Γεύση τριαντάφυλλο

Την είδα στην οδό Αθηνάς, έξω απο την ΕΥΔΑΠ, σήμερα το πρωϊ. Μία νέα κοπέλλα με τζήν, αλαφιασμένο βλέμμα και συγχρόνως πονεμένο. Ρωτούσε κάτι τους περαστικούς που την προσπερνούσαν, κάποιος μάλιστα την έσπρωξε.
Θεώρησα ότι ζητούσε χρήματα.

Με πλησίασε διστακτικά.."Κυρία, δεν θέλω λεφτά" αρχισε να λέει. Τη κυττούσα. Βλέμμα εντατικό, ρυτίδες πολλές γύρω απο τα μάτια και στόμα, απίστευτη αδυναμία, σκελετός ήταν.
"Σας παρακαλώ, μία καραμέλλα θέλω, μήπως έχετε; "
Μόλις είχα αγοράσει ένα τέταρτο καραμέλες Τσάρλεστον, (με γεύση τριαντάφυλλο) για τη κα Π. Της έτεινα όλο το σακουλάκι. "πάρτο", της είπα. Με κύτταξε διστακτικά, "Ολο; Για μένα;"
Το πήρε τρομαγμένη, το πασπάτευε, έβαλε μία στο στόμα της και χαμογέλασε. Μετά αγκάλιασε τη σακκούλα, την έκρυψε μέσα στα ρούχα της και τόβαλε στα πόδια..

Γυρίζω στο κατάστημα με τις καραμέλες..για να αγοράσω νέες.
Ο καταστηματάρχης μου λέει: "Σας είδα πρίν λίγο που δώσατε στο πρεζόνι τις καραμέλες. Φυτεμένη εδώ είναι, κάνει πιάτσα, κάποια στιγμή θα τη βρούν με τη σύριγγα καρφωμένη ". Τι να του πώ, μου ήρθε να σηκωθώ να φύγω. Αλλά του είπα
"Μπορεί όμως να έχει μιά γλυκιά γεύση στο στόμα".

Εβαλα μία καραμέλα στο στόμα μου, η δικιά μου γεύση όμως ήταν πικρή. Φαρμάκι.

Ανδρες

Ακουσα - κρυφάκουσα μία γυναικο παρέα να τα λένε σε ένα καφέ. Δεν ξέρω τι είχε λεχθεί-προηγηθεί, τι άπειρα παράπονα και γκρίνιες..όμως απ' ολη τη κουβέντα, αυτό μου έμεινε.

"Στους άντρες αρέσει να τους ακούς και να τους λές πόσο σπουδαίοι είναι" .

Τη γυναίκα που το είπε δεν την έβλεπα, είμασταν πλάτη-με-πλάτη, άκουγα όμως τη θυμωμένη της φωνή.. Προφανώς εκείνη δεν την άκουγε κανένας (εκτός απο τη φίλη της) και ο σύζυγος δεν τη θεωρούσε τόσο σπουδαία, όσο παλιά..
Αραγε αυτό να συμβαίνει γιατί έρχεται φθορά ή αλλάζουν οι άνθρωποι έτσι ώστε να παύουν να ταιριάζουν πιά..

Σχέσεις..πρός πώληση

Οι εμπορικές σχέσεις και συναλλαγές μεταξύ πωλητών και αγοραστών είναι αποδεκτές στην Κοινωνία. Οταν όμως εφαρμόζονται μέσα σε οικογενειακούς κύκλους, σαν είδος πρός μίμηση για όλους εμάς τους αμύητους..με ξεπερνούν κατά πολύ.

Υπάρχουν άνθρωποι που πουλάνε αγάπη, αφοσίωση, ενδιαφέρον, βοήθεια, όπως οι μανάβηδες τα φασολάκια: με το ζύγι. Ενα κιλό φασολάκια, τόσα ευρώ. Τα διαλέγεις, στα τυλίγω-βάζω σε σακκούλα, με πληρώνεις, φεύγεις. Μιά χαρά σχέση. Πιάστην και εφάρμοσέ την σε μία ευρύτερη ελληνική οικογένεια.

Εκεί οι "μανάβηδες" κάνουν τεμενάδες και γλειψίματα με σκοπό το ασήμωμα. Οσο οι αγοραστές "δίνουν" τόσο μεγαλύτερες οι υποκλίσεις. Αμα οι αγοραστές δεν τσιμπάνε και δεν τα ακουμπάνε, γίνονται κάποιες νύξεις και αν και αυτές δεν εισακουστούν, κρυώνουν οι σχέσεις..μέχρι διακοπής. Μέσα σε μία οικογένεια οι "μανάβηδες" που θεωρούν ότι έχουν "κάτι πολύτιμο" το πουλάνε χρυσό, σε όσους - κατα τη κρίση τους πάντα - δεν το διαθέτουν. Και άμα δεν δώσεις, δεν παίρνεις.

Ενδιαφέρον όμως έχει, η άλλη πλευρά που αντιλαμβάνεται τη συμφεροντολογική δεοντολογία των "μανάβηδων" και ασημώνει μεν αλλά με το τρόπο του., γιατί οι αγοραστές αυτοί έχουν την αχλάδα πίσω σαν ουρά. Δίνουν, αλλά ανακατεύονται στο μαγαζί των πρώτων, τους κάθονται στο σβέρκο..και συν τω χρόνω..ο μανάβης διαπιστώνει ότι "θα" πλερώσει τον ειδικό φόρο για τα κέρδητα με πελώριο καπέλλο. Ασε που μπορεί να χάσει και το μαγαζί. Αυτος ο διακανονισμός κατατρώει τον μανάβη, γιατί ενώ στην αρχή θεωρεί ότι βγάζει κέρδος, στη πορεία έχει ψοφίσει στη κούραση, στη ψυχική εξουθένωση, στο μόχθο. Ο αγοραστής, απο την άλλη, βγάζει το άχτι του πάνω στο μανάβη "αφού θές να σε πληρώνω, θα σε κάνω καροτσάκι". Ετσι γεννιέται η έχθρα. Που είναι και η καταστροφή της όλης σχέσης.

Δεν θα ήταν όμως πιο καλά αν οι συμφεροντολογίες δεν υπήρχαν;
Αν οι άνθρωποι εκτιμούσαν ο ένας τον άλλον και έδιναν, αυθόρμητα, υποστήριξη, φιλία, βοήθεια ο ένας για τον άλλον μέσα στις οικογένειες;

Ειλικρινά, αυτή η αγοραπωλησία σχέσεων και υποσχέσεων μου θυμίζει κάτι καταστάσεις όταν ήμουνα παιδί. γιατί τα έχω ζήσει με τη γιαγιά. Τη μάνα του πατέρα μου, που την είχε η κόρη της όπα-όπα μέχρι που της τα έδωσε όλα..και μετά τη πέταξε σε ένα φρικτό Οίκο Ευγηρίας..και πέθανε η γιαγιά απο κατάκλιση. Τότε ήμουνα 10 ετών, άκουγα όμως και έβλεπα.

Και νάτο πάλι μπροστά μου, αυτό το αλισιβερίσι.. αυτό το αναβράζων καζάνι μίσους, έχθρας, τιμωρίας, υστεροβουλίας και πίκρας.

Δεν θα ήταν καλύτερα να ζούσαμε όλοι αγαπημένοι;

Κάτι τρέχει

Ενώ υπάρχουν γεγονότα, ερεθίσματα
Ενώ η ζωή κυλάει μέσα απο βράχια, ξέρες, φαράγγια και απάγκια
Ενώ γίνονται πράγματα στη ζωή μου , απο περιστατικά μέχρι και καυγάδες
Ενώ δεν βαριέμαι καθόλου. .
δεν μπορώ να γράψω τίποτα για όλα αυτά στα μπλόγκ πλέον.

Δεν μου βγαίνει καθόλου. Δεν ξέρω το λόγο.
Ολα τα έχω ψιλοπαρατήσει: κάτι ιστορίες fantasy που έγραφα (το Crystals & feathers), το facebook..όπου μπαίνω αραιά και πού και ποστάρω ή φωτογραφίες ή μουσική, το μόνο που μένει ακόμη είναι το χόμπυ της φωτογραφίας και η απεικόνισή τους στο panoramio.
Στενοχωριέμαι που τα παρατάω όλα, όλο τον εικονικό μου κόσμο.
Εν τούτοις, δεν κάνω κέφι να γράφω παρά αραιά και πού.

Σε συνεχή εξέγερση

...φαίνεται να είναι η Ελλάδα, ο κάθε τις απο εμάς..
... αναρωτιέμαι και λέω
... που θα μας βγάλει αυτό.

Χθές είμασταν καλεσμένοι να φάμε έξω με κάτι φίλους. Ωραίο το εστιατόριο, καλό φαγητό, εξαιρετική παρέα. Πολλά γέλια. Θα μπορούσε να είχε μείνει εκεί το πράγμα..να φεύγαμε με τις καλύτερες εντυπώσεις.

...ομως
... μετά απο κάποιες ώρες, δλδ μετά τα μεσάνυχτα και κάτι
... και ενώ όσοι θέλανε να κάνουν τσιγάρο, έβγαιναν έξω
... μαζί με τη κολοκύθα της Σταχτομπούτας
...εμφανίσθηκαν
...και αθόρυβα μοιράσθηκαν
...απο ένα μικρό διαφανές τασάκι στο κάθε τραπέζι.

Αποτέλεσμα.
Μέχρι τις 1.30 το πρωί, είχε γίνει ντουμάνι εκεί μέσα.

Δεν μας καταλαβαίνω καθόλου.

Είναι δλδ μαγκιά του καταστήματος να παραβαίνει το νόμο, να λέει στους μη καπνίζοντες "χέστε με ρε, εγώ είμαι υπεράνω", ή κάνουμε τις πάπιες, ως τα μεσάνυχτα και μετά κάνουμε τα δικά μας..;;; Πρεπει δλδ οι μη καπνίζοντες να τους αδειάζουν τη γωνιά νωρίς και ν'αφήνουν το χώρο για τους βαρείς και ασήκωτους;
Και καλά, το μαγαζί μοιράζει τασάκια. Πρέπει οι νεοέλληνες, οι πιτσιρικάδες και οι τριαντάρηδες που ήταν εκεί, αμέσως να ανάψουν το τσιγάρο τους..αψηφώντας τα πάντα..για τον εαυτούλη τους μόνο; Ντροπή παιδιά. Ετσι θα κυβερνήσετε αύριο τη χώρα; Με αυτά τα μυαλά;

Αυτό με χάλασε πάρα πολύ.

Με χάλασε η συνειδητοποίηση ότι σε κανέναν ζυγό δεν σκύβουμε το κεφάλι, ακόμη κι αν αυτός ο ζυγός μας σώζει τη ζωή (καπνισμα=καρκίνος). Ντέ και καλά η πλειοψηφία θα καπελώνει τη μειοψηφία..γιατί έτσι τους αρέσει.
Παραθυράκια των νόμων..

ΑΙΣΧΟΣ

Μελλοντικά

Το πώς θα είμαστε σε μεγάλη ηλικία
θα εξαρτηθεί από τον τρόπο με τον οποίο ζήσαμε.

Μπορεί να καταλήξουμε σαν πόλη φάντασμα ή
σα γενναιόδωρο δέντρο,
που
συνεχίζει να είναι σημαντικό ακόμα κι
όταν δεν μπορεί πια να στέκεται όρθιο.

Μάνα

Επειδή κάποιος δεν σε αγαπάει όπως θα ήθελες εσύ,
αυτό δεν σημαίνει ότι
δεν σε αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής του.

Απλά είναι τόση η απογοήτευσή μας, όταν το αντικείμενο της αγάπης μας διαφέρει στο τρόπο έκφρασης της αγάπης του/της, που σχεδόν πάντα τη διαγράφουμε, ότι δεν υπάρχει εφόσον δεν μας αγαπούν όπως θα θέλαμε εμείς.

Κατα κάποιο τρόπο, έτσι διέγραψα τότε παλιά, την αγάπη της μαμάς μου. Επειδή δεν εξέφραζε την αγάπη της με το τρόπο που ήθελα, θεώρησα ότι δεν με αγαπά. Ενώ εκείνη με λάτρευε.
Φυσικά το πόσο με αγαπούσε το διαπίστωσα αργότερα.. έχασα όμως στη πορεία πολύ χρόνο.. αδίκως περιπλανώμενη χωρίς φάρο..στα κύματα.

Μοναχοφαγάς

Πώς να είναι άραγε η ζωή, χωρίς προσφορά;
Χωρίς να δίνεις τίποτα, αν και εφόσον δεν έχεις εξασφαλίσει τα κέρδη;
Από τα κέρματα που πιθανά θα έδινες
...στα παιδιά των φαναριών
...στη γιαγιά με τα λαχεία
...στη λουλουδού που πάει απο ταβέρνα σε ταβέρνα
μέχρι στα αισθήματα, εκείνα που δεν εξαγοράζονται
...τη στοργή
...την εκτίμηση
...τη χαρά να σε βλέπω
...το σέβας

Υπάρχουν άνθρωποι που λέξεις όπως "κοινωνική προσφορά", "αλληλεγγύη", "γιατροί χωρίς σύνορα","ιδιαίτερα μαθήματα χωρίς αμοιβή", "εθελοντισμός" δεν τις γνωρίζουν. Δεν υπάρχουν στα λεξικά της ύπαρξής τους απλούστατα γιατί το να δίνουν δεν υφίσταται. Μόνο το λαμβάνειν είναι άξιο σημασίας.

Και όταν δεν δίνεις, δεν παίρνεις. Αυτό δεν το ξέρουν ακόμη..είναι νέοι στο άθλημα της μοναχοφαγίας. Τα φωτεινά παραδείγματα των γύρω τους, δεν τους αγγίζουν. Η τους αγγίζουν εφόσον συμπεριλαμβάνονται στους τυχερούς παραλήπτες. Αν είναι να δώσουν, έχουν καβούρια. Στις τσέπες αλλά και στη καρδιά.

Και η ζωή αποδεικνύεται τσιγκούνα. Και θυμώνουν. Καί δερνονται. Γιατί εγώ.
Γιατί εσύ, δεν έδωσες ποτέ τίποτα ανιδιοτελώς.
Γι αυτό.

Στα λέω εδώ. Κατά πρόσωπο ποτέ δε θα τ' ακούσεις απο το στόμα μου. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς να σκοτώσεις γάϊδαρο πετώντας του φρέσκα σύκα..

Σε βλέπω όμως.

Μέσα μου

Ολο λέω ότι βαρέθηκα το μπλόγκινγκ, βαρέθηκα να γράφω. Είναι αληθινά όλα αυτά, συγχρόνως όμως δεν είναι. Βαρέθηκα να αποτυπώνω τα όσα μου συμβαίνουν, ναί. Αλλά δεν βαρέθηκα ποτέ να τα μοιράζομαι.
Το πρόβλημά μου είναι ότι λίγα πράγματα γίνονται πια. Δεν έχω ποικιλία. Κατά κάποιο τρόπο η παροχή κορτιζόνης με απομόνωσε. Οι γιατροί πάνω απο το κεφάλι μου, μη το ένα, μή το άλλο. Ο ΚΠ απο την άλλη το ίδιο, μη του πάθω κάτι χειρότερο. Σαν να μπήκα στο χρυσό κλουβι.
Με τη θέλησή μου μπήκα, για να γίνω καλά.
Ειρωνεία
Χρόνια είχα φαρμακοφοβεία - τα πήρα όλα μαζί.
Με κάνανε καινούργια δεν λεω.

Τώρα όμως άνοιξαν οι πόρτες του κλουβιού. Βγήκα έξω χωρίς παρενέργειες, αλλά με απώλειες.

Το πρώτο πράγμα που θα κάνω, αρχές Σεπτεμβρίου είναι να πάω στον Ορθοπεδικό. Με πιάνει τρέλλα όταν πονάνε οι κλειδώσεις μου, εμένα που έκανα αερόμπικ 3 φορές την εβδομάδα το 2007, εμένα που καθημερινά περπατάω 3 χιλιόμετρα μέσο όρο. Το νεύρο που έπιασα στο ισχίο το 2007 (στη μετακόμιση) αναζωπυρώθηκε και με σουβλίζει. Επαιξα το Πασχα και ένα παιχνίδι τύπου bejeweled, νάτο πάλι το καρπιαίο. Σουβλιές ΄πόνου απο τα δάχτυλα μέχρι τον αγκώνα. Το είχα και το 1995, όπου μου έκανε ο ίδιος ορθοπεδικός ΄κάτι ενέσεις..και πέρασε.. Ενέσεις στον αγκώνα..απίστευτος ο πόνος, όμως..τέλος. Καλά! Θα πληρώσω το Call of Atlantis πολύ πιο ακριβά απο τα 4 ευρώ που πλήρωσα, σε πόνο.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΩ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ. Οχι γιόγκες και τέτοια χαλαρωτικά, είμαι υπέρ το δέον χαλαρή, ας ξεκουνηθούμε λίγο. Απο παιδί μου άρεσε ο χορός, η κίνηση. Επαιρνα απίστευτη ενέργεια με το χοροπήδημα..σε βαθμό εξουθένωσης. Μετά κοιμόμουνα μισή ώρα και ύστερα..ανέβαινα και στο Εβερεστ. Στη πορεία διαπίστωσα την ευεργετική επίδραση της γυμναστικής επάνω μου. Πέρα απο τις χαμηλές χοληστερίνες και σφυγμούς.. έτρωγα ό,τι ήθελα και δεν έπαιρνα βάρος (τι πάχος να κάτσει με 3 ώρες αερόμπικ την εβδομάδα;) αλλά κυρίως είχα απίστευτο κέφι για ζωή, ενεργητικότητα και χαρά.
Ενώ τώρα αισθάνομαι βαριά και καταθλιπτικά. Με όραμα όμως για βελτίωση.

Σταθμός λοιπόν πρώτος, η επίσκεψη στον ορθοπεδικό.
Να με βοηθήσει να βρούμε λύσεις.
Για να μπορώ να κάνω πράγματα, να περπατάω χωρίς να πονάω. Να χορεύω και να μη με χορεύουνε τα γόνατά μου μετά.

Να έχω κέφι και να γράφω, αντί απλά να επιζώ.

Κάτι

Είναι στιγμές που υπάρχουμε μόνο ..για να αντιλαμβανόμαστε τις στιγμές, στις ζωές των άλλων.
Επισκέψεις στη πεθερά που παρόλλο το σπασμένο πόδι δεν το βάζει κάτω. Θα περπατήσει και πάλι θα ξαμοληθεί σε νέες ταξειδιωτικές εμπειρίες. Οταν το τέλος της τη βρεί η Ιθάκη της θα είναι γεμάτη γνώσεις, πλούσια σε εμπειρίες, σε εικόνες, σε ανθρώπους σε βουνά και σε κάμπους. Οχι, η Ιθάκη αυτή δεν θα τη ξεπεράσει ποτέ.

Κάτι μαγικό με περιτυλίγει όταν δημιουργώ κομμάτι- κομμάτι, τη βιβλιοθήκη των ανάδοχων παιδιών μου. Ξέρω απο παιδικές βιβλιοθηκες, έμπρακτα γιατί δούλευα σε μία στην Αγγλία, θεωρητικά γιατί έκανα μεταπτυχιακά πάνω σε οργάνωση ειδικών Βιβλιοθηκών. Τότε που ζούσα στην Αγγλία με το πρώτο μου άνδρα. Τον όμορφο Ουαλλό μου που ναι μεν χωρίσαμε, αλλά δεν μισηθήκαμε ποτέ. Οταν ψάχνω στους εκδότες για βιβλία που με ενδιαφέρουν..είμαι σαν το ποντίκι που οσμίζεται το τυρί. Το μαγικό τυρί βέβαια. Και όταν βρώ το σωστό βιβλίο, το κρατώ κατ' αρχήν σαν ένα δισκοπότηρο, εκείνο του Αρθούρου που το αναζητούσε in the mists of Avalon. Μόνο που εγώ δεν έχω εχθρούς. Κανείς πλήν απο τους λιγοστούς αναγνώστες μου, εδώ, δεν ξέρει γι' αυτή την αναδοχή. Ακουμπάω τη τσάντα μου στο πάτωμα του βιβλιοπωλείου, αν έχει βρωμιά ή μικρόβια μου είναι αδιάφορα, πρεπει να πιάσω τη στιγμή που το βιβλίο θα είναι το κατάλληλο που να καλύπτει τις ανάγκες και των 2 παιδιών. Το μυρίζομαι, το αισθάνομαι, κάθομαι και το ξεφυλλίζω. Αν περάσει τις εξετάσεις αυτές, το αγοράζω.. και στο σπίτι το βάζω μαζί με τα άλλα. Ωσπου να έρθει η στιγμή να τα δώσω. Μετά τα ξεχνάω..και προχωράω στο επόμενο βιβλίο.

Αυτό το ταξείδι των αναζητήσεων, μου κάλυψε τον περσινό αγώνα για επιβίωση (είχα πνευμονία και ετήσια χορήγηση κορτιζόνης). Τέλειωσαν οι παρενέργειες όχι όμως και η ακόρεστη επιθυμία για εθελοντικη εργασία.
Εχω να δώσω ενέργεια, όρεξη για δουλειά, αφοσίωση και κυρίως αγάπη γι' αυτό που κάνω.

Κάτι, είναι και αυτό.