Blogger Backgrounds

Κυριακή, Ιουλίου 22, 2007

Τα πράγματα με τ' όνομά τους

Ηρθε η στιγμή να κάνω τις ερωτήσεις. Δεν ξέρω αν βρώ απαντήσεις, στη φάση αυτή ισα που κατάφερα να θέσω μερικά θέματα επί χάρτου.
1) Αν ευτυχία είναι "ν' αγαπάς αυτό που είσαι και να τιμάς αυτό που έχεις-κατά τον Εριχ Φρόμ" γιατί δεν τη νοιώθεις την ευτυχία? Οταν έχεις όλα τα καλά μιά ζωή που άλλοι τη ζηλεύουν και μιά ελεύθερη μέν αλλά καλή καριέρα. Ισως γιατί τα κριτήρια σου να μην είναι ένας ευτυχισμένος εαυτός και μία άνετη ζωή. Ισως να μην είναι τα βασικά αλλά να είναι η ιχνηλάτηση των άστρων. Πώς όμως θα τα καταφέρεις να φθάσεις στ' άστρα αν δεν έχεις τα κατάλληλα εφόδια, αν δεν πιστεύεις σε αυτό που είσαι?

2) Ατυχίες και αποτυχίες έρχονται πάντα, ρέουν σαν αποτελέσματα επιλογών. Γιατί πάντα πρέπει να φταίνε οι άλλοι, απο το πιο σοβαρό επαγγελματικό λάθος μέχρι την επιλογή του λαμπτήρα? Το να πετάμε τα μπαλλάκια της δικιάς μας αποτυχίας στους άλλους είναι βολικό. Απεταξάμην το ποτήριο τούτο. Η επιλογή των άλλων είναι τυχαία, κάποιοι δέχονται την βολή άλλοι την απορρίπτουν. Το θέμα είναι να μην θεωρείς τον εαυτό σου φταίχτη. Αυτό νομίζεις ότι σε προστατεύει απο τις λάθος επιλογές. Τα αισθήματα των άλλων είναι αμελητέα. Στα τσακίδια.

3) Γιατί όταν δεν γίνεται το δικό σου να φέρεσαι σαν μικρό παιδί ή σαν τον Οβελίξ "θα κρατήσω τώρα την αναπνοή μου"? Και βέβαια τόσο ο γονέας όσο και ο Αστερίξ υποχωρούν για τον ανώριμο μικρό που έχει το δικιο της ηλικίας ή της φαιάς ουσίας αντίστοιχα. Μεγάλωσες νεαρέ μου, αύριο κάνεις οικογένεια. Γιατί ορύεσαι και απαιτείς στολίζοντας τους δικούς σου ανθρώπους με επίθετα όταν θα μπορούσες με ηρεμία να συ-ζητήσεις κάποια πράγματα, να ανταλλαχθούν απόψεις?


4) Γιατί πιστεύεις ότι καταδιώκεσαι απο τη ζωή, τα επαγγελματικά, ακόμη και απο τη σύντροφό σου, όταν η ζωή παίρνει άλλες μορφές και δεν σου βγαίνει όπως τα είχε υπολογίσει? Σε υπεράσπιση του εαυτού σου παίρνεις ένα καλάμι και προσπαθείς να βάλεις όλο τον κόσμο σε κοπάδι, σαν τις χήνες, ενώ εσύ με το καλάμι να καθοδηγείς, απειλώντας και λίγο. Η υστατη εξουσία. Αλλοι μπαίνουν στο κοπάδι, άλλοι όμως όχι. Τους τελευταίους όμως τους μισεις έτσι δεν είναι? Δεν κάθονται να σε φάνε στη μάπα, έχουν δικιές τους ζωές. Γι αυτό λοιπόν προσπαθείς λεκτικά τουλάχιστον να τους σπάσεις το ηθικό, να τους εκμηδενίσεις? Για να γίνουν χειραγωγίσιμοι?

5) Αν οι άνθρωποι φέρονται σαν κούτσουρα, τότε η αγάπη είναι μία απλή λέξη σε ένα λεξικό. Τι νόημα εχει να λές ότι αγαπάς τρελλά την Μυρτώ και απο την άλλη να τη στολίζεις με επίθετα επειδή δεν σου ανηκει, δεν κάνει ότι της λές, δεν σε θεωρεί χωροφύλακα, ανακριτή, αυστηρό πατέρα, επειδή αντιστέκεται? Θεωρείς το γεγονός ότι αντιστέκεται και δεν "σε ακούει" σαν προσβολή. Γιατί παίρνεις αυτούς τους ρόλους στη σχέση σας? Δεν σου φτάνουν οι κακομοίρες/κακομοίρηδες στο γραφείο που καταπιέζεις? Προφανως όχι. Πιστεύεις ότι η καταπίεση των μαζών είναι και η γραμμή της ευτυχίας. Ο καλός πατερούλης. Και τον Στάλιν έτσι τον έλεγαν. Το ζητούμενο όμως ποιο είναι?

3 σχόλια:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Πολλά ερωτήματα σε βασανίζουν μου φέ\αίνεται. Πάντως το κείμενο δεν είναι και λίγο βαρύ.

Marina είπε...

Λόγω αντικειμένου ζωής-εργασίας, έρχομαι σε επαφή με πολύ κόσμο. Οι συμπεριφορές ορισμένων ατόμων με προβληματίζουν τόσο όσο να τα γράφω εδώ.

So_Far είπε...

Εγώ ξέρω από πρώτο χέρι για ποιούς ακριβώς μιλάς.. δυστυχώς !!!
Σε αυτές τις περιπτώσεις ο πόνος πάει περίπατο όμως. Έρχεται η οργή και η επανάσταση και η αποκαθήλωση των 'συμβόλων' ( μια και μιλάμε για Στάλιν ).
Δίκαια, πολύ δίκαια !!!!