Εργαζεσαι για να ζείς;

ή ζείς για να εργάζεσαι;

Το πρώτο είναι κατά κάποιο τρόπο αναγκαστικό. Αν δεν εργαστείς δεν θα έχεις χρήματα για να ζήσεις, να επιβιώσεις ή και να κάνεις τη ζωή που θέλεις.

Το δεύτερο είναι περισσότερο ηθελημένο. Εργάζεσαι βεβαίως για να παρέχεις στον εαυτό σου τα πρός το ζήν, αλλά στη πορεία είδες ότι σου αρέσει που εργάζεσαι, που κάνεις ότι κάνεις. Ετσι συχνά αλλάζει η πορεία μέσα στη ζωή σου. Μεταλλάσεται η ιδέα της εργασίας και γίνεται τρόπος ζωής.
Εργάζεσαι γιατί σ' αρέσει που εργάζεσαι. Αν σταμάταγε η εργασία ίσως και να σε έπιανε κατάθλιψη. Γιατί μέσω αυτής, αισθάνεσαι καταξιωμένος, ευχαριστημένος, υπαρκτός. Χωρίς εκείνη, νοιώθεις ένα τίποτα.

Δυστυχως βρίσκω το δεύτερο κομμάτι πολύ λάθος. Σα να έπιλέγει κανείς να δουλεύει, να δουλεύει, να δουλεύει παρά να ζεί. Παρά να απολαμβάνει. Ισως γιατί δεν μπορεί να απολαύσει χωρίς τη καταξίωση που του δίνει η εργασία. Αυτο όμως και απο μόνο του, πρόβλημα είναι.
Τώρα λοιπόν που βρήκαμε το πρόβλημα, ας το βάλω και στη βάση του. Ο σύζυγός μου ζεί για να εργάζεται. Η εργασία, του έχει γίνει ήδη πάθος. Και δεν μιλάμε για τη χαρά που επαγγέλεσαι κάτι που σου αρέσει και αμείβεσαι γι' αυτό, μιλάμε να ζείς για να δουλεύεις.
Και τις ώρες που δεν είσαι στο γραφείο, να σκέφτεσαι μόνο τη δουλειά σου.

Να μιλάς μόνο για τη δουλειά σου μη βλέποντας την ώρα να ξημερώσει για να πάς κοντά της. Η δουλειά και εσύ να είσθε ταυτόσημοι.
Αν η δουλειά σου πάει καλά, είσαι ευτυχισμένος, ο κόσμος είναι ωραίος.
Αν αρχίζουν τα προβλήματα, έχεις και εσύ πρόβλημα ύπαρξης..όλα σταδιακά μαυρίζουν.. και αν χάσεις τη δουλειά σου, τότε αρρωσταίνεις..και βέβαια

γίνεσαι καλά όταν βρείς μιά άλλη που εξ' ισου σ' αρέσει.

Και ο περίγυρος;
Τι κάνει ο περίγυρος του workacholic;
Περιθωριοποιείται.

και τελικά
γράφει γι' αυτό στο blogspot και περιμένει τη Θεία Φώτιση..να πάρει ιδέες.

Matters of love

Τι γίνεται όταν ένας γονιός προτιμάει το ένα του παιδί απο το άλλο;
Τι επιπτώσεις μπορεί να υπάρξουν αν το μη προτιμώμενο παιδί το καταλαβαίνει;

Προέκυψε σχετικά πρόσφατα η περίπτωση που ένα γνωστό μου παιδί (16 ετών) μου ανέφερε ότι ο μπαμπάς του σίγουρα προτιμάει την αδελφή του επειδή η τελευταία είναι πολύ καλή στις σχολικές της επιδόσεις. Οτι όλη η προσοχή των γονέων είναι στραμμένη στο "χρυσό τους το παιδί" και όχι σε εκείνον που τον χαρακτηρίζουν "της ήσσονος προσπάθειας".

Δεν μ' αρεσε αυτό που άκουσα - στενοχωρέθηκα λίγο - όμως, συζητώντας το με εκπαιδευτικούς διαπίστωσα ότι συμβαίνει σχεδόν πάντα σε οικογένειες που έχουν πάνω απο ένα παιδί. Ενδόμυχα πολλοί γονείς κολλάνε πάνω στο ταλαντούχο παιδί, παραμελώντας ίσως το άλλο που δεν έχει τόσα προσόντα. Αντίστοιχα μπορεί να ενδιαφέρονται πιο πολύ για ένα άρρωστο παιδί παρά για το υγιές αδελφάκι του.
Θυμήθηκα τη μητέρα μου να προτιμάει πάντα άλλα παιδάκια απο εμένα που διέθεταν κάποιο ταλέντο π.χ. στη μουσική, στη ζωγραφική, στα αθλήματα, στις σχολικές επιδόσεις κλπ, ενώ εγώ υστερούσα στις Τέχνες και σαν μαθήτρια ήμουνα μέτρια (του 15) . Φαντάζομαι ότι θα ήθελε να λάμπει μέσω των επιτευγμάτων της κόρης της..και επειδή αυτό δεν γινόταν, θαύμαζε τις κόρες των άλλων. Θυμήθηκα επίσης το πονεμένο μούδιασμα που αισθανόμουν όταν παίνευε αυτά τα "ταλαντούχα" παιδιά και τα συνέκρινε μαζί μου - που κατά τα λεγόμενά της εγώ ήμουνα ατάλαντη, αδιάφορη, της λούφας, καλή στο vivere pericolozamente.

Τώρα λοιπόν που ο νεαρός έφηβος μου είπε αυτό για τον μπαμπά του..αναστατώθηκα γιατί ξύπνησε μέσα μου ένα δικό μου παρελθόν. Το γεγονός δε, ότι αποφάσισε να μάθει ένα μουσικό όργανο (κανονικά στο Ωδείο εννοείτε) και να εκφράζεται μέσω της μουσικής, μου άρεσε. Να κάνει κάτι που αρέσει σε εκείνον και όχι για να αρέσει στους άλλους. Τώρα αν οι γονείς του σταθούν πλάι του σε αυτή του τη προσπάθεια ή όχι..θα δείξει. Πιστεύω ότι δεν θα σταθούν, θέλω όμως τα γεγονότα να με διαψεύσουν.

Πόθοι

Ανήμερα Πρωτοχρονιά μου έπεσε το γούρι της βασιλόπιτας..Μια ευχή, κάνε μία ευχή..

Εκανα λοιπόν την ευχή μου σιωπηλά. Την άκουσαν τ' αστέρια, την άκουσε η Φύση, την άκουσαν τα πλάσματα, την άκουσε το είναι μου, αλλά δεν τη ξεστόμισα.

Θέλω..αυτό. Το οποίο δεν κατοικεί στο Διάστημα, είναι κάτι απλό και εφικτό. Θέλει όμως προσπάθεια. Και υπομονή. Το μόνο που χρειάζεται για να το επιτύχω είναι να έχω καλή υγεία.Περπατώ εις το δάσος της φαντασίας. Αλλιώς είμαι, αλλιώς με βλέπουν όσοι μπορούν. Γι αλλους υπάρχει το δάσος μου, γι' αλλους όχι. Αόρατη πορεύομαι, δένομαι με τα δένδρα, με περικλύουν και με κρατούν. Με βλέπεις, δεν με βλέπεις. Εχω όμως στόχο. Που υφαίνεται απο τις ελπίδες μου. Μ' αρέσει που δεν με προσέχεις..έτσι νοιώθω ελεύθερη.

.......................
Ο πίνακας είναι του Magritte

Δεν μ' αρέσει

που μερικοί γονείς δεν μαθαίνουν τα παιδιά τους να σέβονται, εκείνους πρωτίστως. Είχα πάει σε μία ονομαστική γιορτή χθές. Μετά λύπης μου διαπίστωσα ότι η έφηβη κόρη του ζευγαριού απουσίαζε καθ' ολη τη διάρκεια της γιορτής του μπαμπά της, ενώ ο γιός έμεινε λίγο μαζί μας και μετά ξεπόρτισε με τους φίλους του.

Οταν γιόρταζαν οι δικοί μου γονείς μου ήταν εντελώς αδιανόητο να μη παρευρίσκομαι αλλά να κυττάω μόνο τη δική μου ευχαρίστηση κάπου αλλού. Μου χτύπησε πολύ άσχημα αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος απο τη μεριά των παιδιών. Και επειδή το παιδί δεν γεννιέται μαθημένο..χρειάζεται ο γονιός να του μάθει κάτι πράγματα, που ίσως φαντάζουν βαρετά αλλά στην πορεία είναι απαραίτητα.

Γιατί αν δεν τα μάθουν νωρίς μετά δεν θα σέβονται τίποτα..ούτε και τον εαυτό τους.

Αλλαγές

Ολα του γάμου δύσκολα..λέγαν οι παλαιοί.
Τώρα όμως λέμε άλλα, γιατί άλλα θέλουμε και άλλα μας έρχονται.

"Ο άντρας παντρεύεται και θέλει η γυναίκα του να μην αλλάξει
(αυτή όμως αλλάζει) κυρίως απο τη μητρότητα
και η γυναίκα παντρεύεται και θέλει να αλλάξει τον άντρα της
(αυτός όμως δεν αλλάζει)."

Και μετά; και μετά;

Χμμμμμμμ!

Δώρα και προσδοκίες

Πάλι τα δώρα έχω στο νού μου. Εχω γράψει πολλά γι' αυτά εδώ αλλά και εδώ. Και δεν το εξάντλησες ακόμη; Οχι είναι η απάντηση.. γιατί πάντα θα υπάρχει κάτι που κουνιέται κάτω απο τη μύτη μας αλλά που σπάνια το βλέπουμε..συνήθως κυττάμε αλλού. Το θεμα που με απασχολεί είναι οι προσδοκίες που έχουμε απο τους άλλους. Οταν το δώρο ξεπερνάει τον αυθορμητισμό του δωρητή (είδα αυτό το φουλάρι και σε θυμήθηκα) και φορτώνεται τις προσδοκίες που έχει ο παραλήπτης απο το δωρητή. Οταν το δώρο παίρνει διαστάσεις τέτοιες ώστε να καλύπτει τις κάποιες ανάγκες που έχει ο άλλος. Ανάγκες που ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητες του δωρητή.

Σε θέμα δώρου υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να λάβουν τα δώρα εκείνα που χρειάζονται, που έχουν ανάγκη ή που τα ζήτησαν. Κι αν είναι κάτι παιδικό π.χ. "φέτος τα Χριστούγεννα θελω να μου πάρετε μία Barbie ή ένα gameboy" κάποιος ή κάποιοι απο την οικογένεια θα του το πάρουν του παιδιού. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ένας ενήλιξ ζητήσει έμμεσα απο την ευρύτερη οικογένεια το δώρο που θέλει. Γιατί συχνά αυτό το δώρο συνεπάγεται με ένα άλλο χρηματικό ποσό, πιο μεγάλο απο μία κούκλα. Και για να λέμε τα πράγματα με τ'όνομά τους, δεν είσαι διατεθειμένος να δίνεις στον κάθε ενήλικα του κύκλου σου, κάτι παραπάνω απο αυτά που θέλεις εσύ να δώσεις.
Να ένα παράδειγμα :
Τις προάλλες θα έκανα ένα Χριστουγεννιάτικο παιχνίδι, δώρο σε ένα γνωστό μου παιδάκι. Οι γονείς του παιδιού όμως, μου ζήτησαν να συνεισφέρω στην αγορά κρεββατιού για το συγκεκριμμένο παιδί, δλδ να πληρώσω τα μισά (για το κρεββάτι που εκείνοι διάλεξαν) και το παιδί να πάρει μισό κρεββάτι δώρο για τα Χριστούγεννα, κάτι που μακροπρόθεσμα είναι χρήσιμο, αλλά στη προκειμένη, δεν του λέει τίποτα. Τελικά αγόρασα το παιχνίδι και οι γονείς μου κρατήσαν μούτρα. Αυτό το μοτίβο έχει επαναληφθεί πολλές φορές, τώρα πιά ούτε που μου μιλάνε, αντίθετα μου κάνουν και παρατηρήσεις ότι "όλα αυτά τα δώρα χαλάνε τα παιδιά"..ενώ αν πληρωνα και για το κρεββάτι δεν τα χάλαγαν. Τότε θα ήταν "ευπρόσδεκτα".

Αυτό για μένα είναι μία νέα όψη του θέματος δώρου. Οπου το τελευταίο γίνεται μέσο για να μην αναλαμβάνουμε ποτέ τις ευθύνες μας, διότι πάντα θα υπάρχουν οι συγγενείς/φίλοι/οι χ κάποιοι που θα μοιρασθούν το κόστος των επιλογών μας που πάντα θα προσφέρουν τα απαραίτητα δεκανίκια ώστε άνετα να πορευόμαστε.. Ετσι τα δώρα παύουν να είναι αυθόρμητα αλλά να δίνονται σε τακτά διαστήματα, καλύπτοντας ανάγκες.. Οσο για το χ παιχνιδάκι του παιδιού, δεν χρειάζεται να μη πάρει.
Ολα αυτά είναι καλά όταν και οι δύο πλευρές συμφωνουν. Οι μέν να ζητούν οι δε να δίνουν. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν η δεύτερη πλευρά δεν θέλει να σου καλύψει τις τρύπες σου, αλλά προτιμάει να κάνει εκείνο που θέλει το παιδί.
Τότε φαίνεται το πρόβλημα που έχουν οι γονείς που ποτέ δεν ωρίμασαν, που πάντα περιμένουν απο τους άλλους να δώσουν αυτά που εκείνοι θέλουν. Και επειδή ο κόσμος γενικά δεν δίνει αυτό που θέλεις εσύ, τότε αρχίζουν οι συγκρούσεις.

Φέτος λοιπόν δεν θα δώσω σε όλους δώρα. Θα δώσω σε εκείνα τα άτομα που λατρεύω, που εκτιμώ, που θα χαρώ να γυρίσω όλη τη λαϊκή για να βρώ το ωραίο γλαστράκι ή θα τους φτιάξω κάτι με τα χεράκια μου. Θα δώσω κάτι σε εκείνους που θα χαρούν με τη χειρονομία είτε πάρουν μία γαρδένια απο τη γλάστρα είτε ένα ταψί μουσακά. Εχω φθάσει σε μία ηλικία, σε ένα επίπεδο που βαριέμαι τους συμβιβασμούς..

Σουτζουκάκια

Εχω διαπιστώσει ότι όταν είμαι άρρωστη, όπως τώρα με γρίππη, μου λείπει πολύ η μητέρα μου. Μου λείπει η αίσθηση που δημιουργούσε, τότε παλιά που ήμουνα παιδί, ότι ο άρρωστος ναί μεν παιδεύεται αλλά κάτι καλό μπορεί να βγεί απο αυτό. Κύτταγε πάντα να μου φτιάχνει τη διάθεση.
Με έβαζε στο κρεβάτι, με κανάκευε, μου έλεγε διάφορα νέα. Δίπλα μου άφηνε τα νέα μου βιβλία, αλλά και τα σχολικά για να τα μελετάω.., υπήρχε ένα κινούμενο κομοδίνο με ροδάκια όπου ανάλογα έβαζε πράγματα επάνω του, μία συσκευή τηλεφώνου (γιατί μίλαγα με φίλες απο το πρωϊ, ώς το βράδυ), το πρωϊνό μου, μετά μία ωραιότατη σούπα, ή σουτζουκάκια σμυρνέϊκα. Ηταν τα αγαπημένα μου και πώς προέκυπτε να μου τα σερβίρει όταν είχα κρυώσει με λαιμά..και μόνο τότε. Απολάμβανα τη θαλπωρή που έφτιαχνε για μένα, κάτι σαν κουκούλι, κάτι σαν συγνώμη που υποφέρω, αλλά που προσπαθούμε να απαλύνουμε.
Αν είχα πολύ πυρετό και ίδρωνα μέσα στη νύχτα πάντα ερχόταν να με σκουπίσει, να με αλλάξει, λές και κοιμόταν με το ένα μάτι ανοιχτό.

Τώρα που αρρώστησα ξανά με γρίππη ( απο το κεφάλι μου γιατί κάθισα η ανόητη έξω τη Δευτέρα και κρύωσα) μου λείπει πολύ. Ιδρωσα προχθές το βράδυ, ο ανδρας μου δεν μπορεί να με βοηθήσει..έχει κινητικό πρόβλημα. Μόνη μου σηκώθηκα και άλλαξα.. Και την επομένη φορά που ίδρωσα, δεν σηκώθηκα καθόλου..

Ετσι σήμερα που είμαι καλύτερα, ετοίμασα σουτζουκάκια Σμυρνέϊκα.
Ετσι για να πιάσω τις αναμνήσεις. Τη λάτρευα τη μαμά μου παρόλλες τις διαφορές μας.

Πρόκληση

Λέει ο εκπαιδευτικός του δημοσίου :

Aλήθεια είναι ότι δίδασκα 1 ώρα την εβδομάδα!

Όπως επίσης αλήθεια είναι πως το καθημερινό μου ωράριο ήταν 7.30 έως 15.30 και αυτό συνήθως μέχρι τις 15 Ιουλίου (κάποτε έως και τις 30) για να είμαι πίσω στη θέση μου, περί τις 16 Αυγούστου, αν δεν ήταν ανάγκη να εμφανιστώ και νωρίτερα!

Δεν θα ρωτήσω τι μάθημα προετοίμαζε όλο αυτό το χρονικό διάστημα και εις βάρος των διακοπών του το καλοκαίρι. Που τον καλούσαν να γυρίσει για να προετοιμαστεί!!!!!!!!!!
Δεν θα ρωτήσω πως έγραψε αυτό το πράγμα δημόσια (σε άλλη μηχανή) προκαλώντας τη κοινή γνώμη, μέρες που ζούμε τώρα..
Ούτε θα του πώ πως για 15 χρόνια δούλευα νύχτες στα Φροντιστήρια, κλείνοντας τρύπες γνώσης, παιδιών των δημοσίων σχολείων.

Το σαπιο Κράτος εντρυφεί κακό δημόσιο τομέα.. Τομέα με ανθρώπους που "βρίσκουν και τα κάνουν". Γι αυτό όλοι τσακίζονται να μπούνε μέσα για μιά θεσούλα.
Κατάντια!

..και λύπη.

Γεύση τριαντάφυλλο

Την είδα στην οδό Αθηνάς, έξω απο την ΕΥΔΑΠ, σήμερα το πρωϊ. Μία νέα κοπέλλα με τζήν, αλαφιασμένο βλέμμα και συγχρόνως πονεμένο. Ρωτούσε κάτι τους περαστικούς που την προσπερνούσαν, κάποιος μάλιστα την έσπρωξε.
Θεώρησα ότι ζητούσε χρήματα.

Με πλησίασε διστακτικά.."Κυρία, δεν θέλω λεφτά" αρχισε να λέει. Τη κυττούσα. Βλέμμα εντατικό, ρυτίδες πολλές γύρω απο τα μάτια και στόμα, απίστευτη αδυναμία, σκελετός ήταν.
"Σας παρακαλώ, μία καραμέλλα θέλω, μήπως έχετε; "
Μόλις είχα αγοράσει ένα τέταρτο καραμέλες Τσάρλεστον, (με γεύση τριαντάφυλλο) για τη κα Π. Της έτεινα όλο το σακουλάκι. "πάρτο", της είπα. Με κύτταξε διστακτικά, "Ολο; Για μένα;"
Το πήρε τρομαγμένη, το πασπάτευε, έβαλε μία στο στόμα της και χαμογέλασε. Μετά αγκάλιασε τη σακκούλα, την έκρυψε μέσα στα ρούχα της και τόβαλε στα πόδια..

Γυρίζω στο κατάστημα με τις καραμέλες..για να αγοράσω νέες.
Ο καταστηματάρχης μου λέει: "Σας είδα πρίν λίγο που δώσατε στο πρεζόνι τις καραμέλες. Φυτεμένη εδώ είναι, κάνει πιάτσα, κάποια στιγμή θα τη βρούν με τη σύριγγα καρφωμένη ". Τι να του πώ, μου ήρθε να σηκωθώ να φύγω. Αλλά του είπα
"Μπορεί όμως να έχει μιά γλυκιά γεύση στο στόμα".

Εβαλα μία καραμέλα στο στόμα μου, η δικιά μου γεύση όμως ήταν πικρή. Φαρμάκι.

Ανδρες

Ακουσα - κρυφάκουσα μία γυναικο παρέα να τα λένε σε ένα καφέ. Δεν ξέρω τι είχε λεχθεί-προηγηθεί, τι άπειρα παράπονα και γκρίνιες..όμως απ' ολη τη κουβέντα, αυτό μου έμεινε.

"Στους άντρες αρέσει να τους ακούς και να τους λές πόσο σπουδαίοι είναι" .

Τη γυναίκα που το είπε δεν την έβλεπα, είμασταν πλάτη-με-πλάτη, άκουγα όμως τη θυμωμένη της φωνή.. Προφανώς εκείνη δεν την άκουγε κανένας (εκτός απο τη φίλη της) και ο σύζυγος δεν τη θεωρούσε τόσο σπουδαία, όσο παλιά..
Αραγε αυτό να συμβαίνει γιατί έρχεται φθορά ή αλλάζουν οι άνθρωποι έτσι ώστε να παύουν να ταιριάζουν πιά..