Blogger Backgrounds

Πέμπτη, Αυγούστου 04, 2016

Κύματα

Η θάλασσα είναι πολλά κύματα, απο τα μικρά ανεπαίσθητα έως τα μεγαλύτερα που σκάζουν στην ακρογιαλιά τα καλοκαίρια στην Ελλάδα. Κάθομαι στην ακρογιαλιά και τ' αφήνω να με περιλούζουν. Κάθε κύμα είναι μία σκέψη. Ωσπου να τραβηχθεί και να έρθει το επόμενο, έχει αποτυπωθεί, φανερωθεί και η λύση του δρομολογηθεί. Το χθεσινό μπάνιο (μετά απο ένα χρόνο περίπου) με έκανε να δρομολογήσω εκκρεμότητες. Το πρώτο κύμα, μου χτύπησε τα πόδια μου και σκέφτηκα τη βλακεία που έκανα όλο το χειμώνα να ζεσταίνω το κρεββάτι μου με μία θερμοφόρα και μετά ν' ακουμπάω τα κρύα πόδια μου επάνω της. Εχω τάση για κιρσούς και η έξτρα θερμότητα επιδείνωσε την ήδη άσχημη εικόνα. Χρειάζεται να βρώ άλλο τρόπο να ζεσταίνω τα σεντόνια, χωρίς να ακουμπώ στη θερμοφόρα, ή να τη βγάζω έξω άμα ζεσταθεί ο χώρος. Οχι άλλο κάρβουνο. Το δεύτερο κύμα ήταν σκληρό με χτύπησε στη κοιλιά. Χρειάζεται να κάνω πάλι λίγη γυμναστική. Πάνω απο την Εφορία Π.Φ. υπάρχει μία σχολή χορού, όταν γυρίσω, να περάσω να ρωτήσω αν έχουν και πρωϊνά κυρίως μαθήματα για κυρίες. Εστω και 2 φορές την εβδομάδα να πηγαίνω για τις διατάσεις τουλάχιστον.
Το τρίτο κύμα με περιέλουσε ολόκληρη και με έρριξε ανάσκελα, χτύπησε το κεφάλι μου στην άμμο..ήταν το καλύτερο γιατί δεν το περίμενα. Πόσο μου αρέσει το απρόσμενο, το ξαφνικό. Μου γεμίζει την ύπαρξή μου με πρόκληση που ανάλογα είτε θα προσπεράσω είτε θα αδράξω. Ισως γι' αυτό μ'αρέσει τόσο το Μπορούμε, όταν κρατώ το τηλέφωνο (εκτροπή) για το σβκ, γιατί το νέο και πιθανώς δύσκολο αίτημα που θα εμφανισθεί θα αναταρράξει τα νερά της ζωής μου και θα προσφέρει περισσια ικανοποίηση όταν διεκπεραιωθεί. Εμαθα να ζώ επικίνδυνα στην εφηβεία μου και το ανέπτυξα. Τα υπόλοιπα 3 κύματα ήταν σαν το τρίτο, με πετούσαν κάτω. Βεβαια τα είδα εγκαίρως να υψώνονται βουνά και δεν με έστρωσαν στην άμμο, με χτύπησαν στο στήθος, στα μπράτσα και στο πρόσωπο. Ενα αίσθημα θυμού με έκανε να ριγήσω. Χρειάζεται να αναθεωρήσω τη ζωή μου, ώστε να μην αφήνω τους άλλους να με πατάνε. Παλιά δεν άφηνα κανέναν να αγγίξει το σπαθί μου, ούτε μύγα ούτε άνθρωπος. Στη πορεία μαλάκωσα, αλλά τώρα το έχω παρακάνει. Χρειάζεται να βρώ το αντίβαρο, να μη με κλέβουνε στο ζύγι και να λέω και ευχαριστώ. Μετά απο άλλα 6 κύματα, ο θυμός ξεθύμανε και ..ξαναβούτηξα στα βαθιά απάτητα μαύρα νερά με φύκια στο πάτο. Είχα γίνει και αμμο-άνθρωπος μέσα στη λάσπη. Χρειαζόμουν τον εαυτό μου πίσω. Με αλάτι και με ελπίδα.Ισως να τα καταφέρω.

Τετάρτη, Ιουλίου 06, 2016

Εργασιακές πίκρες

Δουλεύεις σε ένα γραφείο με πολλές γυναίκες και 2-3 άνδρες. Οι περισσότεροι είναι μεταξύ 35-55, το αφεντικό σου είναι στα 40 του και εσύ είσαι στα 55+. Δεν είναι η πρώτη σου δουλειά, έχεις πείρα και γνώση για το αντικείμενο. Το αφεντικό σου είναι άνδρας, εξωστρεφής, ευχάριστος, γνωρίζει καλά το αντικείμενό του, ξεκάθαρος στις προτάσεις του, ομαδικός. Είσαι τυχερή που έχεις τέτοιο αφεντικό. 
Υπάρχει όμως πολύ δυσαρέσκεια και δεν είσαι η μόνη που αισθάνεται έτσι.  

Σου ζήτησε να παρευρεθεις αντ' αυτού σε μία εκδήλωση, εκπροσωπώντας τον κατά κάποιο τρόπο. Παρόλλο που κατά βάθος δεν ήθελες να το κάνεις (γιατί θα έπρεπε να προετοιμάσεις μία μικρή ομιλία το σβκ σου που σκόπευαες να κάνεις κάτι άλλο) δέχτηκες γιατί δεν υπήρχε καποιος άλλος γεωγραφικά κοντά να πάει. Αγχώθηκες πολύ, έφτιαξες ένα μικρό κείμενο και το αποστήθισες μήπως και σε ρωτήσουν κάτι, ως τη τελευταία στιγμή που τελείωσε η εκδήλωση ήσουνα κόμπος άγχους και το ασθμα σου στο κόκκινο. Μεγάλη η ευθύνη επάνω σου. Ετσι ένοιωθες.
Μετά την εκδήλωση και μετά απο 2-3 εργάσιμες ημέρες - κάποια στιγμή συναντηθήκατε με το αφεντικό σου ο οποίος σου είπε ότι σε διάλεξε βάσει πολύ σκέψης, γιατί φαίνεσαι να είσαι αρκετά ματαιόδοξη και show-off ώστε άνετα να δεχθείς τη προβολή σου με το να  τον εκπροσωπήσεις για κάτι που δεν είναι κανονικά δικιά σου δουλειά να το κάνεις, αλλά τον βόλευε. Είπε ότι διάλεξε το κατάλληλο άτομο.
Νευρίασες.

Αυτό δεν χρειαζόταν να το πεί. Κατέστρεψε έτσι τη προσπάθεια που έκανες, να προετοιμασθείς, να ισορροπήσεις το άγχος σου με το άσθμα ( που οι γιατροί σου λένε να μην αγχώνεσαι και να αποφεύγεις τέτοιες καταστάσεις), να πιέσεις τον εαυτό σου και τις δυνάμεις σου για να φανείς αντάξια της εμπιστοσύνης του...και νατος τώρα να σε καπελώνει και απο πάνω. Βέβαια επειδή τον ξέρεις, μάλλον ήθελε να πεί ότι μόνο άτομο με αυτοπεποίθηση σαν και εσένα θα δεχόταν να πάει σε ξένο με εκείνο επαγγελματικό περιβάλλον, να προετοιμαστεί για ν' απαντήσει σε πιθανές "δύσκολες" ερωτήσεις για την εταιρεία κλπ. Ομως λίγο τάκτ, κανέναν δεν βλάπτει. Εχεις μία εικόνα για τον άλλον. Είτε ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα, είτε είναι καθρέφτης του εαυτού σου, μη μιλάς, μη δείχνεις "to measure her down", σκοτώθηκε για σένα και τα πήγε και πολύ καλά γιατί μετά την επαίνεσες σε όλο το τμήμα!

Κλείστο το ρημάδι...και μη κατατρέχεις όσους σε βοηθούν!Αει στο καλό!

Κυριακή, Μαΐου 31, 2015

Ευθανασία

Αραγε έχει δικαίωμα ο άνθρωπος που γέρασε ή αρρώστησε βαρειά να τελέψει τη ζωή του ζητώντας μία βοήθεια απο άλλους, να του γίνει ευθανασία.

Σύμφωνα με τις χριστιανικές εκκλησίες δεν έχει αυτό το δικαίωμα, η ψυχή ανήκει στο θεό, εκείνος τη δίνει, εκείνος τη παίρνει. Ο παράγων άνθρωπος που υποφέρει πάει στα σκουπίδια. Να βασανίζεται στο σταυρό όπως ο Ιησούς.. Αντίστοιχα οι ανατολικές θρησκείες (Ινδοί) το ίδιο λένε με άλλα λόγια. Τρομοκρατούν το ποίμνιο με τις μετενσαρκώσεις τι θα πάθεις αν ..σκοτώσεις τον ασθενή συγγενή σου και φορτωθείς το κάρμα του που θα σου καθυστερήσει την ένωσή σου με το θεό, ενώ άμα σκοτώσεις 100άδες σε ένα πόλεμο, ν' αγιάσει το χέρι σου, άπιστοι είναι. Τα κράτη αντιδρούν αντίστοιχα στέλνοντας στη φυλακή όσους "βοηθούν" σε μία ευθανασία, κανείς δεν μπορεί να πάρει τη ζωή του άλλου με την εγκριση του πρώτου, άνετα μπορείς να τη πάρεις σε ένα πόλεμο, να σκοτώσεις όσους "εχθρούς" θέλεις..χωρίς όμως την έγκρισή τους.. Τι ήθος!.

Το θέμα συνείδησης δεν λογαριάζεται απο κανένα. Οχι η συνείδηση εκείνου που υποφέρει, η συνείδηση του άλλου που θέλοντας και μή επιλέγεται να  αφαιρέσει τη ζωή του προσφιλούς του προσώπου. Βαρύτατες οι δύο όψεις του κέρματος, αν αφαιρέσεις θα σε δείρει η συνείδησή σου, αν δεν αφαιρέσεις πάλι θα σε δέρνει γιατί θα βλέπεις τον άνθρωπό σου να βασανίζεται. Ακόμη και όταν επέλθει ο φυσικός θάνατος, για χρόνια συχνά θα θυμάσαι το δίλημμα..τότε που δεν τόλμησες..δεν μπόρεσες να πάρεις στα χέρια σου το θάνατο της μητέρας σου που είναι φυτό εδώ και χρόνια. Ενα παράδειγμα είναι. Αντίστοιχα θα μπορούσε να είναι η αγαπημένη σου, το παιδί σου. Οχι όμως και ο σκύλος σου, εκεί είναι εύκολο να το απαλλάξεις απο τους πόνους γιατί τα κράτη και οι θρησκείες σιωπούν. Τα ζώα, ως γνωστόν, δεν είναι ψηφοφόροι, δεν ανεβάζουν κυβερνήσεις, δεν δίνουν οβολούς. Τι ήθος!

Ετσι έρχεται η στιγμή που χρειάζεται "να κάνεις". Ολες οι "αξίες" και οι "υποχρεώσεις" που ανέλυσα πιο πάνω, βαθιά χωμένες μέσα στην ύπαρξή μας σαν "Πρέπει-δεν πρέπει". Ο σκύλος σου δεν υποφέρει, ο μπαμπάς σου όμως καταδικάζεται μαζί με εσένα που τον βλέπεις να λιώνει. Η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Οταν ήμουνα παιδί η μητέρα μου με είχε βάλει να ορκιστώ ότι θα την λυτρώσω με κάποιο τρόπο αν πάθει κάτι και μείνει φυτό. Πολυ μεγάλο βάρος έβαλε στους ώμους ενός παιδιού, δεν μπορούσα να σηκώσω αυτό βάρος. Το παιδί μας δεν είναι ίσο με εμάς, οφείλουμε να το προστατεύουμε απο εμάς. Ορκίστηκα όμως γιατί σκέφτηκα ότι αυτό θα της έδινε χαρά. Και πάτησα τον όρκο μου. Πέθανε απο φυσικό θάνατο μετά απο 5 χρόνια κατάκλισης.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η κα Π (που είναι θεία μου) θέλει να τη λυτρώσω απο τη ζωή της. Βαρέθηκε να υπάρχει, θέλει βοήθεια για να πεθάνει..τη δική μου βοήθεια.  Θέλει να σταματήσουμε να της παρέχουμε υποστήριξη, φάρμακα, φροντίδα. Να φύγουν όλοι απο κοντά της, τα φάρμακα στα σκουπίδια, να την αφήσουμε να πεθάνει, έστω και της πείνας γιατί βαρέθηκε να ζεί.. Ευτυχώς δεν μου ζήτησε να ορκιστώ.. ακόμη.




Σάββατο, Φεβρουαρίου 07, 2015

Manipulations


Υπάρχουν άνθρωποι που χρόνια προσπαθούν να σπείρουν διχόνοια μέσα στα μέλη μιάς δεμένης οικογένειας. Εχουν το ταλέντο να εντοπίζουν τα μέλη εκείνα που "φαίνονται" μέσα στην οικογένεια, που την επηρεάζουν κατά κάποιο τρόπο και να προσπαθούν να τα κάνουν υποχείριά τους.
Στην αρχή αυτό φαίνεται σαν απλή φιλικότητα, αργότερα καθοδήγηση-παροχή βοήθειας, στήριξη, καταλήγοντας σε συγχώνευση σχέσεων, δλδ να κάνουν και παρέα. Η άλλη πλευρά είναι ενθουσιασμένη που βρήκε τέτοιο καλό καρδιακό φίλο και ο "manipulator" τρίβει τα χέρια του ότι βρήκε κορόϊδο να κατευθύνει πρός όφελός του.
Το πράγμα στραβώνει όταν η μία απο τις δύο πλευρές γίνει άπληστη. Τότε ο προστάτης ξεσπαθώνει και αποκαθηλώνει τον πρώην προστατευόμενο.. ο οποίος σκυλιάζει και εκδικείται. Απο "μοναχοπαίδι" γίνεται παραγυιός.. Αν πιέσει καταστάσεις, ο πρώην "φίλος" τον προδίδει..τον παρατά, τον διασύρει..
Και λέει τον πρώην "οδηγό του, αφιλότιμο... Εχει γίνει και τραγούδι..


Κάνοντας κύκλους

Κάνουμε πράγματα και μετά απο λίγο τα ίδια πράγματα αλλά σε άλλο μοτίβο μας ξαναχτυπούν τη πόρτα.

Νέα puzzles στον ορίζοντα

Εχω να γράψω μήνες, όχι γιατί δεν γίνονται πράγματα, όχι γιατί δεν έχω τι να πώ. Η οικονομική κρίση μου έφερε ανείπωτο τρόμο, γιατί δεν ήξερα πόσο θα φτωχύνω και αν θα τα καταφέρω να επιβιώσω. Η μάλλον σε τι κατάσταση θα επιβιώσω. Σαν το σαλαμάκι μας έκοβαν το εισόδημα και τις προοπτικές για νέες δουλειές.. η ολική επαναπροσδιόριση της ζωής μας βαρύ πακέτο. Αύξηση ψυχολογικού άσθματος. Ηρεμήστε και θα καταλαγιάσει..  Και το μόνο που σταματάει είναι το δικό μας λαχάνιασμα..Ανακοπή, λέει ο γιατρός. Πέθανε απο το άγχος της αγωνίας για το αύριο. Αυτό εγινε σε έναν γνωστό. Τι κέρδισε ? Ποιός κέρδισε?
Η κρίση κάνει το μυαλό να δουλέψει. Οσοι μπορούν φεύγουν για τα ξένα. Πάνε σε άλλα ημισφαίρια, εκεί που υπάρχει δουλειά. Και βέβαια γερή αμοιβή.Αυτοί που μένουν, το ξανασκέφτονται. Κόβουν το ένα, κόβουν το άλλο.

Το ένα λοιπόν είναι η αγωνία για το ακαθόριστο αύριο, η καταστροφή του σήμερα.
 Για όλα αυτά τα παραπάνω δεν γράφω. Εχουν γραφτεί τόμοι. Μόνο συναισθάνομαι την αγωνία όλων μας.

Το δεύτερο είναι η πλήρης ρήξη με την οικογένεια των πεθερικών. Αυτό δεν έγινε απότομα, ούτε έγινε με τυμπανοκρουσίες. Απλά αποτραβήχθηκα, αρνούμαι να συμμετέχω. Πρώτα με δικαιολογίες `'δεν μπορώ, δεν κάνω", ώστε τελικά να μη με πλησιάζουν όντας σίγουροι ότι δεν θα μπορώ.
Είναι καλοί άνθρωποι, όμως αντιμετωπίζουν τις περιστάσεις και σκέφτονται εντελώς διαφορετικά απο εμένα. Βλέπω το τρόπο που κάνουν κάποια πράγματα και μου έρχεται το αίμα στο κεφάλι. Σαν να βγήκε όλος ο καταπιεσμένος παλιός εαυτός στον αέρα. Οι τσιριμόνιες της παλιάς ζωής δεν εφαρμόζονται πλέον, μένει ο κακιασμένος παπούς, η άπληστη γιαγιά που με κάθε τρόπο προσπαθούν να σε φέρουν στα νερά τους να σε ελέγχουν και εκμεταλλευθούν. Επιτέλους κατάφερα να αποσπασθώ. Ας λένε ότι θέλουν, είμαι αλλού.








Σάββατο, Δεκεμβρίου 13, 2014

πένθος, φόβοι, αγωνία

Εχω μήνες να γράψω εδώ.  Δεν έχω χρόνο για γραψίματα. Εργάζομαι εντατικά. Μέσα στη κρίση και την ανεργία, βρήκα δουλειά.
Κάνω και εθελοντική εργασία σε 2 φορείς ήδη. Κάπου θα ψάξω και για τρίτο. Σταμάτησα το μπαλέτο φέτος , απο τον Απρίλιο δλδ, γιατί τραυμάτισα τους εξωτερικούς συνδέσμους στο γόνατό μου και πιάστηκα. Κόστος 15 φυσικοθεραπείες, απίστευτους πόνους και κουτσό πόδι για 8 μήνες. Κάπως καλύτερα είναι τώρα, ανετα κατεβαίνω σκάλες, τις ανεβαίνω σχετικά καλά. Με πονάει μόνο όταν βρέχει. Δεν θα το αφήσω να γίνει ρευματικό, θα ξανακάνω γυμναστική την άνοιξη και μπάνια το καλοκαίρι. 
Ο άνδρας μου δεν πάει καλά, το βλέπω κάθε στιγμή. Δεν προσαρμόστηκε καθόλου καλά στη νέα αυτή εποχή των πραγμάτων, τη λεγόμενη κρίση. Θέλει πίσω το κόσμο του, θέλει την Ελλάδα μέρος της Ευρώπης, με χρήματα, με ευμάρεια, με δουλειές για όλους. Και ποιός δεν τη θέλει, όμως η πολιτική των παλαιών ετών μας την έφερε σε όλα τα επίπεδα. Εμείς δεν είμασταν του Δημοσίου που μπαίνανε στα πόστα απο το παράθυρο και μασάγανε μίζες, εμείς λιώναμε απο τη κούραση στον ιδιωτικό τομέα παίρνοντας τις δουλειές αξιοκρατικά.. Και τώρα η αγορά έχει στεγνώσει.
Δεν μπορεί να διαχειριστεί τη νέα εποχή. Πενθεί τη παλιά. Θέλει πίσω τον κόσμο του, δεν καταλαβάινει πώς άλλαξαν όλα στην Ελλάδα και πως η αλλαγή αναπόφευκτα άγγιξε και εκείνον. Γιατί εκείνος να έχει το απυρόβλητο, να είναι υπεράνω. Δεν είναι. Κόλλησε τη ρήση "μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα", δεν βλέπει διαφυγές, εξόδους, εναλλακτικές λύσεις.  Εχει κλειστεί στον εαυτό του και καταπίνει τα πάντα, τις αγωνίες, τους φόβους τους θυμούς, βέβαια άμα παραγεμίσεις τη κατσαρόλα, ξεχυλίζει και εκρήγνυται 1 φορά το μήνα παράφορα.. ωρύεται και όποιον πάρει ο Χάρος. Οποιος βρίσκεται σπίτι τη στιγμή εκείνη γίνεται στόχος. Και αφού αδειάσει όλο το βαρέλι της απελπισίας και του θυμού επάνω στον άλλο, βάζει τα κλάμματα.Οι γονείς του μεγάλωσαν, ο πατέρας του αρχίζει να έχει αλτζχάϊμερ, η μαμά του τα έχει ήδη χάσει. Τους βλέπει που και πού και μαλώνει μαζί τους. Μετά μετανοιώνει. Δεν είναι βλάκας, ξέρει τι πρέπει να κάνει. Εχει ένσημα, δικαιούται σύνταξη, αμα μαζέψει τα χαρτιά θα τη πάρει. Για να κάνει όμως αυτή τη κίνηση, χρειάζεται να βγεί απο τη κατάσταση πένθους. Πενθεί απο το 2012.. και όσο περνάει ο καιρός βουλιάζει όλο και περισσότερο. 

Στην αρχή τον έσπρωχνα, να κάνει εκείνο, να δεί το άλλο αλλιώς, δεν είναι και το τέλος του κόσμου, πές πως έγινε πόλεμος..τουλάχιστον δεν χάσαμε τη ζωή μας. Ατυχής προσπάθεια. Τα έβαζε μαζί μου, να μην ανακατεύομαι με τους "δικούς του", να τον αφήσω ήσυχο, να κυττάω τις δουλειές μου. Μου είχε πεί κάποια στιγμή χαρακτηριστικά "εσύ έμαθες να επιβιώνεις όταν χάνεται ο κόσμος κάτω απο τα πόδια σου και να ξαναχτίζεις, το έχεις κάνει 3 φορές ως τώρα, εγώ είμαι βουτυρόπαιδο, πάντα οι γονείς καθάριζαν για μένα". Και μετά μου ζητάει να φύγω. Να του αδειάσω τη γωνιά. Να βγεί διαζύγιο εις βάρος του, αρκεί να φύγω. Να τον αφήσω ήσυχο να πεθάνει μόνος του. Δικαιώμά του είναι να θέλει να πεθάνει παρά να το παλέψει, λέει.



Ετσι προσπαθώ να κυττάω τις δουλειές μου, να μη με λυπεί η κατάσταση του ανδρός μου, όμως είναι αναγκαίο ο καθένας μας να αποφασίζει για την έκβαση της δικής του ζωής at his own pace. Αν ο άλλος δεν το δέχεται αυτό, να μάθει να σηκώνεται και να φεύγει. 
Αυτός που έχει μάθει να χάνει, να επιβιώνει και να ξαναχτίζει είναι επαναστάτης μέσα στο πετσί του. Είναι όμως και προσεκτικός. Περιμένει και παρακολουθεί, πώς θα εξελιχθεί η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Υπάρχει χειρότερο απο τη κατάντια του σήμερα?
Τις γελοίες απειλές των κομμάτων τις βαρέθηκα, "θα φύγουμε απο το ευρώ, απο την ΕΕ, θα γίνει στάση πληρωμών, τα ΑΤΜ δεν θα δίνουν λεφτά, θα πεθάνουμε της πείνας χωρίς φυσικό αέριο, χωρίς φάρμακα, χωρίς εισαγώμενο γάλα, τρόφιμα, χωρίς γαλλικά κρασιά και μπον φιλέ" είτε συνοδεύονται απο τα παλαμάκια της ΕΕ είτε απο κρητικές λύρες και ζουρνάδες". Δεν μας χέζετε, βρε μπαμπούλες?

Με τα ξεσπάσματα του ανδρός μου, το θάνατο των γονιών μου, τη ταχύτατη επιδείνωση της υγείας της θείας μου (ετών 94), την επιδείνωση της υγείας των πεθερικών μου, τη κατρακύλα της Ελλάδας, την αγωνία μου για το αύριο... 

Ακόμη ένα Σάββατο που ευτυχώς θα τελειώσει σε 20 λεπτά. Ελπίζω η Κυριακή μου να είναι λιγώτερο επώδυνη. 
Χρειάζομαι να ναυπηγήσω νέο σκαρί και να βρώ το θάρρος να βγώ στο πέλαγος. Κάθε αποτυχία μου με κάνει να ξέρω τι δεν θέλω να συναντήσω..

Πέμπτη, Αυγούστου 08, 2013

Αύγουστος

Μήνας καλοκαιρινός όπου ο λίβας και η ζεστή, μπλέ, ελληνική θάλασσα πηγαίνουν αγκαλιά. Για κάποιους, όχι για μένα. Ποτέ ως τώρα για μένα. Ποτέ δεν έχω περάσει καλά τον Αύγουστο. Απο καταβολής του δικού μου κόσμου.

Η θα ήμουνα παγιδευμένη στην Αθήνα, ή θα πήγαινα σαν πακέτο (δεν έχω που να αφήσω τη μικρή, να έρθει μαζί σας) σε συγγενείς που η ζωή τους το μήνα αυτό να ήταν βαρετήήήήή, κι αν πήγαινα κάπου με δική μου παρέα επέστρεφα κακήν κακώς απο κάποιο ατύχημα.  Ακόμη και τώρα που πάω "διακοπές" τον Αύγουστο, όσες φορές δλδ κάνω αυτό το ατόπημα και επιλέγω Αύγουστο, είναι άθλιες απο τη πρώτη μέρα.  Η θάλασσα θα είναι απο πολύ ζεστή-βρώμικη, οι παραλίες γεμάτες με κόσμο που βρωμάει καρύδα, ουρλιάζουν μωρά, ο ένας δίπλα στον άλλον και η θάλασσα γεμάτη κηλίδες  και σκουπίδια. Ολοι οι νεοέλληνες κοπαδιαστά θα πάνε στις καλύτερες παραλίες, στα καλύτερα κλάμπς, θα μεθύσουν στουπί, θα ξερνάνε στην αυλή μας. Δεν υπάρχει ησυχία και απόλαυση. Οχι, ο θαλασσινος Αύγουστος δεν μ' αρέσει στην Ελλάδα.
Αντίθετα, άλλους μήνες καλοκαιρινούς, φθινοπωρινους, ανοιξιάτικους και χειμερινούς είμαι μία χαρά. Να πάω στις παραλίες, στα βουνά, σε εκδρομές και περιηγήσεις.

Ο Αύγουστος με καταθλίβει, είναι σαν μία άβυσσος φρικτών αναμνήσεων. Που δεν αντικαθίστανται με γλυκές γιατί όσες φορές προσπάθησα να τις αντικαταστήσω βρήκα χειρότερα το μπελά μου.

Δυστυχώς είναι Αύγουστος και είμαι εκτός Αθηνών "σε διακοπές". Ηδη είναι απαίσιες, και έχουν περάσει μόνο 3 μέρες..


Σάββατο, Μαΐου 18, 2013

Στάχυα

Ο άνθρωπος αλλάζει εφόσον θέλει ν' αλλάξει. Συχνά επιλέγουμε τακτικές και ιδεολογίες επειδή μας βολεύουν κάνοντάς τες βιώματα. Οσοι απο εμάς θεωρούν αρετή τη στρεψοδικία, επιλέγουν τρόπους να βγαίνουν πάντα καπέλλο σε όσους θέλουν να χειραγωγήσουν, έτσι ώστε η δική τους έλλειψη αυτοπεποίθησης, η δική τους φοβία και ανασφάλεια να χωθούν ακόμη πιο βαθιά στα μάτια των τρίτων. 
Οταν ζείς με ένα στρεψόδικο άτομο, στην αρχή δεν το πιστεύεις ότι αυτή η παιδαριώδης συμπεριφορά θα τύχει σε εσένα, που κάτι αντίστοιχο έχεις βιώσει απο παιδί. Πιθανόν όμως οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες να επανέρχονται πολλές φορές στη ζωή μας μήπως και κάποια στιγμή εξορκιστούν και πάνε στο καλό. Κάθε φορά που προκύπτει στρεψοδικία ξαφνιάζομαι. Παλιά θλιβόμουνα, τώρα επιτίθεμαι άσχημα, βάζονταν τον/την στρεψόδικο στη θέση που του/της αξίζει.  Ποιά θέση τους αξίζει; Η φυγή απο τα κοινά και η ενασχόληση με άλλα πράγματα, επαφή με άλλους ανθρώπους που οι στρεψόδικοι ούτε ξέρουν ούτε ποτέ θα γνωρίσουν.  Κάποια στιγμή τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους. Το γαϊτανάκι των power games, τελειώνει και ο μέν στρεψόδικος ψάχνει για ευκολώτερα θύματα, το δε πρώην θύμα σβήνει μονοκοντυλιά το παρελθόν. 
Τα στάχυα γέρνουν στον άνεμο, το καλό τους φίλο, ξανασηκώνονται όταν πάψει να φυσάει.

Πέμπτη, Μαΐου 02, 2013

Ανθρωποι

Αναρωτιέμαι τι είδους άνθρωποι είναι εκείνοι..
..που ενώ τους προσφέρεις, κάποια πράγματα που θέλουν, πάντα βρίσκουν τρόπους να σε πονάνε, να σου λένε αυτό που σε πληγώνει, έστω και άθελά τους. Ξανά και ξανά έρχομαι αντιμέτωπη με τέτοια θέματα, σαν να με τιμωρούν που δεν τους δίνω ΟΛΑ όσα θέλουν, αλλά κάποιο μέρος. Ισως το πιο ανώδυνο για μένα μέρος. Σίγουρα όμως όχι αυτό που θέλουνε εκείνοι. Οπότε γκούπ! Να! Η μπαστουνιά.

Παλιότερα έκανα καυγά. Τώρα αναλύομαι στα δάκρυα, έστω και μπροστά τους, ανοίγω τη πόρτα και φεύγω τρέχοντας.. Ερχονται οι συγνώμες βροχή..ναί σε συγχωρώ, όμως επίτρεψέ μου να βρίσκομαι όσο πιο μακριά απο σένα γίνεται.