου τα πρήζουν

Ποιός θα πρωτοπατήσει το κόκκινο κουμπί ΤΗΣ έκρηξης?

Επειδή όμως δεν μπορούν να γίνουν όλοι αθάνατοι γιατί δεν θα χωράει όλος αυτός ο κόσμος στη Γή, και δεν θα υπάρχει χώρος για καλλιέργειες, αθάνατοι θα γίνονται όσοι πληρούν κάποια κριτήρια..

Ετσι θα συσταθούν επιτροπές υποβολής κριτιρίων

Σχολεία, πανεπιστήμια και λοιπά ιδρύματα για την απόκτηση των πτυχίων/κριτηρίων

Φυλλάδες επίλυσης προβλημάτων (όπως αυτές των Γυμνασίων), λαδώματα και ρουσφέτια..

ώστε κάποιοι λίγοι να πάρουν αλλά όχι όλοι...

Α! Ρε Οργουελ ! Πόσο μπροστά ήσουνα και απο την εποχή μας

Αποκαθήλωση

Δείξε μου τη/τον σύντροφό σου και θα σου πώ αν είσαστε ευτυχισμένο ζευγάρι.


Πώς είναι το πρόσωπό της, το βλέμμα της? Τα μάτια της τι λένε ? Μήπως είναι σβησμένα σαν κρατήρες ηφαιστείου, να αναπολούν περασμένα μεγαλεία απο φωτιές που έγιναν κάρβουνο, το κάρβουνο το πήρε ο άνεμος, το διέβρωσε η θάλασσα των δακρύων και το έχασε απο τα μάτια της..?
Μήπως είναι οργισμένα σαν φωτιές πυρπολημένων δασών, φωτιές που λιώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, ατίθασσες, αδέκαστες, άπονες φλόγες γλείφουν αυτάρεσκα τα θεμέλια μιάς παλιάς αγάπης και τα κάνουν κάρβουνο..?
Μήπως είναι αδιάφορα σαν τα πλήθη που οργώνουν τις μεγαλουπόλεις, ένας-ένας οι άνθρωποι είναι όλοι τους καλοί, σαν πλήθος όμως βουβαίνονται και ο καθένας κυττάει μόνο τη πάρτη του..δίπλα αν πέσεις, σε πατάνε..αδιάφορα, σκληρά, σε νοιάζει?

Πώς είναι η έκφρασή της? Χαρούμενη? Να σε κυττά στα μάτια και να γελάει, να χαίρεται που είσαι εκεί, που απλώνεις το χέρι να περιμαζέψεις μιά μπούκλα που παραστράτησε..?

Δυστυχισμένη? που φωνάζει απελπισμένη και εσύ λείπεις, κυνηγάς τα αστέρια, τη φήμη, το χρήμα και ξεχνάς. Οι τοίχοι πνίγουν τους ήχους το μόνο που μένει είναι ένα λεκιασμένο τζάμι.
Αγρια? Σαν τη φουρτουνιασμένη θάλασσα που αδυσώπητα παρασέρνει τα πάντα και αφού όλα λιώσουν και πνιγούν καταλαγιάζει με την πεποίθηση ότι ζεί ο βασιλιάς Αλέξανδρος..ότι ζεί ο μύθος ότι αγαπάς.΄

Και ο άντρας έρχεται να καλύψει τις τρύπες.
Και πατέρας
Και εραστής
Και να δίνει
Και να μην ζητάει
Και να μην παίρνει
Η
Να παίρνει άλλα όχι αυτά που θέλει
Και να το βουλώνει
Και άμα δεν του αρέσει
τη βόλτα του

Και τα βλέπω αυτά και στενοχωριεμαι

Αλλά σωπαίνω και
περιμένω να δώ
την εξέλιξη μιάς ιστορίας
πρώην αγάπης

Οταν το ζευγάρι παίζει ξύλο

Θίγω αυτό το θέμα γιατί με βασανίζει πολύ καιρό. Βλέπω ανθρώπους στο δρόμο, αμέριμνοι περπατούν και σκέφτομαι τι να κρυβουν άραγε μέσα τους, είναι όντως έτσι τα πράγματα με τη ζωή τους όπως δείχνουν ή έχουν κάποιους άλλους εαυτούς που καραδοκούν έτοιμοι να τσακίσουν τον σύντροφό τους την Χ στιγμή, έλα μωρέ τώρα μια κακκιά στιγμή ήταν πώς κάνεις έτσι, να πάρουν τη συχώρεση μέχρι την επόμενη κακκιά στιγμή.

Θυμάμαι πρίν 8 περίπου χρόνια τους Β και Α, φίλους μας. Γνωρίσθηκαν στο Πανεπιστήμιο, μείνανε λίγα χρόνια μαζί, τελείωσε εκείνος τη θητεία του, βρήκαν και οι δυό δουλειά και μετά με τις ευλογίες των γονέων τους παντρεύτηκαν. Στην αρχή όλα καλά. Ταιριάζανε πολύ μεταξύ τους, φαινομενικά όλα ήταν μιά χαρά. Μετά όμως απο μερικά χρόνια εκείνος άρχισε να νευριάζει όλο και περισσότερο και εκείνη να παθαίνει ημικρανίες. Το πρόβλημα ήταν ότι όταν εκείνος γύριζε απο τη δουλειά του 9/10 φορές ήταν φουσκωμένος απο τα νεύρα του και αρπαζόταν με το παραμικρό, έβαζε τις φωνές και μοίραζε χαστούκια. Αργότερα άρχισε να κλωτσάει κιόλας, στον ποπό, στα πλευρά, να ρίχνει τσιμπιές, μιά φορά την πέταξε κάτω απο το κρεββάτι, την έκλεισε έξω..

Καλά, καθόταν η Α έτσι σαν το σακκί και τις έτρωγε? Ηξερε και καράτε. Ποτέ όμως δεν μπόρεσε να τον χτυπήσει ούτε να αμυνθεί αλλά καθόταν και έβλεπε να διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια της ένα δράμα, το δικό της.

Δεν μίλαγε σε κανέναν. Ντρεπόταν.

Τι να πεί? Οτι για μιά ακόμη φορά κάθισε σαν το χάπατο και την έκανε τόπι μπροστά στα μάτια του παιδιού που είχε χωθεί κάτω απο το κρεββάτι?

Μία φορά, στην αρχή αντιστάθηκε και του έδωσε μιά σφαλιάρα και αυτός την χτύπησε στο κεφάλι με ...δεν θυμάται τι ήταν κατσαρόλα, τηγάνι, πιάτο.. μόνο ότι έπεσε κάτω και μετά ξύπνησε στο Νοσοκομείο..ευτυχώς ένα καρούμπαλο, μία διάσειση και πληγωμένη υπερηφάνεια.. Το ζευγάρι τελικά χώρισε.

Το θέμα που με απασχολεί είναι η βία μέσα στο ζευγάρι. Πόσες φορές δεν ερχόμαστε στο σπίτι έξαλλοι, είτε γιατί ο διευθυντής μας έκανε γυμνάσια, είτε γιατί εμείς δεν καταφέραμε να πετύχουμε τους στόχους μας, πάντα βρίσκονται οι 1000 λόγοι να επιστρέψουμε με νεύρα. Και τι τα κάνουμε τα νεύρα?

Αν τα καταπιούμε, θα αρρωστήσουμε.

Αρα πρέπει να τα βγάλουμε πρός τα έξω. Ωραία! Πρός τα πού, παρακαλώ?

Δεν είναι εφικτό να βγούμε στο μπαλκόνι και να βρίζουμε τα σύννεφα γιατί θα μας πάρουν για τρελλούς...που μπορεί και να είμαστε άλλά δεν είναι εκεί το θέμα.

Ούτε ξέρω κανέναν που έχει εγκαταστήσει στο σαλόνι εκείνο το σακκί που έχουν οι πυγμάχοι και το χτυπάνε για να ξεθυμαίνουν...στο σαλόνι κιόλας...άκου πράγματα!

Αρα...?

Λέει κάποιος ότι ο ήρεμος διάλογος με τον/την σύντροφό μας θα μας ηρεμήσει κλπ, κλπ. Σίγουρα μπορεί και να γίνει αυτό, εφόσον είμαστε ώριμοι και σαν άνθρωποι και σαν μέλη της σχέσης.

Η εκτόνωση του ανώριμου θυμωμένου συζύγου όμως, είναι οι φωνές, το βρισίδι, ο βιασμός της συζύγου όχι μόνο ο σεξουαλικός, υπάρχει και ο ηθικός, οι καυγάδες, και πάει λέγοντας όσο χρειάζεται ώστε να εκτονωθεί η πίεση. Και μετά γονυπετής σου ζητώ συγνώμη αγάπη μου, ήταν η κακιά στιγμή...νά οι ανθοδέσμες, να τα δαχτυλίδια..και μετά πάλι τα ίδια.

Και αν τώρα ο/η σύζυγος έχει πείρα απο ξυλοδαρμούς γιατί τους βίωνε σαν παιδί όταν οι γονείς του δερνόντουσαν, το ίδιο θα κάνει και στην τωρινή οικογένειά του, ο πόνος του τότε, ελάχιστα τον/την ευαισθητοποίησαν σαν άνθρωπο..

Και το φοβερώτερο απο όλα είναι ότι τα ζευγάρια τύπου Β&Α είναι ελάχιστα. Οι περισσότεριοι δαρμένοι σύζυγοι επιλέγουν να συνεχίζουν να συμμετέχουν/ανέχονται αυτό το έγκλημα που γίνεται εις βάρος τους, μη τολμώντας ούτε τη φυγή.

Victorian christmas

Σήμερα τρελλάθηκα απο τη χαρά μου γιατί μόλις μπήκα στο σπίτι με περίμενε ένα πακέτο, όπου είχε μέσα τις χριστουγεννιάτικες κάρτες που θα στείλουμε στους φίλους μας (κάρτες πάρα πολύ φθηνές-μαζί με τα μεταφορικά-αγορασμένες απο κοινωφελείς οργανισμούς), ένα advent calendar, μία γιρλάντα τύπου frieze, μπάλλες, χριστουγεννιάτικα crackers, ένα μεσαιωνικό jigsaw πάζλ, και μερικές ατζέντες για το νέο έτος..

Το ημερολόγιο αυτό έχει 25 κουτάκια θήκες όπου απο την πρώτη Δεκεμβρίου ώς και την 25η ανοίγεις μία θήκη και παίρνεις κάτι. Στην περίπτωση αυτή το όλο ημερολόγιο βασίζεται στο "Χριστουγεννιατικο Παραμύθι" του Ντίκενς, για κάθε μέρα έχει ένα μικρό βιβλιαράκι όπου γράφει την ιστορία σε συνέχειες.. Ονειρο είναι.

Αυτή είναι μία χάρτινη γιρλάντα απο 12 νεραϊδόπαιδα που χορεύουν....

Αυτά είναι μερικά απο τα stickers που έχω, χωρίς τα Χριστουγεννιάτικα που ακόμη δεν έχουν εμφανισθεί...

Πεθερικά

Οι εκδρομές με τα πεθερικά, με γεμίζουνε χαρά και προσμονή..

Μου αρέσει πολύ να πηγαίνουμε μαζί σε διάφορα μέρη γιατί ο καθένας απο εμάς κυττάζει να περνάει καλά σεβόμενος τον εαυτό του

Και άμα σέβεσαι τον εαυτό σου, σέβεσαι και τους άλλους

Ετσι κανένας δεν νοιώθει ρηγμένος

Το δε διαμορφωμένο κλίμα είναι αυτό της ξενοιασιάς...

Αλλά και του γέλιου, μιλάμε για πολύ γέλιο.

Θυμάμαι ένα χειμώνα που πήγαμε στο εξοχικό μας που δεν έχει κεντρική θέρμανση, μόνο σόμπα..που όμως είχε πάθει το μπουρί κάτι και ο καπνός ερχόταν μέσα.. Αλλαξε λοιπόν ο πεθερός ρούχα και από κύριος μεταλλάχθηκε σε Κοσσοβάρο, βγήκε έξω στο ξεροβόρι και έφτιαξε ένα κονίαμμα απο λεμόνι και στάχτες με το οποίο, πασάλλειψε το μπουρί εκεί που είχε φύγει απο τον τοίχο και το διόρθωσε...αλλά επειδή έτσουζε μέσα στο σπίτι πιό πολύ απέξω καθίσαμε οι τρείς μας στο τραπέζι φορώντας παλτά, σκουφιά και μπότες και την πέσαμε στις λιχουδιές που είχε φέρει η πεθερά μαζί της (γιατί όταν εκείνη είναι παρούσα εγώ δεν φτιάχνω τίποτα, ούτε ένα βραστό αυγό γιατί μπορεί να θεωρηθεί ιεροσυλία..και δεν έχω όρεξη να τα βάζω με τους Αγίους τώρα...εντάξει μπορεί εσείς και ο περισσότερος μπλογκοκόσμος να είσαστε άθεοι, ολυμπιστές, αλλά εμείς ασχολούμεθα κάπως με τη θρησκεία, αλλά δεν κάνουμε κατήχηση, έτσι μας αρέσει..γι αυτό και εγώ την αφήνω εκείνη να κάνει κουμάντο στο θέμα φαγητού και έχουμε ΑΡΙΣΤΕΣ σχέσεις) και εμείς βάλαμε ένα μεγάλο μπουκάλι τσίπουρο "Ηδωνικό" που εμένα με τρελλαίνει γιατί έχει γλυκάνισο μέσα, ενώ ο Κ, έπινε κονιάκ..

Κάθεται λοιπόν η πεθερά και η νύφη να πίνουν τσίπουρο σε σφηνάκια..και μετά βλέπουμε τον πεθερό να εμφανίζεται με τραγιάσκα και μία σακκούλα του σουπερμάρκετ πάνω απο την τραγιάσκα γιατί έβρεχε, με κανονικό φερετζέ που σκέπαζε το πρόσωπό του, τζάκετ στρατιωτικό χιλιοτρυπημένο όχι απο σφαίρες αλλά απο το ποντίκι, σκεπασμένο με μουσαμαδένιο τραπεζομάντηλο με ρόζ λουλουδάκια απο πάνω γιατί έβρεχε, αρβύλες του στρατού που θα έλεγε κανείς ότι είναι απο τότε που ήταν στο στρατό (πρίν 10 αιώνες) αλλά που τις πήρε απο το Λίντλ και το κάθε πόδι μαζί με την αρβύλα μέσα σε σακκούλες του σουπερμάρκετ, γιατί έβρεχε..κρατώντας το τσίγκινο πιάτο του σκύλου γεμάτο με ένα πρασινόγκριζο υγρό σαν σκατά διάρροια απο σπανάκι σάπιο..

Πλάτς πλούτσ περνάει το σαλόνι.. και έρχεται κοντά την ώρα που τσακίζαμε κυπριακές κούπες (κάτι σαν μπιφτεκάκια) και μας το βάζει μπροστά στη μύτη μας να θαυμάσουμε το επίτευγμά του και πάει να σηκωθεί η πεθερά να του πεί καμμιά κουβέντα...και διαπιστώνει ότι δεν μπορεί γιατί δεν ορίζει τα πόδια της ............οπότε γίνεται ένα γέλιο τρικούβερτο.. που συνεχίστηκε όλο το βράδυ μέχρι να τελειώσουμε το τσίπουρο...

Και το βράδυ που ανέβηκαν πάνω να κοιμηθούνε στο παλιό κρεββάτι που είχαμε και που μετά αλλάξαμε γιατί δεν πήγαινε άλλο, έπεσε με δύναμη η πεθερά επάνω του, ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο τους προέκυψε μέσα στη νύχτα γιατί ακούστηκε ένα γκούπ και ανάψανε όλα τα φώτα κάτω απο το φάντασμα του σπιτιού, γιατί πέφτοντας με δύναμη πάνω στο σωμιέ, εκείνο άνοιξε στη μέση και την κατάπιε...

Και να ωρύεται η πεθερά "βοήθεια Χριστιανοί" και ο πεθερός και εμείς να στεκόμαστε γύρω -γύρω απο το κρεββάτι πεθαμένοι στο γέλιο..

Την τραβήξανε την κακόμοιρη έξω απο το κρεββάτι -φάκα, δεν λέω και συγχύστηκε πολύ που έσπασε το κρεββάτι και που πάλι φόρεσε τα αποκριάτικα ο πεθερός μου να πάει στην αποθήκη να βρεί σφυρί, ξύλα και καρφιά και να καρφώσει τα σπασμένα για να μην κοιμηθούν στρωματσάδα....

Ετσι λοιπόν περνάμε θαυμάσια με τα πεθερικά που δυστυχώς δεν τα βλέπουμε πολύ συχνά λόγω αποστάσεως.. αλλά που θα πάει..τώρα που έρχονται πάλι τα Χριστούγεννα όλο και κάτι θα σκαρώσουμε..

Faceless worlds

Πάντα ήμουνα οπτικός τύπος, η πρώτη εικόνα που έπαιρνα απο τους ανθρώπους ήταν και καθοριστική, όταν λέω εικόνα εννοώ την εμφάνιση και τη συμπεριφορά, προς Θεού όχι τα ρούχα αλλά ο τρόπος που φοράς τα ρούχα αυτά, πως φαίνονται επάνω σου, τα φοράς ή σε φοράνε?

Και η συμπεριφορά είναι σημαντική ώ ναί όλοι θα πούμε τις γλύκες μας και τις κοινοτυπίες μας, "χαίρετε, τι κάνετε, πώς είστε? Καλά ευχαριστώ" όταν ούτε χαιρόμαστε, ούτε μας ενδιαφέρει τι κάνουν, πώς είναι και ούτε είμαστε καλά, αλλά χρειάζετε να τα λέμε αυτά γιατί αυτά περιμένουν οι άλλοι να πούμε και αντίστοιχα μας ανταμείβουν με παρεμφερείς σαχλαμάρες ωστε η συζήτηση να φαίνεται σαν χάσιμο χρόνου.

Οταν λέω συμπεριφορά εννοώ όχι αυτά που ακούω να μου λένε αλλά τα άλλα που δεν τα λένε με τα λόγια αλλά με το σώμα τους..ναι όλα φαίνονται αρκεί ο άλλος να ξέρει να τα δεί..εκεί που κάνεις διάλεξη για το πόσο ευτυχισμένη είσαι που στερήθηκες τα πάντα και τρεφόσουνα με μαρουλόφυλλα, καρόττα και λοιπές αηδίες για να χάσεις τα δύο εκείνα ψωμάκια που άρεσαν στους άντρες αλλά ενοχλούσαν τις φίλες σου για λόγους ευνόητους, νομίζεις ότι έχαψα τους λόγους που αδυνάτισες? Απλά δεν τον ήθελες πλέον τον έτσι γιατί δεν "ηταν του επιπέδου" σου, ήταν μπανάλ, σουλατσαδόρος, μαλλούρας και ολίγον έως πολύ ροκάς...απαράδεκτος απεφάνθηκε το κονγκλάβιο των γυναικείων μπακουριών (ναί υπάρχουν και τέτοιες και είναι και πολλές) φίλων σου έτσι και τον έδιωξες και κάτσιασες και έδιωξες απο πάνω σου τα πιο ερωτικά στοιχεία σου και κλαίγεσθε τώρα με τις άλλες καρακάξες όλες μαζί.. είναι πολύ βολικό το κλάψιμο την σήμερον ημέρα..σαν τη Πράντα είναι πολύ σίκ..

Θυμάμαι μιά φορά στην Αγγλία σε μάθημα ανθρωπολογίας μας πήρε ο δάσκαλος στον ζωολογικό κήπο να γράψουμε έκθεση αφού παρακολουθήσουμε τη συμπεριφορά των πιθήκων.. και έγινε το εξής ευτράπελο.. με το που μπήκαμε στον χώρο τους, οι μαϊμούδες σταμάτησαν να κάνουν ότι έκαναν και κύτταζαν εμάς, στο τέλος μας πέταξαν τα φαγητά τους σαν ανταμοιβή για την παράσταση...γιατί για να παρατηρείς χρειάζεται να μην ξεχωρίζεις, να το κάνεις ανεπαίσθητα ο άλλος να μην υποψιάζεται και να αποκαλύπτεται και εμείς που μπουκάραμε με φωνές και παρδαλά ρούχα γίναμε θέαμα..

Και μετά ήρθαν τα blogs και φέρανε τα πάνω κάτω, πετάχτηκε η Ανθρωπολογία απο το παράθυρο και οι παρατηρητικοί πήραν τον μπούλο.. Τώρα έχουμε επανεξέταση των ανθρώπων απο άλλη γωνία όταν το οπτικό δεν υπάρχει (μετρημένοι είναι οι bloggers που βάζουν την αληθινή φωτογραφία τους αλλά και η φωτογραφία δεν φτάνει για να συμπληρωθεί η εικόνα χρειάζεται η συμπεριφορά), υπάρχει μόνο το γραπτό κείμενο όπου καλούμαι να "παρατηρήσω" και να αξιολογήσω ένα άτομο απο τις αναμνήσεις του/της μιάς δεδομένης στιγμής.. Μπαίνω αναγκαστικά κοντά στη Σαλώμη που ετοιμάζεται να δώσει παράσταση εκεί που άλλα πιστεύεις, άλλα διαβάζεις, άλλες απόψεις διαμορφώνονται, άλλα φαντάζεσαι αλλά τελικά η Σαλώμη διαλέγει ποιό πέπλο θα ρίξει πρώτο.. Τα άρθρα γίνονται πέπλα όπου ο ιδιοκτήτης θέλει να μοιραστεί σαν μέρος του εαυτού του, χωρίς να δείχνει και τα υπόλοιπα και συγχρόνως αυτή η μισερή ίσως αποκάλυψη τραβάει άλλους ανθρώπους που και εκείνοι λειτουργούν βάσει αυτής της πλάνης και συνοδοιπορούν.. σε έναν απρόσωπο κόσμο που αλληλοσυμπληρώνεται.

Εγινε και άλλο κουφό.

Δεν φτάνει που πέταξα την παρατηρητικότητα, άρχισα να εμπιστεύομαι τους απρόσωπους άλλους σαν να είναι κολλητοί μου και να τους εκτιμώ.. εντάξει μερικές φορές θα τσακωθούμε, αλλά και με τους φίλους σου δεν συμβαίνει το ίδιο πότε-πότε? Δεν μπορείτε να συμφωνείτε σε όλα γιατί τότε θα είναι βαρετό.

Και όταν συναντώ bloggers πάω από έκπληξη σε έκπληξη, αλλιώς περιμένω την Χ (έχοντας διαμορφώσει εικόνα απο τα γραφόμενά της) και μπροστά μου έχω ένα ουράνιο πλάσμα ... ..με γελούν τα μάτια μου ... άσε πιά οι άντρες, άλλα για άλλα..

Εχω πολλά να μάθω ακόμη που δεν τα λένε τα βιβλία..

Για να δούμε

Super Stars

Κάθε χρόνο την επέτειο του Πολυτεχνείου περιμένω το αναμενόμενο, τα έκτροπα.

Αυτούς που θα σπιλώσουν, θα λερώσουν, θα δηλώσουν την παρουσία τους.

Οχι δεν είμαι μέσα στη γενιά του Πολυτεχνείου, ήμουνα μικρή τότε

Ζούσα όμως στην Πατησίων

'Εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός της Ελευθερίας"

Και άκουγα τα πολυβόλα

Ακουγα και τις κραυγές όσων χτυπήθηκαν

Ακουγα και τα κουδούνια να χτυπάνε, θυμάμαι πώς άνοιξα την πόρτα της πολυκατοικίας και μπήκε μέσα ένα ζευγάρι νεαρών..τους έβαλα στο υπόγειο και μαζί με τη μαμά μου πλύναμε τα αίματα απο όπου πέρασαν...ευτυχώς δεν είχαν φάει σφαίρα, μόνο ξύλο, έτσι δεν χρειάστηκαν άμεση ιατρική βοήθεια.. για όσες βδομάδες μείναν τελικά σπίτι μας..

Και μετά βλέπω τα έκτροπα, αυτούς τους κάποιους που όλοι τους ξέρουν, όλοι τους περιμένουν, τα ΜΜΕ, οι εφημερίδες, ο κόσμος όλος, όλοι περιμένουν τους πολύτιμους αυτούς βαρβάρους να κάνουν αυτά για τα οποία ο κόσμος ζεί να ακούσει, πάντα οι ίδιοι, κουκουλοφόροι, πολύτιμοι αναρχικοί που κανείς δεν αγγίζει γιατί είναι ένα είδος Σουπερ Στάρς.

Το Πολυτεχνείο πέθανε βρέέέέέέ!

Μόνο το σταριλίκι και οι Μπιγκ Μαδερφάδερς μας έμειναν!

να τα καίνε και να τα σπάνε..

Illusions

Και μετά?

Τι έγινε μετά?

Μετά ήρθαν τα σχόλια

Μετά ήρθε το άγχος.

Τι να το κάνω το αγχος, που να το θάψω, που να το πώ?

Λέει η συνταγή, όποτε έχω άγχος να αθλούμαι, να τρέχω, να παίρνω τα βουνά.. πότε μωρέ θα πάρω τα βουνά? Μέσα στις άγριες νύχτες? Αντε μαλακίες να μην ακούω..

Δεν με αγχώνουν οι καταστάσεις αλλά τα λόγια των ανθρώπων..

αυτά που λένε και αυτά που δεν λένε

τα μηνύματα όμως τα περνάνε

σε μένα

παλιότερα νόμιζα ότι ξεπερνιέται αυτό το άγχος με μία τζούρα τσιγάρο

με λιγο γλυκό

με λίγο ποτό

με οτιδήποτε που συνεισφέρει στη μέθη και στη λήθη

δεν μεθάω και δεν ξεχνώ

Πρόβλημα.

Οπότε μένει ο εικονικός κόσμος, ο κόσμος που έχει ψυχή αλλά δεν τον βλέπω και δεν με βλέπει, ο κόσμος των illusions, ο κόσμος των μπλόγκς που άλλο είσαι και άλλο φαίνεσαι, άλλο βλέπουν οι άλλοι και άλλο παρουσιάζεις για δικό σου..

Τι να το κάνω το καρναβάλι της Βενετίας?

Ούτε μάσκες φοράω

Εδώ όμως ανοίγομαι και μιλάω για πράγματα που δεν θα τα έλεγα ποτέ..και ας κάνω τον κλόουν στη ζωή μου, πάντα να ευχαριστήσω τους άλλους όχι για να μου πούνε μπράβο.. μέσα στα μπράβο έχω μεγαλώσει.. τις έχω χεσμένες τις κολακείες, ας μου πούνε ένα γειά, γνήσιο γειά, όχι στυλιζαρισμένο σαν τους κότσους της δεκαετίας του '60 που τους πάστωναν οι γυναίκες στη λάκ και μοιάζανε με τους πύργους των κατσαρίδων..

Πάντα υπάρχει γύρω μου ένα ζύγισμα..αντέχεις την επίκριση?

το ξέρω το παιχνίδι καλά.. ξέρω να αντιπαρέρχομαι των σκοπέλων, ξέρω να σου πλασάρω αυτό που θέλεις να δείς.. σε αυτό μιά χαρά είμαι..

οταν δείξω αληθινό εαυτό όμως..τα κάνω θάλασσα.

Είμαι πολύ πιό παρατηρητική απο αυτό που νομίζεις..άσε που συναισθάνομαι τα αισθήματά σου για μένα..δεν μπορείς να μου κρυφτείς..εκεί που λέω ανέκδοτα και σαχλαμάρες..σε κόβω και σε έχω ήδη ζυγίσει..και το χειρότερο ξέρω τι σκέφτεσαι για μένα..και δεν αντιδρώ αλλά συνεχίζω τη παράσταση.

Αν όμως πιώ αλκοόλ, χαλαρώνουν οι ασφάλειες προστασίας........συμβαίνει σε όλους βρε μουσουδίτσα μου..έτσι ρίχναν οι άντρες τις γυναίκες απο τον καιρό του Κρό Μανιόν..ναι και άμα πιούν πολύ δεν έχει μέλλον το πουλί..φάτε την ατάκα τώρα νάχετε..

χαλαρώνουν οι ασφάλειες προστασίας και δεν προσέχω τι λέω

εκεί μπορεί να πώ το λάθος πράγμα

πρόβλημα

Και μετά τι?

Τίποτα, ποιώ τη νήσσα και την κάνω με μικρά βηματάκια μέχρι να γίνουν τροχάδην..

Ερχομαι στο μπλόγκ, γονυπετής και βγάζω τις μαλακίες που είπα και έκανα.. Πότε θα μάθω να το βουλώνω..δεν το ξέρω..

Νάρκισσος

Η γέννηση του Νάρκισσου απο τον Σ. Νταλί
Για μένα το πάζλ αυτό τα έχει όλα, την γέννηση, τον σκεπτόμενο άνθρωπο και τις επιλογές του στη ζωή, τα προβλήματά του αλλά και τις χαρές, άλλους ανθρώπους, ζώα, έντομα, πώς βλέπουμε τον εαυτό μας, πώς μας βλέπουν οι άλλοι, πώς είμαστε τελικά..

1000 κομμάτια.